PANNA AWANGARDA

Liść na Liściu

2011-10-24T22:30:00.021+02:00

Układam z liści bukiety. Wkładam do butonierek ludzi jesieni.
Nie warto kurczowo trzymać się swoich liści. Czy warto kurczowo trzymać się swoich listów? Czy warto kurczowo trzymać się swoich wspomnień?
Liście to motyle kiedy wiatr jest gwizdkiem.
Wielcy są ludzie jesieni, jak wielkie są dzikie łąki.
Wielkie są gały nostalgii goniące balet. Wielkie są spichlerze człowieczych wspomnień.
Liście mogą tak swobodnie trzepotać skrzydłami. Osiadać na uważnych kwiatach miedzianoozłotych głów. Każdy prawdziwy kwiat pragnie zostać zapylony.

Chylę czoła przed wami o wielce bliscy ludzie jesieni. Na znak pojednania.
Z mojej palety jesteście. Z mojej planety jesteście.
Wszystko co wiruje wokół waszych bosych stóp jest boskie.
Wszystko co wiruje wokół waszych boskich głów jest bose.
Bose motyle. Bose liście. Bose listy. Bose wspomnienia.
Zajrzyjcie w głąb swojego pnia. Zeskrobcie korę. Wszystko jest bose.
Gdy ściągniecie korony nawet wasze głowy staną się bose.
Nie ściągajcie koron. Nie obrywajcie kwiatów przedwcześnie.
Bukiet można utkać z liści.

Kiedy się stykają ze sobą nasze gałęzie lecą iskry.
Płynie Prąd.
Lecą Iskry. Lecą Listy. Lecą Listki.
Kiedy zahaczamy o siebie koronami lecą z głów. Jak sprawy.
Jesteśmy bosi. Od stóp do głów. Jest lekko.
Wysypują się bukiety z butonierek.
Deptamy po swoich myślach.
Więdną kwiaty. Stają się zwojami suchych liści. Spadają z głów.
Jesteśmy bosi. Deptamy po sobie. Zadeptujemy swoją bosowatość.
Liść na liściu.

Zdjęcia: Nel

Zbieraczka Porzuconych Lęków

2011-08-25T11:06:00.007+02:00

Gdzieś w oddali, gdzieś w tyle falują plantacje tego co przegonione, poszczute nowością. Wypatruje ich, by czasem nie zostały rozwiane przez perspektywę powietrzną.
Tam gdzie zakładają gniazda, wzrok przytulonego do słupa ogłoszeń człowieka już nie sięga. Bo ten sam wzrok posiał mgły zapomnienia. A tak ich doglądał, że w skały resublimowały. By tylko nie mógł się przez nie przedrzeć, za żadne ostrza świata.

To co posiane, a nie zebrane, nie ginie, nie gnije, nie usycha. Samo w sobie się rozwija, rozrasta. Tak powstają plantacje porzucenia. A bujne są jak kłęby dymu nad kominem, jak paprocie w lesie. Dzikie jak grzywa fryza opętanego galopem. Dumy za to u nich ni źdźbła trawy nie znajdziesz. Pozbyły się jej, bo egzystowaniu na uboczu szkodzi jak chwast.

Nie miała kosy, ani sierpa. A mimo to jej wzrok potrafił przedzierać się przez skaliste mgły. Docierał do osad wygnańców. Co więcej ona sama docierała tam zaraz za nim. Porzucała siebie i biegła za wzrokiem, stając przed wygnanymi, stając się jedną z wygnanych. Zamieszkiwały ją głównie porzucone lęki, pasje, namiętności, myśli i pomysły. Czasem można też było natrafić na porzucone miłości i przyjaźnie. Był to widok niezwykle rzadki, gdyż te ukrywały się w najciemniejszych zakamarkach. Gdy jednak się na niego natrafiało, całe ciało przeszywał bezdenny smutek.

Część plantacji było już jedynie cmentarzyskami, wysypiskami wypalenia. Te miejsca porzucona przez samą siebie, bez kosy i bez sierpa, omijała. Interesowały ją plantacje żywe i kipiące niespełnieniem niczym lawa aktywnych wulkanów, lub krew dziecka. To dla nich wyrzekła się samej siebie, gdyż pragnęła nade wszystko by ujrzały światło za ścianą mgły. By światło dzienne ujrzało genialne nieurzeczywistnione idee i oślepiło szkaradne jak wrzody, niezaleczone lęki.

Nazywano ją Zbieraczką Porzuconych. Uzbrojona była w wielki wiklinowy kosz, który niby karoca przewoził jej żniwo. Wybrańców swych wyznaczała staranie. Pomysł musiał być genialny, pożyteczny, lub piękny. Namiętność nie mogła być niebezpiecznie destrukcyjna. Pasja musiała być wielka, lub niezwykła. Lęk musiał zaliczać się do grupy lęków powszechnych. Myśl natomiast musiała być świetlikiem, niegasnącą iskrą. Etyka jej zbiorów zawierała jeden, podstawowy zakaz. Pod żadnym pozorem nie wolno jej było zbierać płochliwych miłości i przyjaźni. Bowiem w sferę uczuciową ludzkości nie wolno jej było ingerować.

Zbieraczka Porzuconych po płodnym, lub bezpłodnym dniu zawsze siadywała na swoim wiklinowym koszu. Gdy był pusty wsłuchiwała się w melodię pustki. Gdy był wypełniony wysłuchiwała świdrujących w nim próśb, jątrzących się z każdą chwilą pragnień. Upajała się ich niespełnieniem. Zatracała w nich, bo swoich nie miała. Miała jedynie cudze. Były kwiatowym nektarem, a ona pszczołą.

Pewnego razu, mimo pełnego kosza, nadal czuła pusty kosz. Czuła przeciąg głuchości. Przed jej wzrokiem głębokim ukazały się dwa otwarte okna. A zamknięciem porzucona miłość. Wiatr głuchością przeszywał. Takie wielkie niespełnienie uczuła, jak porzucony, niedokończony pomysł. Przechyliła lekko kosz i zwróciła jego magnetyzm ku czmychającej cieniem porzuconej miłości.

Niespełniona miłość sunęła zahipnotyzowana niczym dostojna wdowa, w sukni z cienia i woalce z czarnej pajęczyny. Zwabiona możliwością spełnienia jak rybka utonęła w sieci. Kosz przechylił się, i upadł na grząską ziemię. Smoła powietrzna zalała wszystko w koło. Zbieraczka Porzuconych zamiast zaspokojenia poczuła pełnię podłości, wredoty, ohydy, kary i macki lepkiego jadu na sumieniu. Dotknęło ją wygnanie z wygnania. Nie mogła tu pozostać, ani wrócić do pozostawionej za mglistymi górami siebie.

Turn turn turn...

2011-06-14T14:40:00.002+02:00

Kopiec Z Wilczych Głów

2011-01-25T17:55:00.009+01:00

Mrok począł wypełniać szpary pomiędzy zdrętwiałymi z zimna ramionami drzew. Z czterech stron świata dochodził już jedynie głuchy lament wiatru. Lament po nadchodzącym od północy odejściu.
Wiatr często przedwcześnie zdradza co ma nadejść. A wilki potrafią wsłuchiwać się w wiatr równie uważnie, jak spowiadać księżycowi z poczynionych mordów. Wychwyciły i tym razem ze smętnych zawodzeń, gdzie znajdą swą bezsilną w obliczu przyszłości ofiarę. A drzewa nocą bezduszne i nienawistne na kształt drogowskazów układały gałęzie, wiodąc ojców likantropów misternymi skrótami. Czekały na miłe ich skroniom igrzysko, a były niecierpliwe.

Kobieta o włosach i twarzy tej samej, płowej barwy słaniała się na nogach. Mróz był bezlitosnym katem, biczującym ją po twarzy ile sił w rękach. Na domiar okrucieństwa wyrwał jej z uścisku tajemnicze zawiniątko i oddał na pastwę Wielkiej Wichury. Wielka Wichura choć często porywcza i impulsywna, potrafiła współczuć. Współczuła ofiarom swej niepohamowanej siły, a każdą z nich miała na sumieniu. Każda z nich stanowiła jątrzącą się bez ustanku ranę. Aby rany się wreszcie zabliźniły musiała uratować od zguby jedno istnienie. To dałoby Wielkiej Wichurze nie tylko wewnętrzny spokój, ale również możliwość zostania niegroźną bryzą, która nigdy nikogo by nie krzywdziła. Dlatego Wichura miast stratować ukryte na dnie tobołka stworzonko ukryła je skrzętnie wśród korzeni drzew i nakazała im strzec go niczym ptasich jaj.
Do czarnej, ażurowej chusty w którą dziecię było owinięte przywiązała klepsydrę ze skruszoną wilczą krwią.

Gdy watasze rozentuzjazmowanych, rozochoconych wilków udało się dotrzeć na miejsce, wybiedzona kobieta zmaltretowana przez Mróz już tylko dogorywała. Nieco rozczarowani dogodnościami i ułatwieniami oprawcy nie tracili ani chwili, gdyż jak zwykle byli głodni niczym wilki. Uczta trwała, aż po biały świt. O brzasku nawiedziła ich Wichura, która to przed wieloma laty zgładziła najpotężniejszego wilczego wodza. Od tej pory wszyscy drżeli na jej widok i stali się jej podwładnymi.
- Słuchajcie mnie cudzożywna gawiedzo! Wydałam na świat dziecię. Potomek mój będzie waszym władcą, gdy mnie zabraknie, gdy ja odejdę w nadmorskie strony. Rozpoznacie go po klepsydrze, w której zaklęta w piach została krew waszego protoplasty. I zapamiętajcie, że za każdym razem gdy niebieski piach będzie przechodził z jednej połowy klepsydry w drugą, jesteście zobowiązani do wypełnienia każdego rozkazu waszego pana. A kto zasadę tę naruszy biada jego pobratymcom, ciału i duszy.

Wilcza Rada Starszych czekała na przybysza wiele miesięcy, a może nawet lat. Nikt jednak nie nadchodził. Co poniektórzy zaczynali powątpiewać, że ktokolwiek kiedykolwiek się pojawi. Lud zaczął szydzić z złowieszczych słów wichury. Powstawały o jej osobie paszkwile i satyry, a jej ostatnie słowa miast tkwić w sercach i głowach, tkwiły jedynie na językach pełnych jadu i kpiny. W końcu wszystko to co zostało przez Wichurę, wiele lat temu wyryte na Strzelistej Skale zaczęło się zacierać. Wszystkie ustanowione przez nią zasady wilki zaczęły zakopywać głęboko pod ziemią, zalewając cementem, by nic w owym miejscu nie mogło już zakiełkować. Zasadzali za to nowe. Swoje własne. I może nie byłoby to nawet takie najgorsze, gdyby nie to, że każdy stosował się jedynie do praw i obowiązków, które sam sobie ustanowił. Zapanowała anarchia. Wilki przestały spowiadać się ze swoich zbrodni księżycowi, musiałyby to bowiem robić codziennie. Ucierpieli na tym niepomiernie ludzie z pobliskiej wioski. Z kołysek zaczęły znikać dzieci w niewyjaśnionych okolicznościach. Panienki zażywające kąpieli w jeziorze zostawały uprowadzane w nieznane skąd nigdy nie powracały. Gospodynie dojące krowy rozpływały się w powietrzu wraz z bydłem na kształt łat. A wilki obrastały zarówno w tłuszcz jak i siły militarne. Powstały zupełnie nowe gatunkowo legiony nazwane likantropami. Przed nimi drgali najbardziej chrobrzy mężowie w osadzie. Nie mieli z nimi najmniejszych szans, dlatego musieli pogodzić się z zaistniałą, uwłaczającą ich godności sytuacją. Wilki uczyniły sobie poddanych z ludzi, a z ich córek swoje żony.

Pewnego zmierzchu, gdy mrok począł wypełniać szpary pomiędzy zdrętwiałymi z zimna ramionami drzew, z czterech stron świata zaczęła dochodzić triumfalna pieśń wiatru. Wywołało to popłoch w wilczym plemieniu. Pieśń bowiem była nowa, zupełnie inna niż dotychczasowe. I mimo, że była radosna jak nigdy dotąd ciarki tańczyły po wilczych skórach, niczym ważki i nartniki nad stawem.

Dziki wzrok przedzierał się przez najmroczniejsze zakamarki boru. Wabiona podszeptami leśnych duchów i żywiołaków zapuszczała się daleko jak nigdy dotąd, będąc pod wpływem emocjonalnego transu. Sunęła między niewidocznymi w ciemnościach pachołkami z drzew jakby znała ich układ na pamięć. Palce kasztanów i dębów grały na kosmykach jej srebrzystych włosów jak na harfie. Na jej piersi widniała poprzedzielana w wielu miejscach chusta. Widać było, że jest przy niej od zarania jej dziejów. Nagle przez sylwetki drzew zaczęło przedzierać się światło i ciepło domowego ogniska. Mimo, że dziewczyna nie znała tego zjawiska bardzo jej było do niego tęskno. Była to tęsknota spowodowana jakąś wewnętrzna potrzebą, która skrywana bardzo głęboko nigdy nie została zaspokojona. Płynęła więc niby zjawa przed siebie, jak ćma wabiona światłem. Gdy dotarła przed zgrabną chatkę krytą strzechą dostrzegł ją jeden z mieszkańców. Prowadzona przez nieznajomego nim się spostrzegła znajdywała się już w dziwnie ograniczonej przestrzeni, którą zwano domem. Wydawała się jej tak równomiernie zaaranżowana, że, aż zaczęło jej się od tego kręcić w głowie. I tak czując się jak na karuzeli wsłuchiwała się w opowieści domowników o tym co się dzieje w tych okolicach, rozumiejąc, niewiedzieć skąd każde ich słowo.

Beztroskie dziewczę nie znało ni strachu, ni zła, ni nawet niebezpieczeństwa, dlatego też postanowiła uratować uciśnionych wieśniaków. Zapuściła się ponownie w leśną otchłań krocząc z niewiarygodną dumą i pewnością siebie, zupełnie jakby była świadoma tego kim jest i jaką moc posiada. Być może zdradzały jej to ultradźwiękowe szepty nietoperzy, lub werbalny szelest liści. Spod jej kroków ulatniała się triumfalna melodia, tożsama do tamtej, która niedawno zawitała w progi wilczych uszu. Wilczy wysłannicy postanowili wyjść swojemu przeznaczeniu naprzeciw. Jak zwykle byli napędzani żądzą krwi, triumfu i władzy, niczym sztucznym silniczkiem doczepionym do kończyn. Gdy tylko przed ich kaprawymi ślepiami wyłoniła się ludzka postać, pozami swymi wymownie wyrażali gotowość do ataku. Zastygli jednak w bezruchu gdy znaleźli się w zasięgu wzroku swojego przeciwnika.

Niepozorna dziewczynka nie zatrzymała się nawet na ułamek sekundy. Nie opuszczając brody w dół ani na chwilę, szła po linii prostej w stronę dwóch sparaliżowanych stworzeń, niczym czołg, nie bacząc na nic. Krew w żyłach wilków zamarzła i zaczęła się kruszyć zamieniając w proszek. Odzyskała swą płynność dopiero gdy enigmatyczna dziewczyna przyzwoliła na to słowami – Prowadźcie mnie do swojego wodza, pragnę z nim mówić. Pozwalam waszej krwi odzyskać ciekłość, a wam władanie w łapach. Na imię mi Ganieda, strzeżcie się mnie. - Przerażone zwierzęta bez zastanowienia wzięły swa wszechmogącą panią na grzbiet i pogalopowały ku swojej głównej siedzibie. A drzewa widząc ich żałosną bezsilność zaczęły złośliwie podstawiać im korzenie pod nogi.
Kresem ich podróży było obmierzłe miejsce opanowane przez zapach padliny i krajobraz monumentalnych budowli z różnokształtnych, polichromowanych kości. Po środku stał wzniesiony z wilczych głów kopiec, na cześć kodeksu karnego ustanowionego przez jednego z wilków. Mówił on o tym, że wszystkie wilki, które nie będą stosowały się do zasad ustanowionych przez wilka Jonsi, muszą być skrócone o głowę. Nikt się nie mógł temu sprzeciwić, gdyż było tu ogólnie przyjęte, że każdy wilk miał prawo do egzekwowania swoich własnych praw. Przy legowisku każdego z wilków klęczała młoda kobieta, gdyż według konstytucji wilka Luga każdy wilk ma obowiązek wziąć sobie za żonę osobnika gatunku ludzkiego. Stąd po głównym placu przechadzało się mnóstwo zmutowanych stworzeń ni to wilków, ni to ludzi, zwanych po prostu wilkołakami.
Ganieda nie wzruszona tym co tu ujrzała, wdrapała się dzielnie na szczyt kopca z wilczych głów. Wyciągnęła przed siebie klepsydrę z niebieskim piaskiem, którą zawsze dzierżyła u boku i zaczęła przemawiać głosem, który swoją donośnością przypominał dźwięk gongu.

- Słuchajcie mnie uważnie, bo mam prawo wam rozkazywać, a rozkazuje wam słuchać mnie uważnie. Jestem potomkiem Wielkiej Wichury, choć nie pod postacią kobiety się mnie spodziewaliście, a żywiołu, to jednak właśnie mnie się spodziewaliście. O to dowód, unoszę go tak wysoko byście wszyscy widzieli. O to krew najpotężniejszego z was zaklęta w piach. Wstydźcie się bo to do czego doprowadziliście jego królestwo to więcej niż Sodoma i Gomora. Jestem w stanie rozkazać wam byście sobie wzajemnie skoczyli do gardeł i znikli z powierzchni ziemi. Znajcie jednak moją dobroć. Jedyne czego żądam to odnowienia praw spisanych na Strzelistej Skale, przestrzegania ich i pielęgnowania. Zaprzestania zasiewania wilkołactwa oraz wypuszczenia tych biednych niewiast które żeście uprowadzili. Oraz najważniejsze, zabraniam wam zbliżania się do ludzi i krzywdzenia ich bez powodu, a i oni nie będą was nękać. Na mocy prawa które nadaje mi ta o to klepsydra pozbywam się anarchii, która tu zapanowała i przywracam stary porządek.

To wypowiadając przekręciła klepsydrę. Kopiec z wilczych głów zawalił się. Zapanował ład.
A na morzu, do tej pory pełnym sztormów i ich straceńców, znowu zapanowała jedynie delikatna bryza przyjazna każdemu.

Odzień:

długa, czarna, prodta sukienka - sh
łaciaty sweter - prezent
chusta - sh
czapka uszatka - house
glany

klepsydra do odmierzania pieknych chwil - pamiatka z Białki Tatrzańskiej

Bawimy się w namiot?

2011-01-18T12:13:00.024+01:00

Dachy nad głową mam, a mimo to spadają na mnie krople złocistego, lepkiego miodu z gniazda nad dachami i głową, które to jest dachem dla prążkowatego owada, który jest bogiem deszczu dla mnie, dla którego ja jestem ofiarą drwin i przedmiotem wiejskiego urągowiska.

Nektar pełza niby zygzakowata jędza. Prześlizguje się przez szpary niewidoczne nieuzbrojonym okiem. Łączenia blach i grudek styropianu - pestką dlań. Szpary, szparki, szpareczki, szparunie, żadna nie dość mała, a w sam raz dla jego obślizgłego, bezpłciowego ciałka.

Drugi dach to już tylko igraszka. Język już łechce stronnice książki. Przewraca, wywraca, odwraca, zawraca strony, jedna po drugiej. Dobiera się do husty, humanoid złocisty, lepki i słodki, jak miód, lecz czy to miód? Strąca ją, potrącając przy tym pare napataczających się roztoczy.

Odkrywa moją torzsamość i odchodzi, pełen rozczarowania, poczucia pustki i bezcelowości. Odkrywanie tajemnic nie dla romantyków mój słodki.

Namiot sypialniany jest najmniej użytecznym tworem jaki świat widział...

Na dodatek owe namioty są czynnikami osobliwie psującym solidne jednostki i namawiającym do złego, wodząc na pokuszenie perfidniej niż najponętniejszy skrzat ogrodowy. Sprzyją gnuśności i niepomiernemu lenistwu. Są wyraźnie halucynogenne, gdyż często chodzą trójkami - wraz z kadzidłem i świecą wprawiają w ruch sny nasycone irracjonalizmem.

Daje poczucie bezpieczeństwa tak złudnego, iż każdy potencjalny złoczyńca-włamywacz byłby niezauważony. Nawet koty zatracają tam swoją czujność. O błogostanie wspominać nie wypada. Podobnie jak o odrealnieniu i przyjemnym wyobcowaniu.

... Polecam go zarówno w dni zakapturzonego słońca, jak i dni jego promiennego uśmiechu. Zarówno w noce utuczonego, jak i wychudzonego księżyca.

Isabelle uważa, że to idealne miejsce na wyrażanie swoich uczuć wobec bliskiej sercu osobie...

A przyodziałam się w: tunikę obsypaną roslinnymi ornamentami, cienkie spodnie graficznie zdobione, sciagniete u dołu wełnianymi skarpetami, zakończonymi sznurowanymi trzewiczkami czarownicy na niskim obcasiku. Dopełniaczami stylizacji są: czarne listki we włosach, celtycka bransoletka z "białego złota", cieniuteńki ażurowy pasek w tali.

Wiccan Lullaby

2011-01-08T20:24:00.004+01:00

" Zielona brama Lasu... Próg utkany z gąszczu borowiny i mchu; odrzwia uformowane z grubych konarów dębu i /wieńczenie z korony drzew - a zaraz potem ledwo widoczna wąziutka ścieżynka, wijąca się głęboko w gęstwinę i wiodąca niechybnie do wody, gdyż wydeptały ją lekkie nogi saren, zajęcy i lisów.
- Lesie, mój kochany Lesie! Witaj wolności! - wołała Panienka, przytulając twarz do białych, brzozowych pni, by zaraz potem tarzać się we mchu, obmywając w nim miejski kurz i brud, który - choć z pozoru niewidoczny - przeniknął jej w ciągu ostatniego roku głęboko pod skórę.
Czarownica spoglądała na nią z uśmiechem pełnym pobłażania, ale widać było, że i ona cieszy się widokiem bezpiecznej zielonej głuszy.
- Nienawidzę miast i uwięzionych tam ludzi! - krzyczała Panienka najgłośniej jak umiała, po całym, długim roku niespokojnych szeptów, niespokojnych spojrzeń, strachu, czy aby ktoś nie podsłuchał ich słów, niespokojnych myśli i snów pełnych koszmarów.
- Te miasta i ludzie byli kiedyś zupełnie inni - przypomniała jej z wyrzutem Czarownica. - I sama czytałaś o tym w Księdze Wielkiej i Mniejszej. Nie oni zawinili, że ich domy to teraz nędzne, ubogie klatki, a ulice miast to pułapki pełne wrogów. Cały rok uczyłam cię współczucia dla ich doli, czyżby nic w tobie z niej nie zostało?
- Och, daj mi spokój! Nareszcie jestem znowu wolna i nawet nie chcę pamiętać tego co było! - zawołała jej zniecierpliwiona wychowanka. - Chodźmy lepiej szybko do źródła i obmyjmy w nim wszystkie ślady tamtego okropnego życia!

***

- Jak długo tu zostaniemy? - spytała ta nagle. - Chciałabym jak najdłużej!
- Całe życie? - spytała Czarownica. Panienka namyślała się chwilę.
- Tak... chyba tak... Nie... Nie wiem. Może całe życie to zbyt długo, ale... pół życia?
Czarownica westchnęła. Długa zmarszczka nie znikała jej z czoła, przydając jej oczom smutku i gniewu.
- Nie jesteś lisem, sarną ani wilkiem, żeby zawsze żyć w lesie. Jesteś człowiekiem i musisz nauczyć się żyć wśród ludzi. Musisz pojmować ich biedę, kłopoty, troski...
- Nawet jeśli ludzie żyjący gromadami we wsiach i miasteczkach są niewolnikami, a wy, Czarownice, chowałyście mnie na wolną istotę?! I taką właśnie jestem?!
- Tym bardziej - odparła Czarownica. - Właśnie dlatego, że nosisz w sobie iskrę wolności, powinnaś żyć wśród tych biednych, zniewolonych ludzi. Właśnie dlatego.
Panienka zamilkła. Po dłuższej chwili spytała z udawaną obojętnością:
- Co dalej? Gdzie teraz pójdziemy?
- Za trzy dni mijają twoje kolejne urodziny. Skończysz szesnaście lat. Przestaniesz być Panienką, która dopiero co wyrosła z dziewczynki, a wcześniej z Dziecka. Daję ci jeden dzień i jedną noc na radość obcowania z Lasem, a potem powędrujemy w Wysokie Góry, na spotkanie z moją Siostrą Czwartą.
- Ileż was jest, tych Sióstr... - westchnęła kapryśnie Panienka. - Czy całe swoje życie będę przechodzić z rąk jednej do drugiej i nigdy to się nie skończy? Czy nigdy nie będę sama decydować o swoim losie?
- Jest nas tylko pięć - odparła chłodno Czarownica Trzecia i biorąc swój bury płaszcz oddaliła się w głąb Lasu.
Panienka siedziała w milczeniu, patrząc, jak woda spływa szybko wśród kamieni, coraz niżej i niżej.
- ... to malutkie źródełko przemienia się w strużkę, strużka w strumyk, a ten zaś w rzeczkę. Rzeczka, zgarniając sąsiednie strumyki przeobraża się w rzekę, aby potem, na nizinach, rozlać się szeroko, szeroko... Tak niewiele z pozoru tej wody tu, w źródle, a ileż w niej siły, jaka moc... - myślała mrucząc sama do siebie. Było jej przykro. Wyczuła, że zraniła swoją Opiekunkę.
- Mogłabym, tak jak ta woda, zostać w tym malutkim zagłębieniu źródełka na całe życie. Słowem - zostać w Lesie. Byłoby mi dobrze, źródlanie czysto i bezpiecznie. Ale mogę też wybrać inną drogę, jak tamta strużka, która spływa coraz niżej i niżej po głazach, rozlewając się coraz szerzej, i płynąć ciągle naprzód i naprzód, coraz dalej i dalej, nie wiadomo gdzie, wydrążając coraz szerszy i głębszy ślad. I kiedyś będę musiała wybrać, już bez i c h pomocy. Ale jeszcze nie wiem, co wybiorę - wyszeptała Panienka do siebie.
Jej słów słuchał tylko mały, przycupnięty na najbliższym głazie szary ptak, przekręcając główkę to w lewo, to w prawo. Gdy jednak Panienka chciała wyczytać coś z jego oczu - nie udało się jej to. Zdziwiona swą nieudolnością, patrzyła, jak ptak rozwija skrzydła i znika.
- To mogła być jedna z ich Sióstr, jedna z tych, które nim spalono na stosie, przemieniły się w ptaka i już nigdy nie wrócą do ludzkiej postaci. W dodatku są ptakami niemymi - wymruczała Panienka."

Córka Czarownic - Dorota Terakowska.

Kiedy zamknę powieki usiądą na nich ptaki...

2010-12-29T12:43:00.009+01:00

"Czegóż płaczesz? - staremu mówił czyżyk młody -

Masz teraz lepsze w klatce niż w polu wygody".

"Tyś w niej zrodzon - rzekł stary - przeto ci wybaczę;

Jam był wolny, dziś w klatce - i dlatego płaczę".

"Ptaki na drutach usiadły
Siedzą aż zbladły
Upadły."

"And birds were singing to calm us down..."

spódnica - h&m
koturny - taily waily
koszula - sh
zegarek na szyji - Nell

Photos by Package

Zapadam w Zimowy Sen o Zimie ze Snów.

2010-12-07T15:57:00.038+01:00

Antecedens, ładne słowo. Szkoda, że tak rzadko nadarza się okazja, by je pomielić w ustach.

Podczas gdy przedzierałam się przez pierzyny skrywające ból, by odkopać go i przenieść, zaskoczył mnie sen. Wysoko nad ziemią. W kołysce z koron wapiennych drzew. Pośród rozgałęzień ich gałęzi, dłoni w białych rękawiczkach. Zapadłam w błogi sen.

Śniłam o smokach ziejących lodem. O ich gębodziełach - lodowych rzeźbach z poutrącanymi sercami. O tym, że jestem seryjnym mordercą, choć byłam tylko zapałką z turbanem ognia na głowie. O tym, że wszystko przerodziło się w morze. O toposie potopu. Przez chwilę chyba nawet czułam na kibici dłoń wyższej Istoty. Wtedy, kiedy to podkładałam swoją płonącą czaszkę pod wilgotne pięty posągów z lodu. A świat stawał się lodowiskiem.

Nim zdążyły się pokryć lodem wszystkie kontynenty wylądowała na mnie wrona, wyjmując tym samym z gara snów. Zabrałam jej ogon by mieć czym przeganiać śnieg. Gdy zrobiłam z piór zmiotkę, poczuła się urażona i poniżona zarazem. Załkała. Łzy z atramentu spadły na końcówki sterówek. Dzięki tej ofierze napisałam w sercu śniegu by się rozsunął. By oddał mi gniazdo i jaja bólu brzozy. Śnieg jest głuchy, ale potrafi czytać we własnym sercu.

Usłuchał prośby. Oddał jemiołę. A ja pocałowałam pod nią zapłakaną wronę bez ogona.

Śnij spokojnie swój zimowy sen brzózko. Koszmary o zapachu jemioły już nie powrócą. A śnieg zabandażuje rany pooperacyjne.

Złote Góry

2010-11-04T15:27:00.088+01:00

Paraliżuje je lęk przed dostąpieniem niskości.
Jeżeli zdobywać to drapacze chmur.
Jeżeli spadać to z tych najwyższych szczytów.
Jeżeli patrzeć na świat, to tylko i wyłącznie z tego najwyższego z najwyższych.

Mówią o nich, że niedosiężne. Bo zbyt wysoko osadzone. Tak, że nawet wzrokiem ciężko sięgnąć, bo skurcz karku doskwiera. Żyją w przestworzach o, których większość może jedynie pomarzyć. Płoszy je proza życia. Wymykają sie jej jak mewy lądowi. Czy istnieje na świecie siła, która zdołałaby sprowadzić je z chmur na ziemię?

Po jaskrawo szmaragdowych wzgórzach brylują damy w wełnianych sukniach. Niezbyt one powabne, czy dystyngowane. Raczej przyziemne i pospolite. Życie swe trwonią na wiecznych ucztach przy stołach uginających się pod ciężarem traw, zbóż i drobnych krzewów, krzewinek. Każda marzy i płonie z porządania do swego pana. Żadna jednak szans najmniejszych nie ma. Gdyż pan ich, wdzieczny Pastuszek, młokos lecz rozsądny, wzdycha do sylwetek nieuchwytnych.

Damy w owczej wełnie na darmo wdzięczą sie i prężą przed obiektywem jego wzroku. On zawsze brodzi po wyższych poziomach. Jego codzienne towarzyszki rzadko kiedy znjadują się w kadrze.
- Kogo tam tak wypatrujesz wielmożny?
- Ukochanej. Czyżbyś nie wyczytała tego w moich maślanych oczach?
- Natralnie, że tak. Nie chciałabym być zuchwała, ale jak można pałać do kogoś tak plomiennym uczuciem nie zamieniwszy z nim nawet słowa?
- To nieosiągalny skarb, tajemniczy i nieodkryty. Nie można porządać czegoś bardziej.
- To głupie myśleć, że najatrakcyjniesze to co jeszcze nieznane. Można się głęboko rozczarować. Ja to słyszałam, że tamte anioły parzystokopytne to puste, powierzchowne i...
- Wracaj na pastwisko! Taką czczą gadką poprzerywaną ciagłym "beee" i "beee" nic tu nie zdziałasz moja droga przyjaciółko. Kocham was wszystkie miłością dobrego pasterza. I to nie ulegnie zmianie, chyba, że porządnie zaleziesz mi za skórę. Wracaj się paść, bo zmarniałaś ostatnio. Moje zmartwienia zostaw mnie. Ty martw się tylko o to, żeby się nie zaniedbać.
Po tych dosadnich słowach owieczka ze spuszczona głową powróciła na bal. Pastuszek natomiast uciekł myślami na szczyty szczytów swoich marzeń.

Pastuszek od wielu dni i tygodni nie przełknął ni kęsa oscypka, ni kropli bawarki. Baca, jego opiekun oddany zaczął się o niego poważnie martwić. Zdecydował się więc podjąć poważną rozmowę.
- No to do dzieła. Taraz jak już coraz mniej w tobie z gołowąsa możemy sobie pogawożyć jak mężczyzna z mężczyzną! - zainicjował rozmowę z impetem.
- To nie będzie konieczne poczciwy baco. Sam radzę sobie doskonale ze swoimi znojami.
- Tak, tak, właśnie zauważyłem. Nie to, żeby mi jakoś specjalnie przeszkadzało, że mam ostatnio jedną gębe mniej do wykarmienia, ale coś tu nie gra. Jesteś nieobecny mój drogi. Nawet panie owce mi się skarżyły. Zero atencji dla teraźniejszości z twojej strony. Zero.
- Przechodzę chwile słabosci. Wielkie mi halo. Przejdzie lada dzień. Nie ma co się przejmować.
- Powiem Ci synu, że gdy ja przechodziłem chwile słabości z powodu kobity, mienęło dopiero wtedy gdy znalazłem se nową partię. Tobie radzę się dobrze rozejrzeć. Z tego co ja widzę to cała kolejka owiec się do ciebie ustawiła, odkąd skończyłeś lat 18. Kuj więc żelazo póki gorące, jak to mówią.
- Nic nie rozumiesz. Ja ją już znalazłem. Problem w tym, że nie wiem jak się do niej zbliżyć.
- No to było tak odrazu. Ja to spec w tych sprawach damsko-męskich. Z początku delikatne zaloty, żeby szoku duszyczka nie doznała, tu kwiotek, tam wierszyk, od banału do zwycięzkiego hejnału. A jak już przyjdzie co do czego, to bedziesz wiedział co robić kolego, to się wysysa z mlekiem matki. Dasz se radę.
- Z tym, że ja to do tej z wyższych sfer i ja nie wiem jak sie do niej zbliżyc w dosłownym tego słowa znaczeniu. One są takie płoche... - mówiąc to skierował wzrok na połonine u wierzchołka góry. Baca w mig pojął w czym cały szkopół.

- Ochh mój biedny szczawiku. Tego się właśnie obawiałem.
- Co ja mam począć? Jestem conajmniej bezradny.
- Wpadłeś po czoło, zgadza się?
- Zdaje się, że tak. Mimo, że jej sylwetka tak niewyraźna i rozmyta gdzieś w oddali, to dla mnie jest zupełnie na odwrót. Wszystko po za nią stało sie rozcieńczone mgłą. Teraz to ona znajduje się na pierwszym planie.
- Przeklęta uwodzicielka. Jedyne wyjście to, zarzucić jej lasso na szyje i przywlec ją tu siłą. Inaczej z nimi się nie da. Boją się prostoty, tak jak boją się niższych poziomów. A ja to bym powiedział że boją sie głębin życia. Wolą wiecznie żyć na wierzchu. Być albo po za, albo nad. Nie ma co sobie głowy zawracać. Niby piękne, ale strasznie powierzchowne jak na mój gust.
- Mylisz się. Boją się bo nieznają. Pokażę im, że to co im straszne, to tylko pozornie, i że nie wiedzą co dobre. I że czasem warto zniżyć się do naszego poziomu.
- Haha, no tym ją z pewnościa przekonasz. Dam ci jedną radę. Jeśli będziesz chciał je zwabić musisz zaoferować jej dużo za dużo. Coś na zasadzie picu na wodę. Są naiwne i łase na wpaniałości zarazem.
- Skąd ty możesz tyle o nich wiedzieć wiedzieć.
- Powiedzmy, że jedna miała ze mną do czynienia. - zakończył wszystko podsumował znaczącym uśmiechem doświadczonego mędrca.

Pastuch udał sie więc tam gdzie linia ziemii łączy się z linią nieba. Górę tą zwano Migdałową. Bowiem skały na jej szczycie przypominały pociosne, gigantyczne migdały, a legenda głosiła, że w powietrzu wiecznie unosi się zapach olejków migdałowych. Pastuch by zrobić wrażenie zamożnego wędrowca z odległych krain przyodział pozłacaną kapę, która okrywała fotel bujany w bacówce oraz wyperfumował się wyciągiem z kwiatów. W drodze długo rozmyślał nad tym co mógłby zaoferować swojej najdroższej. Kolia z rosy za delikatna. Śpiew ptaków zamkniety w muszli za ckliwy. Szata z kwałka nieba za przeźroczysta. Żaden pomysł nie pasował do Kozicy Górskiej jak ulał. Wszystkie były zbyt proste do ogarnięcia. Nagle rozmyślania przerwała mu woń przedzierająca się przez jego nozdrza. "Migdałowy zapach. A więc zaiste jest rzeczywisty. Jeszcze szmat drgi przede mną a czuć go już tak wyraźnie. Słodka wonio będziesz moim przewodnikiem." Ruszył tropem za swym powonieniem. Nieco zboczył z głównego szlaku, ale coś podpowiadało mu, że nowa droga jest właściwą.

Przed jego oczami zaczęło rysować się góralskie miasteczko wzniesione z błękitnego, nieznanego kruszcu. Przypominał nieco marmur, ale zapach odwodził od tej teorii. Migdałowośc wiatru była tak intensywna, że ciężko było zarówno oddychać jak i pomylić się w ocenie. Nagle zapach rozproszył dynamiczny dźwięk. Coś na wzór rozprówania powietrza. Pastuszek natychmiast obrócił głowę o 180 stopni.
Ukazała mu się na jawie postać wyjęta wprost z jego najsłodszych snów. Kozica Górska z krwi i kości, z domieszką chińskiej porcelany.

- Witaj nieznajomy dostojniku. Przybyłeś spełnić swoje marzenie o niebieskich migdałach?
- W rzeczy samej, przyszedłem spełnić marzenie. Jednak nie o niebieskich migdałach, lecz o...
- Skoro nie o niebieskich migdałach pod zły adres trafiłeś.
- Ależ piękna pani, jesteś o stokroć mi doskonalsza od jakiś tam orzechów. - na słowe te roześmiała się i smiała do rozpuku.
- Nie możesz być wykształconym arytokratą skoro nie potrafisz wyczuć metafory, i w ten sposób ubierasz myśli w słowa.
- Wybacz pani, otumanił mnie twój urok osobisty.- w tym momencie wyczuł, że mówił zbyt wiele, zbyt otwarcie, zbyt prostoliniejnie, a przecież od tego właśnie Kozice Górskie trzymały się z daleka.
- Nie dość, że mało błyskotliwy, to jeszcze prosty na dodatek. Czego tu szukasz przebierańcu?
- Szukam... Szukam kandydatki na żonę, by mogła wraz ze mną objąć tron na Złotych Górach.
- Złote Góry? A cóż to takiego? Brzmi jak nie z tego świata, epicko bym nawet rzekła, lecz się powstrzymam by mnie nazbyt propozycja owa nie urzekła.

- Złote Góry sa krainą mego ojca. Knot jego żywota się wypala, dlatego też muszę czym prędzej znaleźć małżonkę, bym mógł objąć tron. Chciałbym Cię o piękna pani prosić o rękę gdyż widzę w tobie przyszłą królową, a serce moje bije przy tobie szybciej.
- Czy wysoko nad poziomem morza szczyty owych gór się znajdują?
- O tak, wyżej niż szczyt Góry Migdałowej.
- Nie dosięgnie mnie tam wzrok żadnego prostaka?
- Pomijając mój, nie dosięgnie. Dlaczego najjaśniejsza pani tak lękasz się wzroku zwykłych ludzi?
- Bo są jak lustro. Widzę w nich siebie, tak jak teraz w pańskich oczach, a nie chce być jedną z was. Macie śmieszne troski, takie niezawiłe myśli. Akceptujecie brud, smród, brzydotę i głupotę. Jesteście tak niedoskonali, a i ja się przy was taka czuję, gdy okazujecie się doskonalsi ode mnie.
Bo wie pan, łatwiej jest być lepszą od was, niezbliżywszy się do was wcale. Patrząc na was od zewnątrz i z góry.
- Bycie doskonałym to nielada ciężar. Sam coś o tym wiem. Koronacja tuż, tuż. Na każdym kroku muszę udowadniać żem godzień tronu. Czy zechce pani wraz ze mną doskonale udawać doskonałych mimo naszych niedoskonałości?
- Zechcę o ile zawsze będzie mnie pan widział taką jaką dostrzegł mnie pan po raz pierwszy przy pasieniu owiec.

W oczach prostego pastucha Kozica Górska była zarówno na ziemii, jaki i w bacówce, w małżeńskim łożu, przy sznurkach na pranie, smutna czy wesoła, brudna, czy zaraz po kapieli, zawsze była tak samo doskonała jak wtedy gdy pośród chmur dosięgnął ją jedynie wzrokiem. Kozica Górska natomiast czuła się szczęśliwa, że nie musiała przykrywać się tonami enigmatycznej mgły, by właśnie taką się czuć.

Wystarczyło uwierzyć w Złote Góry...

Uninnocent Field.

2010-10-04T16:21:00.031+02:00

Wyżyny wpadły im wtedy pod koła. Przejechały je, a mimo to one nadal dzielnie prężyły się swoim krajobrazem.
- Magdalenko coś tu nie gra. Te wyżyny. Bije od nich swoisty chłód, obojętność, apatia...
- Są zobojętnione na świat do ostatniej grudki, nie buntowałyby się nawet przed III wojną swiatową, jakby się miała na ich lędźwiach potoczyć.

Później, w trakcie jednej z akcji ratunkowych, wpadła im pod stanowcze obcasy i trapery gąsienica. Ustało na amen jej konwulsyjne rozciąganie się i kurczenie a'la sprężyna.
Złożyła z nich obu ofiarę, by pod kołami przetrwać mogły wyżyny w słocie oraz osiadłe na nich w przyszłosci nowe generacje. By kół uniknąć mogły mięczaki i ich muszle.

Czerada ślimaków, które zajechały śluzem drogę, została przeniesiona na małżeńskie łoża z traw. Jednych zabijają innych ratują filantropi tego świata.

Tyle wokół niedostrzegalnych mordów bez premedytacji. Tyle trumien na podeszwach. Aż się serce kraja.

Coż zrobić gdy rzecz martwa wyzionie ducha, padnie, nie chce wstać i jest więcej niż martwa. Niektórzy mają zmysł do odnajdywania się w sytuacjach irracjonalnych.
Panna awangarda chetnie niosłaby pomoc w takich chwilach, gdyby nie jej niestwierdzona wada kręgosłupa, uniemożliwiająca przenoszenie ciężarów.

- Spójrz! Ależ roznegliżowane to pole. Bezwstydne.

- Aż w oczy kole. Na jesień robią się takie wyzwolone.

- Wolę gdy łunę łona łany przykrywają. Zbożową sierścią ukrywając swe wdzięko-mankamenty, pola stają się niewinne. Innocent Fields, czyż to nie brzmi wspaniale!?

- Teraz to i mnie gorszy, zniesmacza prawie to Uninnocent Field.

A pola mają na odwrót. Wolą gdy stworzenia są niczym je Pan Bóg ulepił. Tęskno im do naturalistyczności człowieka, którego zaczęło gorszyć wszystko, poczynając od ekshibicjonizmu, kończąc na bananach i pieprzykach na szyji.

- Nel, daleko jeszcze do cnotliwości?

- Tobie owszem, daleko. Przed tobą jeszcze stumilowy las.

Czy jin i jang ma rację bytu, gdy dochodzi do fuzji dwóch samiczek, o dwóch przeodmiennych temperamentach? Warga to i tak zawsze rodzaj żeński, jakaby nie była.
Wtedy jedna podzieliła się z drugą opłatkiem warg, który przykleił się do podniebienia ich serc. Do tej pory jego okruchy jeszcze migotają gdzieś w przestrzeniach komór i przedsionków.

Tak bardzo truchlały na myśl o nadchodzącym armagedonie chmur, że musiały niezwłocznie poukładać dłonie w dłoniach, jak oczy w oczodołach.
Czy zaklinanie Słońca ma w takich chwilach sens, skoro wyroki natury są niezbadane, a ich następstwa nieuniknione?
Zamarły z tą myślą, która wkuta w nie była jak szpilka w tablice z korka.
Błogo jest bez szyby kontemplować burzę gdy przepływ ciepła z jednego ciała do drugiego jest równomierny i spokojny jak jedno z tysiąca mórz.

-Berek! - krzykneło i klepnęło ją po ramieniu szczęście.
W pogoni za szczęściem przejechała całe pokolenia żuków i mrówek.
Po szczękoczułkach do celu. Warto było?
Przecież szczęście też dostaje zadyszki.
Musi się zatrzymać, odsapnąć, złapac oddech.
Po co ten pośpiech. Szczęście poczeka, pozwleka z ucieczką, da fory.

Bohaterowie:

P.Awangarda:

botki - h&m
gacie - sh
koszula - sh
chusta (w antylopy) - vintage
kapelusik - pchli targ
pasek - sh

Magdalenka:

buty - new look
koronkowa bluzka - sh
jeansy - ?
opaska - hand made
wisior - pchli targ

Nel:

traperki - sh
getry - darowizna
sweter - vintage
wisiorek - bershka ?

Rowery :

pchli targ

"ROWER" - delikatna PARAFRAZA JANERKI

Jadę na rowerze słuchaj do byle gdzie
Rower mam posłuchaj w taki fioletowy jazz
Może byś tak Jurasz wpadł popedałować
Ubierz swoje nerdy bo to warto mieć styl
I depniemy sobie ode wsi dode wsi
Może byś tak Jurasz wpadł popedałować

Flaga na maszt
Byszów jest nasz
A rower jest wielce OK
Rower to jest świat

O Szczeniętach, Które Jeżdżą Koleją.

2010-09-13T15:52:00.028+02:00

Szczenięta takie jak te czują nienaturalny pociąg do pociągów, które pociąg czują jedynie do torów pociągu.

Szczeniąt takich jak te nie poi się zwykłym mlekiem z piersi suczej maciory. Potrzebują one bowiem przenośności, podręczności, kieszonkowości... Szczęnięta takie poi się mlekiem z piersi plastikowej butelki.

Szczenięta takie jak te nie powstają z żeber Adama, powstają z żeber torów.

Ze szczeniąt takich jak te wyrastają żyły wielkości winorośli. Jest w nich bowiem tyle do życia zapału, że te tradycyjnie ludzkie nie pomieściły by go w sobie. Bądź popękały by, jak te tamy, czy nieumocnione wały przeciwpowodziowe.

Szczenięta takie jak te, żyją pod znakiem różowej zorzy. Gdy zgubią ją robią się dwuwymiarowe, papierowe, nadrukowane. Wracają do siebie, do swojego trójwymiaru, dopiero po jej odnalezieniu.

Szczenięta takie jak te nie udają się za drobymi czy złymi radami, nie kierują się też zasadami, podążają jedynie za drogowskazami, które rzadko wskazują ślepe zaułki.

Szczenieta takie jak te są otwarte na świat i powietrze jak poroztwierane okna. Chłoną chłody rozrzutnych wieczorów i pyły kichającej ziemii, zarażając się wszystkimi ichnieszymi chorobami, fantazjami.

Gdy takie szczenięta izolują się, zamykają się w kabinach przedziałów. Nie spuszczają jednak nurtów świata z oczu. Po protu przyglądają im się wówczas przez szybę, wielkie szkło kontaktowe.

Szczęnięta takie jak te czasem na swojej drodze napotykają doświadczone psy, które jeżdżą koleją. Ich wzrok wyszczekuje historie przebytych dróg, przetrwanych prób, straconych kłów i pazurów. Ich wzrok zawsze ma wiele do powiedzenia.

Szczenieta takie jak te czują pociąg do pociągowego ujeżdżania galopujących drzew i udomawiania dzikich obłoków. Szczenieta takie jak te czują naturalny pociąg do życia - przeciągów w pociagu.

Pozdrowienia dla szczeniąt PannyAnny i Package, z którymi podczas przyszłego przypływu lata, wyruszyć zamierzam w iście magellańską kolejowo-morską podróż dookoła globu. :*

A poniżej, tak dla kontrastu salonowe pieski, którym również się zdarza jeździć koleją:

Sadzę Tajemniczy Ogród, masz Zielone Grabki?

2010-08-29T16:33:00.011+02:00

"Gęsto wiszący bluszcz tworzył jakby luźną, powiewną zasłonę, chociaż część gałęzi pięła się na drzewo i po żelazie. Serce dziewczynki poczęło bić jak młotem, a ręce drżeć ze szczęścia i podniecenia. A rudzik śpiewał i ćwierkał dalej, tak przechylając główkę, jakby i on czuł się podniecony. Mary poczuła pod ręką kwadratowy, żelazny zamek z otworem na klucz."

"Panno Marry, kapryśnico
Odwróć zagniewane lico!
W twym ogródku rosną kwiatki,
Róże, dzwonki i bławatki."

"Potem pani Medlock poprowadziła Mary przez szerokie schody i długi korytarz i znów w górę po kilku stopniach, potem znów przez inny korytarz i jeszcze przez jeden, póki nie dotarły do drzwi jej pokoju, gdzie Mary zastała ogień na kominku i kolację na stole.
Pani Medlock odezwała się bez ceremonii:
- No, jesteśmy na miejscu. Ten pokój i jeszcze sąsiedni przeznaczone są dla panienki - i to musi panience wystarczyć. Proszę o tym nie zapominać.
W taki to sposób panna Mary Lennox znalazła się w Misselthwaite Manor i chyba nigdy w życiu nie czuła się tak zbuntowana, jak w owej chwili."

"Kiedy Mary zdecydowała się nareszcie wstać z łóżka, Martha wyjęła z szafy sukienkę, ale nie tę, w której Mary przyjechała
- To nie moja sukienka. Moja jest czarna - rzuciła Mary. Przyjrzała się z chłodnym uznaniem ładnej sukience z grubej, miękkiej, białej wełny. - Ale jest ładniejsza od mojej - dodała.
- Panienka musi się w nią ubrać - odrzekła Martha. - Pan Craven kazał ją kupić w Londynie. Powiedział przy tym: „Nie chcę, by mi po domu chodziło czarno ubrane dziecko jak dusza potępiona - tak powiedział. - To by ten dom czyniło jeszcze smutniejszym, niż jest.
Ubierajcie ją w jasne kolory!” Moja matka mówi, że wie, o co mu chodziło. Mama zawsze wie, o co komu chodzi. Ona też nie lubi czarnego koloru.
- I ja nie cierpię czarnych rzeczy! - zawołała Mary.
W czasie ubierania się obie nauczyły się wiele nowego. Martha ubierała wprawdzie nieraz swoje rodzeństwo, ale nie widziała jeszcze takiego dziecka, które by stało jak pień i pozwalało robić za siebie wszystko, jakby nie miało własnych rąk i nóg."

"- Słyszysz`? Ktoś płacze - rzekła.
Martha się zmieszała.
- Nie - odparła - to wiatr. Czasem się zdaje, że ktoś się zabłąkał we wrzosach i jęczy. Wiatr potrafi tutaj gwizdać na różne tony.
- Ależ posłuchaj dobrze - rzekła Mary. - To ktoś płacze w domu, na jednym z tych korytarzy.
W tejże chwili musiał ktoś otworzyć jakieś drzwi na dole, straszny przeciąg na korytarzu spowodował głośny łomot drzwi pokoju Mary. Obie z Marthą skoczyły na równe nogi, lampa zgasła, a przeszywający krzyk na korytarzu dał się słyszeć zupełnie wyraźnie.
- No widzisz! - rzekła Mary. - Przecież ci mówiłam! Ktoś tu płacze i nie jest to płacz dorosłej osoby."

„Jak te ogromne krople ciężko uderzają o szyby, a ten wiatr jak wyje! Zupełnie jakby ktoś zabłądził na wrzosowisku i chodził, i płakał” - pomyślała."

"- Teraz to na pewno nie wiatr. Nie, to nie wiatr. To zupełnie co innego. To znowu ten płacz, który słyszałam już kiedyś.Drzwi od jej pokoju otwarte były na korytarz, z którego dochodził oddalony, słaby płacz rozzłoszczonego dziecka. Nasłuchiwała jeszcze kilka minut, chcąc nabrać pewności. Czuła, że powinna zbadać, co to jest. Wydawało jej się to jeszcze dziwniejsze niż tajemniczy ogród i zagrzebany klucz. Być może, iż odwagi dodał jej buntowniczy nastrój, w jakim się znajdowała. Wyskoczyła z łóżka".

"- No więc powiedz mi, czemu on tak nie cierpi tego ogrodu? - spytała dziewczynka chcąc wybadać Marthę
- Przede wszystkim muszę panience wyznać, że pani Medlock zakazała mi mówić o tym. Tutaj jest wiele różnych spraw, o których mówić nie wolno. Taki jest rozkaz jaśnie pana. Jego troski nic nie obchodzą służby - nie wolno nam się wtrącać. A to tylko przez ten ogród pan taki się zrobił. To był ogród pani, zaraz jak się pobrali - i pani strasznie ten ogród lubiła, i zawsze państwo na wiosnę razem tam kwiatki sadzili. Żadnemu ogrodnikowi nie wolno było wchodzić. Państwo wchodzili razem, zamykali furtkę na klucz i tak całe godziny siedzieli, rozmawiali i czytali. A pani była taka młodziutka! W ogrodzie stała ławeczka pod starym drzewem ze zwieszającymi się konarami. Pani obsadziła to drzewo pnącymi różami i bardzo lubiła siadać na ławeczce pod nim. Ale pewnego razu, gdy tam siedziała, konar się złamał i tak strasznie uderzył panią, że upadła na ziemię, a na drugi dzień umarła. Doktorzy wtenczas mówili, że pan pewno zmysły straci i też za panią pójdzie. I dlatego pan tak nie cierpi tego ogrodu. I od tego czasu nikt tam już nie był, a nawet mówić o tym nie wolno.
Mary nie pytała więcej. Patrzyła w ogień na kominku i słuchała wycia wiatru, który zdawał się dąć ze zdwojoną siłą i wściekłością."

„Może to ten klucz, który zagrzebano dziesięć lat temu rzekła sobie w duchu. - Może to
klucz od tamtego ogrodu!”

"Włożyła klucz i trzymając go oburącz, z trudem przekręciła.
Potem pełną piersią zaczerpnęła powietrza i spojrzała za siebie na długą ścieżkę, czy
nikt nie nadchodzi. Nie było widać żywego ducha; zdawać by się mogło, że nikt tu nigdy
nie przychodził. Mary powtórnie zaczerpnęła powietrza, przytrzymała bujającą się
zasłonę bluszczu i pchnęła furtkę, która otworzyła się bardzo powoli.
Wśliznęła się do środka i zamknęła za sobą furtkę. Potem oparła się o nią plecami i
zaczęła rozglądać się dokoła, oddychając pośpiesznie ze szczęścia i radości.
Znajdowała się w tajemniczym ogrodzie!"

Sadzę sobie tajemniczy ogród, gród pełen enklawy,by się uchronić od niepogody, co skrada się i udaje, że pozytywna, jak się odwrócę,
ale brak liści na akacji nie może być pozytywny, bez kle kle, też robi się srogo,
furtkę zostawię na zawiasach, klucz chować trzeba w drzew trzewia,
pamiętaj jakbyś chciał mnie zastać podczas zimowego snu,
zamiast rudzika szukaj rudego jamnika, wyszczekany,nawołuj go bardziej stanowczo, niż delikatnie, aż struny dostaną epilepsji,
jeśli ci zaufa przyprowadzi cię, jeśli nie, nie zje, co najwyżej nadgryzie, przegoni.

Ponadczasowa opowieść o wyjątkowym miejscu gdzie dorastają magia, nadzieja i miłość.

stylizacja - niewidzialne trzewiki i kombinezon (nie sukienka, nie dajcie się zwieść) wyciągnięty ze strychu.

cytowane słowa: Frances Hodgson Burnett - Tajemniczy Ogród,
zdjęcia: Package - package.digart.pl
modelujący goście: package - dama w kapeluszu nr 1, mama - dama w kapeluszu nr 2.
obrazy: 1. "Dziwny Ogród" - Józef Mehoffer, 2. - niezidentyfikowane znalezisko., 3,4,5 - Monet.

Las pod patronem Żwirka i Muchomorka

2010-08-25T19:33:00.057+02:00

Nie maszerowałaś wtedy ze mną ramie w ramie. Stać, też nie stałaś, nie przegapiłabym tego. Dlatego nie dosłyszałaś postawionych przeze mnie dźwięcznych zachwytów i ledwo słyszalnych kroków. Niektóre odbiły się na ściółce na tyle mocno, że można było zrobić odlewy śladów. Byłaś jednak na tyle daleko byśmy się na siebie przypadkiem nie natknęły. Za to muskałam cię tęsknotkami na odległość.
A teraz, jeśli masz ochotę się poczęstować, wróćmy tam razem. Tylko złap mnie za dłoń to cię wciągnę do własnych wspomnień. Co? Znowu zaciapkana ołówkiem, tak? Przymruż na to choć jedno oko, chwytaj się jej i już ani mru mru...

W lasach jak ten, w ich głębiach i głębinach poukrywane są często życiodajne źródła, albo jeziora tęczy. O to jedno z nich, jezioro tęczy. Na tablicy napisali, że purpurowe. Moim zdaniem jest rdzawo-miedziane, mimo, że nie pachniało sfermentowanym metalem. Ściągnij obuwie. Tu styl na bosaka mile widziany.

Wyparowało ci już rdzawo-miedziane jezioro ze stóp? Przemieśćmy się, las jest rozległy. Nie składa się z samych jeziorek tęczy. Przed nami pieczara Skłaszy. To taka kobieta człowieka lasu, która swoją posturą i owłosieniem przerasta wikingów. Dreszcze urządziły sobie spacerek po karku? Poszczuj je psami i chodź za mną. Zaufaj.

Przeserdeczna osoba jak tylko podaruje się jej szanse, nieprawdaż? Gdyby zarzuciła kanibalizm na rzecz szyszek, byłaby idealną kandydatką na kamratkę. Zastanawiam się czy wówczas to my byśmy zdziczały przy niej, czy raczej ona zurbanizowała sie przy nas...

Spójrz jakieś dziewczę z dobrego domu upuściło tam słomiany kapelusz. Powinnyśmy ją znaleźć nim zamienimy się w wilkołaki, nim będzie grozić jej niebezpieczeństwo. Pokrzyżuje nam to trochę kciuki, ale to jest sprawa wyższej wagi. Obydwie to wiemy. Słomiany kapelusz jest dla jego właścicielki bardzo ważny. Bez niego stopi się na słońcu jej delikatna, lukrowana cera, nie uważasz?

Złapałam trop. Wystarczy podążać za kroplami lukru. Widzisz? Już zaczęła tracić swoje słodkie oblicze. Znajdźmy ją czem prędzej. Tędy, przez leśną ścieżkę wybrukowaną igłami i piachem. Uważaj tylko żeby nie zadeptać żuków pancerników i mrówek olbrzymich. Jakaż by to była strata dla tutejszego ekostystemu.

Patrzaj pod nogi raz po raz. Natrafia się tu nieustannie na zdradzieckie Korzenne Żmije. Nie dość, że podstawiają haki to jeszcze kąsu-kąsu-kąsają. Ale ty masz w sobie zwinność elfa, powinnaś dać im rady. Gorzej ze mną. Przeczuwam, że polegnę na nich, one na mnie, ja pod nimi.
Tym razem ty będziesz musiała podać mi dłoń, z tym, że taką a'la nić Ariadny. Nie raz to przerabiałyśmy.

Twoje nicie Ariadny bardziej przypominają mocno plecione sznury. Nigdy nie zawodzą. Podziękuję ci przy okazji, teraz nie mamy chwili do stracenia. Szmery i prześwity w dziuplach podpowiadają, że słodycz jest tuż tuż. Tuż, tuż powtarzam. Ile kilometrów na godzinę mierzy "tuż, tuż"?

Lisi ogon na głowie, cynamon skruszony na bezowatych policzkach, i ten spływający po skroniach lukier. Czy mogłaby być istota ta osobliwa kimś innym niż właścicielką słomianego kapelusza? Lukrowana Damo, zostań naszym wspólnym cieniem, a odnajdziesz swoją zgubę. Kryształ cukrowy powstały z twej wdzięczności przyjmiemy jako fant, niczego więcej w zamian żądać nie śmiemy.

Z jej wybrakowaną twarzyczką już lepiej. Wystarczyło, że nałożyła na głowę słomiany kapelusz. Na każdą ranę powinny istnieć słomiane kapelusze. Na każdą zgubne powinny istnieć posłanniczki dobrodziejstwa. A teraz rozstańmy się z nią, bo żadna nie wyjdzie z całego zamieszania z twarzą. Ryzyko się zbliża susami. Pochwycenie dłoni -> kwestia "musimy lecieć"-> delikatny pocałunek w policzek, żeby nie strącić cynamonu -> rozerwanie uścisku -> czuły uśmiech -> kwestia "uważaj na siebie", dokładnie "take care" -> gest machania na pożegnanie. Utarty kanon pożegnań.

Kłębka czasu zaczyna powoli brakować. Rozwijałyśmy go bardzo rozrzutnie, totalnie bez umiaru. Pobiegnijmy obmyć stopy, zaczyna powstawać na nich skorupa organicznego brudu leśnego. Taka druga ściółka. Najlepiej byłoby nie dopuścić do powstania runa, lub co gorsza podszytu brudu. Nieopodal jest turkusowe jeziorko, owocuje ono niebieskimi ptakami, wiedziałaś? Zdaje się, że nas oczekuje, tak jakby oczekiwało bardzo szacownych gości. Gdyby miało nakrywać teraz stół, użyłoby białego, połyskującego obrusu w zlewające się z tłem różyczki.

Czuję, że nie czujesz wykończenia, choć nie czujesz się w pełni odczuwająca. Spójrz na moje dłonie. Grafit całkowicie już zszedł. Wywołuje to u mnie niepokój. Jestem przez to do siebie taka nie podobna. Aż obca. Dopada mnie autoksenofobia. Ale ty i tak mnie poznajesz.Wywołuje to u mnie jeden z tych najszczerszych uśmiechów. Znasz mnie na wylot droga Madziu. I choć czasem nie jesteśmy gdzieś razem, to i tak w końcu jesteśmy. Tak jak tym razem, w Lesie pod patronem Żwirka i Muchomorka. Czas kulenia się w kłębek płodu i przenoszenia we śnie na jawę, w górę, na północ, do teraźniejszości.
Choć całkiem miło byłoby tu razem zostać, i przegapić wrzesinień, i jego kumpli, których ciąga zaraz za sobą, nie sądzisz?

Najlepszego Madziu, nie daj się destrukcyjnym siłą biolchemu, i urokom dwulicowych chłopców, a jak już się tak jakoś niefortunnie zdarzy, chwytaj się pasiastego koła ratunkowego, z nim nie utoniesz. :*

Śpiąca Królewna Łabędzi

2010-08-02T16:35:00.159+02:00

Z uchylonych, nieruchomych drzwi-warg, uformowanych w kształt kaczeńca, owocnie próbowała wymknąć się krew. Przedarwszy się na zewnątrz, gdzie siała ogólny postrach i zgrozę, postanowiła rozzczepić się, aby zbytnio nie prowokować. Utworzyła na lustrze wodym miliony strumieni oraz rzek z dorzeczami. Pędziły przed się falowanymi torami, strugą wartką i zwartą. Czasem natykały się na lilie wode, i w plątaninie ich korzeni zatracały zmysły kończąc tym samym swoją przygodę z żywiołem, z żałością, bólem i żalem. Te jednak, które się nie natykały napuszone całą tą swoją hemoglobiną niewzruszenie parły do celu. Aż dotarły. Ujście swe miały w innej rzece, całkiem od siebie odmiennej, a rzeka inna, miała ujście w nich samych. Jedym słowem, miało dojść do fuzji, która miała doprowadzić do wskrzeszenia dwóch martwych bytów, gatunkiem odległych od siebie o setki mil.

Gdy rzeki zawarły sojusz i symbiozę, pierwsza rzeka zmieniła bieg. Zawróciła. Od tej pory stały się jednolite. Drzwi-wargi nadal były uchylone, możliwość powrotu wciąż otwarta. Mieszanina krwi poczeła sama przez się pompować się, do skostniałego organizmu, który przypominał już bardziej marmurowy posąg niżeli człowieka. Rzeka życia powstała w żyłach bezwładnej postaci. Zaczęła bulgotać. Wytrysnął gejzer. Rozpierał ludzkie ciało łabędzim życiem. Dłonie i stopy choć całe sine, poruszały się dyskretnie. Między palcami zaczęły wyrastać błony, cienkie niczym z jedwabiu, ledwie widoczne nieuzbrojonym okiem. Szyja wydłużała się. Włosy natomiast, choć przywiązane do głowy, musiały ustąpić miejsca piórom.

Proces reaktywacji odbywał się przy chóralnych ariach bezwstydnych selkie i rusałek, którym wtórowały bezzębne ropuchy, swierszcze ze skrzypcami w gardle i wynaturzeni nagowie na grzbietach ważek, z trójkątem w dłoni. Wszytsko tonęło w magiczym, nietykalnym patosie. Atmosfera porównywalna do tej panującej w operze, teatrze, czy też w trakcie Jeziora Łabędziego, nieco bardziej mistyczna. Zamiast utworów Czajkowskiego, zewsząd rozbrzmiewała kokofoniczna piesń jezior...

Ofiara z serca niebyle frajera,
By mogła zacząć na nowo, od zera
Gdy krew łabędzia i człowieka jedym stają strumieniem,
Właściciel zostaje dwoistej natury stworzeniem,
Która ruchem obiegowym sobie będzie trwać,
Zarówno to w noc granatową, jak i za białego dnia,
Lalalalala
Który ruchem obiegowym będzie sobie trwać,
Zarówno w noc granatową, jak i za białego dnia.

- Dlaczego wszytsko naśladuje nade mną ruchy cyrkla? Cóż to za obrządki, których z całym szacunkiem pojąć nie mogę? - ocknęła się dziewczyna, dotknięta lekkim szokiem.

- Koło to cykl, któś go zatoczy prawda...

- to kredą, to kamieniem...

- kto wie, może i wzniesie co, przy oka0zji. Gród, ogród, nieeee, oppidium...

- Taaak, a czasem różdżką, jak te szpetuchy całe...

- a i na benzynę sie natrafia od święta, taką co to na niej któś ogień wznieca,

- a wszystko to na kole, wszystko oparte, wszysciuteńko - zaczęły przeszeptywać się wzajemnie, wszyscy Ci nieziemscy mieszkańcy wód słodkich.

- I tak trwać będzie cykl, póki ktoś sam, bądź ktoś inny go nie przerwie, nie powie dośc tych wygibusów łukowatych.

- Dlaczego zataczacie je nade mną? - dociekała panna dociekliwa, wytłumaczeń łasa.

- By dopełniło się słowo Wielkiej Echo.

- Nie bardzo rozumiem. Kto to Wielkie Echo?

- Głos, który nakazuje, i oczekuje posłuszeństwa, a już nasza w tym głowa, by stała się jego wola. Zresztą sama się dowiesz niebawem.

- Rzucacie na mnie urok! Nie zgadzam się. Nie obchodzi mnie co wasze szalone echo sobie ubzdurało, wypraszam sobie uroki...

- Co to, to nie, rzadne uroki. Obrzucimy Cię za to imieniem, godnym Pani Łabędzi, skoro ty i my już tu jesteśmy. - w ten o to sposób miało dopełnić się wielkie postanowienie.

Cygnuska nie musiała starać się dopasować. Pogodziła się ze swoją dolą. Za dnia łabędziem, po południu łabędziem antropomorficznym, w nocy człowiekiem, nad ranem człowiekiem zoomorficznym. Biorąc pod uwagę fakt, iż z poprzedniego życia nie pamiętała ani słowa, ani piksela obrazu, odnalezienie się w nowej sytuacji było naturalne. Była niczym świeża, niezbrudzona kredą tablica, której odpowiadała każda nowa, nakreślona nań kreska. Przebywając w towarzystwie innych łabędzi, czuła się coraz to bardziej jedną z nich. Ten sam wytwór wyobraźni jakiegoś niepoukładanego demiurga, z tym, że nieco dymorficzny. Czasem odnosiła nawet wrażenie, że kości przeobrażaja się w pneumatyczne. Język łabędzi był prosty, pojeła go w mig. Zarówno gestykulacja, mimika, ruchy. Wszystko musiało płynnie falować, każda część ciała poddawać się innym ruchom przyrody, scalać z nimi, zarówno razem jak i osobno. Z czasem przychodziła wprawa, nienaganność w reprodukowaniu. Perfekcja była jednak poza zasiegiem. Przeszkadzał ludzki pierwiastek, który ciążył niczym jarzmo nieujarzmione.

Gdy zatraciła świadomośc czasu i przestrzeni życie upływało jej prawie utopijnie. Prawie, gdyż w tęczy brakowało jednego podstawowego koloru. Coś zmuszało ją go odnaleźć, mimo braku pojecia czego i gdzie powinna szukać. Coś bliżej nieokreślonego powiadało jej wyraźnie "Zanurkuj w spazmach mroku. W mroku zmysły wyostrzają się. Stają się przewodnikami po piramidach, sezamach, atlantydach i wyspach skarbów tego czy tamtego świata. Zanurkuj w mroku. Zdaj się na 11 zmysł, pierwszy z brzegu.". Nie miała wyjścia, musiała udać się za wewnetrznym głosem, który zdwało jej się, wcale do niej nie należał. Był jakby transendentny. Jednakowoż na tyle silny, żeby przekonać ją, do udania się pod łabędzią postacią w niedozwoloną część jeziora. Tą po drugiej stronie, owitą splugawioną sławą. Chodziły pogłoski, że należy ona do wielkiego okrutnika, który po utracie swej ukochanej stracił również piątą klepkę, przeistaczając się tym samym w zawładnietego rządzą zemsty potwora, przywłaszczył sobie połowę zbiornika wodnego, której to pod rzadnym pozorem nie opuszczał, i innym dla ich własnego dobra, również nie radził jej przekraczać. Na Cygnusce o dziwo, nie wywarło to większego wrażenia. Uznała to wręcz za szalenie naciągane.

Wyruszyła skoro w pełni osiągnęła fizyczność ptaka. Intryga była nie do odegnania. Wymknęła się ukradkiem. Popłynęła drogą okrężną. Bezpieczniejszą. Przekroczenie legendarnej granicy było tak ewidentne, że aż niepokojące. Na północy jeziora pałki wodne były całkowicie pousychane, dno pokryte obfitą ropą, a woda brunatna, jakby zardzewiała. Mgła która przedzierała się przez szpary powietrza była złowroga, wyjątkowowo zwodząco serbrna. Nic nie wskazywało na ty by mogło się tu zdarzyć cokolwiek jaskrawego.

Cygnuska cała zdyszana, postanowiła zaczerpnąć przerwy. W tym arcyponurym miejscu nie przynosiło to jednak żadnego zysku. Już gotowała się do podjęcia dalszej drogi, gdy nagle zmarniałe rośliny poruszyły się. Zaczęły siwieć. Nie, to raczej ktoś siwej maści zaczął poruszac nimi. Pory między trawami zajął potężny, dumny łabędź. Jednak swoją napuszoną postawą przywodził na myśl bardziej pawia, lwa, czy prezesa ogromnej korporacji. Spojrzał na delikatną istotkę swojego pokroju spod ukosa analizujac ostrożnie jej bezbronność, po czym odważnie wlepił w nią ślepia. Cygnuska ani drgnęła. Przez myśl przeszło jej, iż w ułamku sekundy mógłby ją połknąć w całości, ale nie zrobi tego z niewyjaśnionego powodu. Spoglądała na niego nieśmiało, troche drżąco. Doprowadziło to do zawiązania silnego węzła wzrokowego, który zwykle zawiązuje również języki. Przyglądali się sobie w milczeniu, aż w łabędziu olbrzymie coś pękło. Wydawał się być twardy jak skała, pozór ten jednak został obalony. Po wspaniałym pierzu, który skrzetnie ukrywał depresyjnie zapadnięte policzki, spłynęły łzy.

- Wróciłaś. Jak to możliwe? Toż to niemożliwe. Widziałem jak Cię ofiarowali, dla tej beznadziejnej, ludzkiej kreatury. Słyszałem decyzje Wielkiej Echo. Skąd się tu wziełaś droga Conn? Czyżbyś przybyła z zaświatów? - dopytywał z niedowierzaniem.

- Nie, ja tak zupełnie to... Nie jestem tym za kogo mnie... - już miała ujawnić prawdę, kiedy to jej strunami głosowymi zawładnął obcy byt. - Oszczędzili mnie. Oddalili oskarżenie. Ciało dziewczyny już wyłowiono. Było zmaltretowane, tak bardzo zmaltretowane, aż boli. Przechodzi to łabędzie pojęcie. Wielka Echo zajrzała jednak do jej niebijącego już serca, okazało się, że było przepełnione mułem. A muł zastygnięty. Nie możliwością było serca oczyszczenie.

- Ależ Conn, słyszałem zupełnie co innego. W prawdzie nie widziałem egzekucji, ale powiadomili mnie. To o czym mówisz mija się z sensem i prawdą. Wielkiej Echo zależało na tym człowieku. Och Conn, wybacz mi najdroższa, nie mogłem nic zrobić. Zakuli mnie w ołowiane kajdany.

- Oszczędzili mnie jak już mówiłam. Oddalili oskarżenie. Zostałam uniewinniona, aczkolwiek wygnali mnie. Postanowiłam po ciebie wrócić i nakłonić Cię do przeniesienia się. Tutaj nie ma dla nas miejsca. Jesteśmy wyrzutkami Ferrisie. Pogodziłam się z tym.

- Zakładając, że to wszystko nie jest ułudą utkaną przez moje omamy, kiedy wyruszamy i dokąd?
- Jak najpredzej. Wielka Echo jest nieobliczalna. Zmienia swe wyroki w przeciągu ułamków sekundy. - to wypowiadając Cygnuska odzyskała władanie w mowie. Była jednak nazbyt skołowana by wypowiedzieć cokolwiek sensownego. Postanowiła wszystko przemysleć, nim podejmie jakąkolwiek decyzje. Pochopność mogła by tu zaszkodzić. - Pierw jednak pozwól mi proszę udać się na krótki, samotny rejs po północnym biegunie jeziora. Wrócę nim się obejrzysz. Obydwoje musimy ochłonąć i odzyskać światłość umysłu.

Odpłynęła cała roztrzęsiona. Sceneria, która ją teraz otaczała przybierała kształty kanciaste, poszarpane, strzeliste, nieomal gotyckie. Liczne pachróścia, odłamki gałęzi i poodrąbywane pnie płaczących wierzb formowały się w szpony i naostrzone kły. Cygnuskę przeszył chłód. Wiedziała, że jej ciało wcale do niej nie należy. Dzieliła je ze współlokatorką, która stawała się wyraziście zaborcza, wręcz despotyczna. Rozedgana dziewczyna bała się spojrzeć w lustro. Obawiała się, że wcale nie ujrzy swojego odbicia. Wiedziała też jednak, że musi swemu nieznanemu ja stawić czoła. Inaczej zostanie podbita jak ten Egipt przez Aleksandra Wielkiego, tradycjonalizm przez futuryzm, wiara przez racjonalizm, słabszy przez silniejszego. Pewne sprawy są nieuniknione, jesli nie wyszczerzy się na nie zębów, nie wymierzy ciosu - pomyślała.

- Czego chcesz niejaka Conn i dlaczgo panoszysz się we mnie tak bezczelnie? - zapytała ze stanowczością sama siebie. Na odpowiedź musiała poczekać, nie przychodziła zbyt prędko.

- Chce żyć z tobą w zgodzie. Chce żeby zapanowało w nas swoiste zawieszenie broni, do końca współżycia. Podałabym ci rękę na znak zgody i przypieczętowania umowy, ale w tym momencie ty trzymasz wodze.

- Będziemy żyły w zgodzie, masz moje słowo, jeśli tylko przestaniemy na poły egzystować. Musisz się wynieść. Z twoim kochasiem natomiast, którego tak wierutnie okłamujesz, nie chce mieć nic wspólnego.

- Słyszałaś historię kraba pustelnika i ukwiału?

- Ta o podgrzybku i drzewie też tu nie ma nic do rzeczy. Nie mam ochoty na żadne symbiozy, pakty, czy umowy. Jesteś pasożytem, intruzem. Jesteś moją hubą.

- Oddałam za ciebie życie nędzna niewdzięcznico, byś mogła odzyskać swoje własne, notabene sparszywiałe po czub nosa. Udaj się do Wielkiej Echo jak mi nie wierzysz. To ona rozporządza życiem całego tutejszego echo-ekosystemu.

- Nie łżyj. Jesteś demonem co to mnie opętał. - Cygnuska przystaneła na chwilę. Sprzeczka ucichła.

- Nie zaprzeczasz widzę. - podjęła ponownie, podsycając domniemanego demona do rozmowy.

- Czyż moje słowo nie jest dla ciebie warte tyle co glon na wodzie? Dlaczego od razu nie udasz się do Wielkiej Echo. Ona jest wszechwiedząca.

- Prowadź mnie więc do niej, choć historia o echu-olbrzymie alfa i omega, też mnie jakoś nie przekonywuje. - chcąc utwierdzić się we własnym przekonaniu, postanowiła skorzystać z rady swej ciemiężycielki.

Wielkiej Echo nie trzeba było dalece daleko szukać. Była bowiem wszędzie gdzie by okiem nie sięgnąć, we wszystkim co otaczało i wszystkim co stanowiło jezioro. Przejawiała się w falach dźwiękowych. Wszelkich szumach, szmerach, świzgotach i trzepotach. Dostrzedz ją było niemożliwością, choć ona ze swojej wieży stróżniczej ukutej z konso i dyso-nansów widziała wszystkich nadwyraz wyraźnie. Była to sytuacja niczym sprzed lustra weneckiego. Mimo, że Wielka Echo nie posiadała nawet własnego stanu skupienia, wszyscy drżeli przed jej obliczem. Władała bowiem mocą, której potęga, ptasim móżdżkiem była nie do ogarnięcia. Gdyby nie ona, jezioro nigdy by nie powstało. Uwiła je w obecności jutrzenki z kropel rosy i soku dzikiej róży. Cygnuskę, również uwiła ona. Potrzebowała do tego wszelakoż czegoś więcej niż samej gliny, czy gałęzi.

- Ukaż mi się o Jaśnie Pani, której imienia nie śmiem wyjawiać. - podjęła rozmowę Cygnuska z krztyną kpiny w głosie.

- Poblednij, poblednij, poblednij. Najlepiej na smak konwalii, jeśliś o zdrowych zmysłach, jeśliś nie, otwórz bębenki i wychwytuj co nie brzytwą, co nie tasakiem, by ci co w uchu nie stanęło dębem, czy lipą. Jammmm Wielka Echo. Tobie pani stworzycielka, matka, opiekunka i piastunka, a zarazem królowa, której składanie hołdów uchroni cie przed strąceniem do korytarzy katakumb. Czegoś tu chciała sama, sama zadecydowałam, czemuś taka w pierzach , też z mojego polecenia, tak jak i z mojego polecenia poczniesz słaniać się na kolanach, bez mru mru, raz i dwa. - wytrysnął nie wiadomo skąd głos o tysiącach barw i tonacji.

Cygnuska zbladła i upadła, najpierw na kolano prawe, potem na to przy drugiej nodze. Wpadła w zasadzkę zastawioną przez narząd łzów. Od pochlipywania, do płaczu, od płaczu aż do gorzkiego ryku. Bezsilnie i bezradnie, koślawo kłaniając się każdemu szmerowi który ją iskał, oddała godną cześć swojej pani. Pożałowała swojego grubiańskiego wstępu, tak mocno, że aż namacalnie.

Postanowienie poprawy, i natychmiastowe jej podjęcie. Zadziwiające. A teraz mnie posłuchaj, bez przerywania, mrugania, czy pokasływania. Zezwalam oddychać, tu uczynie wyjątek. Równomiernie by nie wybijać mnie z rytmu. - to zakomunikowawszy Wielka Echo rozpoczeła cofać się w przeszłość o pare dni i tygodni. Do czasu gdy...- Siniaki na twoim ciele, tworzyły bezkresy fioletowawych fresków. Jeden nawet przypominał gwałconą dziewczynkę. Twoja twarz jak ze szkła. Przeźroczyta, odbijająca minione wydarzenia. Czytałam cie jak książkę. Pełną makabry, gwałtu, drastyczności. Długi pociąg, pięć wagonów. Obskórnych. Ty taka rozdarta i bezwładna. Rozprówana z każdej nitki niewinności rozpuda. Nim zajechał piąty pociąg ty już nie wypuszczałaś dwutlenku węgla. Wypuszczałaś jedynie cynamonowe bańki mydlane. Za idealne mieszkanie uznali moje jezioro. Nie zapukali, nie ściągneli butciorów, po prostu wtargneli bezceremonialnie. Nie miałam ich czym poszczuć. Ułożyli cię na grzbiecie wody. Nawet przykryli lisćmi byś nie zmarzła, albo raczej, nie rzucała się w oczy. Bydlaki, nie uszli daleko, bez obaw. Dopadły ich wrony, szpaki, kruki i czple, zadziobując. Ciebie natomiast musiałam wskrzesić, serce by mi pękło, gdyby nie. Postanowiłam ofiarować ci łabędzicę, która za swoją nikczemność winna była już dawno ugotować rosół z samej siebie. Ale był jeszcze on. Szlachetne stworzenie ślepo zakochane w wypchanym sianem i żwirem strachu na wróble. Nie czuł ciężaru jej skamieniałego serca. Próbował ze mną walczyć, podchodzić mnie na różnorakie sposoby. Czasem nawet podpuszczał. Chciał oczywiście postąpić po szekspirowsku. Oddać za ukochaną życie, wypić trucizne, bla, bla, bla. Nie miało to znaczenia. Ty i on nie zasługiwaliście na śmierć. Ona owszem. Niestety teraz płynie w tobie jej krew. A jak się okazało to tam ukryła swoją pokalaną duszę. Przebiegłe ptaszysko. Jakże ja mogłam to przeoczyc. Nie mniej jednak stara się ciebie opanować. Jeśli podniesiesz ręce do góry, możesz się ze sobą pożegnać. Conn jest bezwzględna i bezlitosna, a na wyrażenie tego trafia się okazja jedna na milion. Musisz stanąć do walki, albo zmarnować mój wkład w ożywienie cię.

- Jak mogłaś zaingerować w moje życie i śmierć? Wetknęłaś nosa głęboko w nie swoje sprawy , a ja ponoszę tego konsekwencje. Oczekujesz wdzięczności? Hahaha. Mogę ci jedynie splunąć w twarz, której nie ma. Brzydzę się. Brzydze się życia... Cuchnie stechlizną... Tak jak to miejsce... Tak jak ja i ty. Nie miałaś prawa mnie wskrzeszać mimo, że tu bezprawie. Skoroś taka wszechwiedząca czemu nie przewidziałaś obecnego przebiegu spraw? Katatoni Ferrisa, Intryg Conn, mojego uczucia wstrętu... - Cygnusce zakołowało sie w głowie. Znalazła się w delfinarium, którego każda komora była retrospekcyjna. Wszytskie były jakby zaaranżowane jej oczami. Znajome twarze o których wolałoby sie zapomnieć, wyłaniały się spod łusek ryb. Podobnie jak bolesne, martwe już uczucia. Nagle każda z szyb akwariów zaczęła się topić. Ostre jak zęby pirani wydarzenia zaczęły wypływać na zewnatrz, stając się coraz to bardziej urealnione. Gdy jedno z nich ukąsiło obserwatorkę, straciła przytomność.

Przemoczona do suchej nitki dziewczynka siedziała na brzegu jeziora pełnego łabędzi karmiąc je suchą jagodzianką. Spostrzegła, że jeden z największych łabędzi trzyma się od innych z daleka. Przeszła na drugą stronę jeziora by i dla niego strawy nie zabrakło. Gdy spojrzała mu w oczy zobaczyła, że są studnią, w której toną dwa identyczne smutki, po utracie osoby którą się kochało. Przygnębiło ją to. Choć bardziej przygnębiło ją to, że nie chciał przyjąć jagodzianki. Może zbyt czerstwa, może za słabo - pomyślała. W drodze powrotnej zauważyła na jeziorze coś jeszcze. Coś co bardziej przypominał ją samą niż wodnego ptaka. Podeszła bliżej, rozchyliła rośliny i zobaczyła półnagie, bezwładne ludzkie ciało, które złudnie przypominało jej łabędzia.

- Śpiąca królewna łabędzi. - pomyślała.

KONIEC

prześcieradłowa spódnica - sh

bluzka - sh

pasek -?

piórka na łańcuchu - h&m

białe pióro - od łabędzia co to miał studnie w oczach.

Photos by Package

M [*].

O Tym Jak Package Kończy 15 Lat.... Oraz 10 dowodów na istnienie...

2010-07-26T18:44:00.028+02:00

...siostry ze szczerozłotego szmaragdowo-szafirowego marmuru wykładanego perłami.

1. Potrafi latać, unosząc mnie nad ziemią, a sama nie unosząc się, zachowując przy tym klasę i szyk.

2. Umie perfekcyjnie zlewać się ze mną w jedną nieokreślono-nieopisywalną formę międzygwiezdną.

3. Jest skłonna skrzętnie ukryć doskonałości swojej figury, by wyciągnąć mnie z kompleksu owalności rąk.

4. Posiada zdolność przeobrażania siebie i mnie w Salvadora Dali, gdy chcę sprowadzać na ziemię jego ducha i prosić go by we mnie wstąpił.

5. Nienagannie wspiera mnie i podpiera. Szczególnie w działaniach na rzecz ochrony praw drzew, krzewów i krzewinek.

6. Dostosowuje pogodę do kształtu twarzy zawsze gdy powiem "Nela (package) proszę, ściągnij mglistość melancholijnym spojrzeniem i zadumaną mimiką twarzy". To działa, bez względu na to czy na grzędzie siedzi zima, czy wiosna.

7. Jeśli nie jest w stanie wyciagnąc mnie z potrzasku, który na mnie zastawiła, sama w niego wpada, byśmy mogły wspólnie obmyślić plan ucieczki.

8. Czasami łowi dla mnie Adriana Brodiego na przynęte ze swoich trzepoczących rzęs i subtelnego uśmiechu, a następnie pozbywa się ich po kolei. Dla mnie.

9. Zawiera w sobie 30% nitrogliceryny, 25% pluszu, 15% długo parzonej melisy, 20% orenżady, 10% helu, dzieki którym może na zmiane unosić się w powietrzu, musować, wrzeć, bulgotać, wybuchać, roznosić spokój, zmiękczać napięcie, i znowu unosić się w powietrzu, jak ten balon na odpuscie. Czasem też udaje jej się przeistoczyć w kota, który zamiast miałczeć growluje. Nuda jej się przeterminowała, stoi w słoiku na szarym dnie lodówki.

10. Pachnie różami, wygląda różami i smakuje nimi. Hoduje je na sukienkach i głęboko za nimi. Te róże mimo kolców, nie kolą. Są pełne empatii. Zamiast draśnięć zostawiają po sobie wspomnienie migoczącego pyłu, mieniącego się pastelowymi plamami po akwarelach.

Dziękuję Ci siostro-Nela-Package za tą twoją koronkowo-falbankową wszechobecność, od dziś bezhoryzontalnie 15-nastoletnią.

STO LAT, STO LAT, STO LAT, STO LAT, STO LAT, STO LAT, STO LAT, STO LAT!!!!(z aparatem na szyji, zoomem w oczach, lampą błyskową w głowie i zaślepką na zdrowiu ^^)

Nati.

Gdy Jeden Promyczek Stał Się Słońcem...

2010-07-06T11:39:00.046+02:00

"Kiedyś oddawali mi cześć, składali mi modły, dary, ofiary i bóg wie jeden co jeszcze. Po nadejściu czasów domniemanej samowystarczalności cywilizacji odstąpili od tego. Dziś jedynie karmią się mym światłem i ciepłem, bez umiaru i wdzięczności. Spoufalają się z moimi wysłannikami. Przeklinają mnie gdy odczuwają mój nadmiar, a gdy niedobór ściągają mnie z powrotem siłą słów. Nikt jednak nie uświadczył ani mojej płci, ani usposobienia, ani zamiarów. Nawet obfity w wiedzę Kopernik i męczennica Hypatia, choć wiedzieli o mnie co nieco. Trafnie zauważyli, że zamieszkałem samo centrum Drogi Mlecznej. Ale to było zbyt niewiele, by wyczytać z kart tarota nieuchronną przeprowadzkę do której dojdzie, już doszło nieomal. Nie przewidzieli, że pewnego dnia, gdy już doszczętnie zaprzepaszczą starania swoich przodków o moje względy, z wyjaśnionego powodu zechcę opuścić rodzime strony."

Słońce.

A owszem dojdzie do tego, a wybiegając w przód już doszło. Pare tysięcy wieków po głoszonym przez kosmogonię stworzeniu świata. Odbywało się wszystko jak należy, zgodnie z utartym kanonem przeprowadzek. Nie zabrakło skórzanych, usztywnianych walizek na kółkach, czy wielkich tekturowych pudeł. Nie obyło się nawet bez uczucia narastającej z każdego kąta astralnej pustki i kłębów kociego przywiązania do miejsca. Miejsce ziemskiego pochówku bibelotów (zwany pakowaniem), zastąpił pochówek promieni - różnorodnych wytworów słonecznego imaginarium. Były one tak mnogie i odmienne, że spakowane w wielokształtne bagaże, z których jeden ułożony był pod drugim, stanowiły drugą wieżę babel. Ilość gatunków promieni, po podliczeniu, okazała się nie mniejsza od ilości gatunków owadów. Niektóre z nich
zostały ułożone w sarkofagach na skrzypce i trąbki zapinane na pozłacane sprzączki, inne wsadzono do etui na krawaty, jeszcze inne do pochwy na miecz.

W swej całej rozciągłości równoleżnikowej nie wiedział jednak co począć z jednym promieniem antropomorficznym. . Był dlań najcenniejszy, lecz zarazem najbardziej samodzielny. Na dodatek skłonny do powstań, buntów i strajków. Inne promienie, które z reguły były ufizycznioną definicją uległości, określały ją mianem Promyczka Buntowniczka.

Słońce wiedziało, że zanim dopuści do niedopuszczalnego opuszczenia Drogi Mlecznej będzie musiało sporządzić swoistą cytadelę, bez procenta szansy na ucieczkę jego perełki. Troiło się i dwoiło, aż w końcu będąc już rozczłonkowane na cztery człony skonstruowało tytanową kapsułę w kształcie kwiatu lotosu. W jej wnętrzu umieścił przynętę - tykający zegarek kieszonkowy. Promyczek Buntowniczek od zarania dziejów kieszonkowych zegarków była przewrażliwiona na punkcie piękna ich praktyczności. Aksamitny dźwięk tik-tak, tik-tak, tik-tak. Była na niego podatna bardziej, niż marynarze na śpiew syren. Dlatego też nie kazała wszystkim zebranym długo na siebie czekać. Wpadła w tytanową zasadzkę w kształcie kwiatu lotosu, której ściany zsunęły się ze sobą uniemożliwiając ucieczkę, gdy tylko wyczuły, że przynęta chwyciła.

Plama mroku rozlała się po niewielkiej przestrzeni przybierając formę nastroszonej sierści dzika. Promyczek Buntowniczek warunkowo wzdrygnęła się. Zegarek korzystając z okazji wyskoczył jej z dłoni popełniając samobójstwo. Świeczki stanęły jej w oczach na baczność. Wyczuła, że zamiast pływać w jeziorze, wisi nad nim i dynda jak ta panga, czy niejaki karp na haczyku wędki. Nie miała jednak zamiaru na ich podobieństwo miotać się żałośnie w milczeniu.

- Nie miałeś nawet odwagi spojrzeć mi w oczy. Stąd metal zamiast szkła. Było zdecydować się na lustro weneckie, bo mi odwagi nie brak. Choć góralskie pieśni głoszą, że patrzenie ci w twarz grozi nieodwracalną utratą wzroku gdy odległość jest zbyt poufała.

- Dlatego nie mogę na siebie patrzeć. Przeglądam się nieraz ostrożnie jedynie w oceanie. - odrzekło zachmurzone Słońce.

- Jesteś pewien, że nie jesteś z tego samego miotu co bazyliszek? Macie sporo cech wspólnych. To potworne. Wypuść mnie. Potworny potwór z ciebie. A to wszystko co wyprawiasz mnie i moim krewnym ludzkości... - potworne.

- Nie tobie to oceniać. Zapracowali na to swoim ignoranctwem. Kara ich zasłużona bardziej niż pozłacane nagrody noblistów. Nie mam wobec nich żadnych skrupułów.

- Bądź miłosierny. Zbłądzili. Nawet tobie się to zdarza podczas zaćmienia. Zlituj się i zostaw im przynajmniej mnie.

- Twoje miejsce jest przy twoim życiodawcy. Beze mnie zgaśniesz. Stracisz blask.

- Opanowałam samodzielne wytwarzanie energii słonecznej. Jestem w stanie ogrzewać jedną planetę przez milion lat. W moich żyłach płyną potoki twojego światła.

- Wyparują. Nie uświadczyłaś pazerności i niewdzięczności tych dwunożnych darmozjadów.Wydaje im się, że póki trwają, wraz z nimi wszystko będzie trwać. Tak jakbyśmy to my byli uzależnieni od ich bytowania, a nie na odwrót.

- A co z moją Matką Ziemią? Jest ona czymś więcej niż tylko wygodnym domem ziemian. Ona żyje, jej serce bije z miłości do ciebie i swoich dzieci. Bez ciebie i mnie nie może istnieć. Niektórzy ludzie dbają zarówno o nią, jak i o twoje dobre imię i pamięć. Co z nimi? Nie zasłużyli na podzielenie losu nikczemników, którzy stracili dla ciebie szacunek. Pozwól mi przyświecać im oraz swej matce za dnia. Obiecuję, że z każdym zmierzchem będę oszczędzała siły, aż do przybycia jutrzenki.

Nastąpił suspens w czasie którego Słońce uderzyło młotkiem w stół swojej głowy. Podjęła się jedna z tych decyzji, których żałuje się do końca życia, ale podjęcie jej jest nieuniknione tak czy owak. Kwiat lotosu warstwa po warstwie zaczął się rozwierać. Słońce niechętnie objął Promyczka Buntowniczka pożegnalnym wzrokiem, i nie chętnie rozchylił spierzchnięte wargi, by oznajmić jej, że otrzymuje wolną wolę.

Dziewczynka wróciła w złotej lektyce do swojej rodzicielki. Postanowiła wprowadzić się na pobliską elipsę, która zdawała się nie posiadać gospodarza. Okazała się jednak zamieszkała. Panowała na niej tajemnicza, blada jak trup istota, która żarzyła się już ledwie widoczną iskierką. Wyglądała jak dogasająca wapienna kula, z postrzałowymi dziurami na całym ciele. Zamiast krwi ciekła znich platynowa tęsknota za tym co było, którą spijały z niej jakieś astralne, mgliste pijawki. Córka Słońca i Ziemi podeszła do niego. Chciała mu pomóc.

- Widzę, że źle z panem. - zagaiła czule.
- To z braku Słońca. Już raz mnie tak urządził. Jestem jego synem. Ta na dole to moja matka. Pewnego razu ojciec, musiał udać się w sprawach służbowych na inną galaktykę. Byłem zobligowany go zastępować. Nie wracał jednak zbyt długo. To było jeszcze za czasów, gdy po Ziemi hasały dinozaury, a drzewa były istnymi kolosami z Rodos. Zawiodłem. Nie podołałem zadaniu, nie starczyło mi sił, których nie mierzyłem na zamiary. Doprowadziłem własną matkę do całkowitego zlodowacenia. Gdy tato wrócił z Andromedy miał ochotę mnie poćwiartować. Oszczędził mnie jednak. Ukarał mnie zamieniając w skalistego karła i wtrącając tu do więzienia. Od tej pory miałem jedynie odbijać jego światłość, gdyż do niczego innego w jego mniemaniu się nie nadawałem. Nie dał mi drugiej szansy. A teraz odszedł ponownie. Pozostało mi jedynie wyczekiwać pewnej śmierci. Dogasam z każdą sekundą.
- Widzę bracie. We mnie natomiast płynie jego nieprzemijalny blask. Nie potrzebuję jego łaski by przetrwać. Ale zarówno ty jak i nasza matka nie poradzicie sobie beze mnie. Pozwól mi zamieszkać na twej elipsie, oraz karmić się moją energią, póki nie powróci. A powróci prędzej niż się to nam wydaję.

Promyczek Buntowniczek musiała dojrzeć szybciej niż poczwarka do roli motyla. Starała się ze wszystkich sił, a starania nie szły na marne. Z nastaniem każdej jutrzenki emanowała potężniejszym światłem. Raz nawet przez przypadek stopiła kawałek Antarktydy, zatapiając tym samym cieśninę Magellana. Zdarzało się też, że podpalała Puszczę Amazońską, czy amerykańskie prerie, zawsze jednak bez tragicznych konsekwencji. Szkody były na bieżąco naprawiane przez Matkę Naturę. Stanowiły idealną spółkę.

Jako źródło życia Promyczek Buntowniczek sprawowała się coraz to lepiej. Zapanowała nad swoim neurotyzmem cieplnym, oraz maniakalnymi odruchami dramatycznymi w skutkach, wprowadzając tym samym harmonijne, zrównoważone zmiany klimatyczno-atmosferyczne

Matka wspierała ją z całych sił, ale mimo to brak ojca stawał się z czasem dojmująco odczuwalny. Osierocone dziecko słabło. A wraz z nim jego wymagający konsumenci. Księżyc kurczył się w swej karłowatości i odbarwiał w swej bladości marmuru. Ziemia scalała ze sobą wszystkie kontynenty skuwając je ze sobą lodem. Jedynie jej serce nie stawało się bryłą lodu. Rośliny, zwierzęta, ludzie obumierali zgodnie z hierarchiom wytrzymałości. Nie dało się temu zapobiegać przy użyciu najnowocześniejszych technologii, sztucznych elektrowni czy wachlarzu odnawialnych i nieodnawialnych źródeł energii. W obliczu takiego niedoboru energii słonecznej wszyscy rozkładali ręce i opuszczali głowy, skomląc od zewnątrz do wewnątrz. Już tylko starzy, zakurzeni szamani, o których snuje się indiańskie opowieści, pochowani po kątach podziemia swych skostniałych z zimna dżungli, potrafili zachować się jak należy. Odkopywali czaszki przodków, zbierali korzenie ezoterycznych ziół, wiązali guseł za gusłem, przygotowywali ohydne napary, kreślili na ścianach jaskiń enigmatyczne inskrypcje. Gromadzili się wszyscy w nakreślonych kredą kołach, odurzali się woniami egzotycznych ziół, oraz przy dźwięku bębnów ze zwierzęcych błon zaczynali odprawiać taneczne rytuały ognia ku czci Słońca. Ich stopy wybijały na gruncie mantry zaklęte w tupaniu, rozchodzące się echem po zakersach świata. Ich nadświadomości przedzierały się przez mezosferę ulatując wysoko ku górze. W poszukiwaniu Słońca, niczym zaginionej Atlantydy.Słońce usłyszało ich desperackie wołania SOS. Okazało miłosierdzie. Z całym swoim balastem postanowiło wrócić. Nie postanowiło jednak zobaczyć tego co ujrzało.

Ptaki straciły swoją aerodynamikę, a Promyczek Buntowniczek wyczerpała wszytek życiodajnego słonecznego blasku. Słońce załkało promieniami na sucho, topiąc w pustyni smutku bezgraniczne lodowiska. Ziemia ponownie została wskrzeszona z popiołu. Wśród promieni UV-u słuch o Promyczku Buntowniczku nigdy nie zaginął, jej imię zostało wzniesione na piedestały. Była drugą Joanną d'Arc. O jej bohaterskich czynach powstało w przyszłości powstało wiele mitów i eposów, a ku jej chwale wiele od i obelisków, które przetrwały do końca świata i o jeden dzień dłużej.

Zdjęcia - Package

O Dzikich Jabłoniach, którym brakowało barw...

2010-06-12T12:45:00.073+02:00

Bo widocznie w Krainie Dziczyzny z początku wszystko jest czarno-szaro-białe. Jest szkicem, albo ramą witraża, albo wydmuszką jajka, albo po prostu zrzuconą skórą węża. A czasem zostaje nimi, bo brakuje aspiracji, bądź postanowienia poprawy. A jeśli nie, jeśli chce sobie pójść dalej, ktoś musi nadać gamę barwną. Inaczej nic z tego.

Dzikie Jabłonie po odbarwiającej zimie zechciały znowóż zostać zabarwione, aby potem nie odstawać. Dały się porwać masowej świadomości. A marzyły im się pastele. Chciały nimi przykryć budzące smutek i odrazę zgniłe szarości. Z racji pokaźnego wieku, były jednak na tyle amnezyjne, że z trudem przychodziło im przypomnienie sobie jak też uporywały się z owym problemem w latach przebytych. Prześwity podpowiadały, że ktoś się pojawiał. Balsamował pstrokatymi emulsjami ich ciała. Wszystko to impregnował swoistym śluzem. I odchodził, rozpływając się trochę jak mgła opuszczająca szczyty gór. Lecz jakim cudem się tu zjawiał, tego zdrewniała, drętwa, zesztywniała pamięć jabłoni nie kwapiła się zdradzać. Żadnen z drewnianych łbów nie był w stanie określić co stało, bądź kto stał za sprowadzaniem Zalkinacza Kolorów. A sprawca nie dość, że pokąsany przez mole to jeszcze wypchany i chodzący o sznurówkach.

- Dzikie Jabłonie moje szacowne, dedukuję, że swego menażera nie poznajecie. Moje mienie Pajacjan Wisielec. Odpowiadam za was. A z racji tego że czytam w waszych słojach, dobrze wiem czego jaśnie paniom trzeba.

Wtem poderwał się do rumby. Zaczął ponętnie kołysać pluszowymi bioderkami wczuwając się niczym posągi w bezruch. Dzikie Jabłonie były zdumione, nie dokładnie tego oczekiwały. Jednakże cierpliwość była ich najmocniejszą stroną, pokornie obserwowały bieg wydarzeń. Pajacjan Wisielec zaczął opływać w srebrzysty dym, układający się w fikuśne kształty, które z czasem stawały się coraz to bardziej antropomorficzne. Aż tu nagle, ni stad ni z owąt, jakby spadła z nieba, przeteleportowała się, czy też zmaterializowała, pojawiła się w ramionach groteskowego tancerza przeźroczysta postać o pastelowo-błękitnym wyrazie twarzy. Przez jakiś czas tonęli razem w rumbie, znacznie odseparowani od wypłowiałej scenerii. Tworzyli tęczowy wir, na którym jabłonie zaiweszały swoje pragnienia. Wir je pochłaniał, tak jak tornado pochłania budy dla psów i ludzi. Tak Zaklinaczka kolorów poznała wszytskie troski i marzenia Dzikich Jabłoni. Była gotowa je spełnić.

Taniec został przerwany. Kukła odcięta od błekitnego widma.

- Starczy, starczy. W zupełności. Koniec szału ciał. Przejdźmy do sedna. Bowiem moje drogie, niewyczerpalne źródła nie isnieją, o ile nie zachowują się jak feniksy. Zaklinaczka Kolorów nie jest odnawialna. Jeżeli wykończycie ją, pryśnie jak bańka mydlana, i nie powróci. Oszczędzajcie ją, a uczyni na waszych pachruściach upierzenie papugi , dziób tukana, mgławicę, koktajl, kalejdoskop, czy co tam tylko będzie się waszym myślom naprzykrzało. - to przekazując oddalił się niesiony miekko przez wiatr, na sznurówkach upodabniających się do szczudeł.

- Wystarczą pastelowo-różowe liście i morelowe kwiaty... - rozległo się zewsząt falstepowe echo, które wprawiło Zaklinaczkę Kolorów w machinalny ruch.

Ni w ulu, ni w mrowisku, nie wystepuje taki zgiełg jaki występował między ostrosłupowatymi gałęziami jabłonek w pewnej niezbyt odległej Krainie Dziczyzny, w której od poczęcia wszystko było czarno-szaro-białe. A wystraczyła do tego jedna, skrajnie pracowita istota, o mniej wiecej jednej parze rąk zakończonych włosiem, jedej parze oczu zakończonych lupą, jeden parze uszu wydzielających akwarele, i jedej parze nóg zakończonych skrzydłami (jak u tego greckiego posłańca bogów). Pokropienie pudrowymi plamami dwudziestu pięciu i jedna czwarta drzewa (jedno było kalekie), nie zdołało przerosnąć Zaklinaczki Kolorów. Zmiotła skaliste szarości z powierzchni drzew z prędkością nawałnicy. Dzikie Jabłonie doznały szoku, coś na wzór szoku termicznego, jego mniej groźnej odmiany. Wszelakoż były usatysfakcjonowane. Skłoniły się w pół w podzięce i zaproponowały Zaklinaczce Kolorów gościnę. Z grzeczności przyjęła prpozycję, nie zdawała sobie sprawy z ryzykowności swojej decyzji. Była jedynie nowicjuszką.

Dzikie Jabłonie to z natury drzewa kapryśne, zmienne i pazerne. Róże i pomarańcze stały się zbyt przesłodzone. Fiolety i błekity zdawały się właściwsze. Bardziej sprzyjające medytacji Zen, a przecież tego właśnie na ten moment wymagające klientki potrzebowały. Remont. Postanowione. Najemniczce nie wypadało odmówić, tym bardziej, że była jedynie nowicjuszką. Po remoncie, do fioletów i błękitów pojawiła się niechęć. W trakcie wiosny obowiązują przecież barwy słoneczne. Jakże to się tak wyłamywać, buntować, jeszcze osądzą o decydencję, zlinczują, zdybią, na podpałkę poślą. Fiolety okazały się niestosowne, a jaskrawa żółć zbyt wrzeszcząca, że kora pękała.

Zaklinaczka Kolorów harowała bez wytchnienia. Była wykończona do ostatniej nitki. Nogi uginały się pod ciężarem pracy, deptały po skrzydłach, przestały przestrzegać zasad równowagi, poddały się grawitacji.

A tuż za rogiem kroiły się kolejne zlecenia. Pasma zleceń, o których jeszcze nawet zleceniodawcy nie mieli bladego pojęcia. Żółć miała zostać zastąpiona platynową bielą, a czerwień seledynem. Zaklinaczka Kolorów po raz ostatni zanurzyła końcówki przydługich palców, w przygłębokich uszach obfitych w akwarelę. Posłusznie rozprowadziła śnieżną farbę po bezlitosnych drzewach, których struktura stawała się nie do zniesienia. I choć kwiaty były preludium owoców zwanych jabłkami, Zaklinaczce Kolorów złudnie przypominały one rasowe narcyzy. Wszystkie wlepione w siebie nawzajem. Nigdy nie mające dość. Kontentujące sie sobą. Wzajemnie ubóstwiające się tak bardzo jak własne odbicia w zwierciadle wodnym. A mimo to było im mało. Pragnęły zmian, za które wysoki dług spłacał ktoś inny. Ktoś kto nawet nie miał siły pozbierać własnych myśli rozrzuconych po trawie. Po za tym nie mogła do nich dosięgnąć, ugrzęzła na zbyt rosłym drzewie. A miało ono tyle życzeń, że wydostanie się z niego przed emeryturą graniczyłoby z cudem. Zaklinaczka Kolorów została usadzona na karuzeli niekończącego się natłoku pracy na rzecz jabłoni. Przez swoją uległość. Przez ich chimeryczne korzenie. Przez swoją lojalność. Przez ich chimeryczne liście. Przez swoją pracowitość. Przez ich chimeryczne drewno i łyko. Przez swoją słabość. Przez ich chimeryczną naturę. Całe szczęście, że nie była niewyczerpalnym, odnawialnym źródłem, z którego można było sączyć soki do woli. Po eksplozji platynowej bieli i egzotycznego seledynu zaczęła topić się z przemęczenia. Przybierała różne kształty, rozmiary i materie. To materię plasteliny, to gumy, to znowóż galarety. W końcowym efekcie była płynną substancją, która zmyła z drzew odcienie zieleni i bieli, niczym rozpuszczalnik zmywa z dłoni bejcę.

"Ach gdybyśmy tylko potrafiły jak wierzby ronić łzy. Ach gdybyśmy tylko potrafiły jak brzozy sinieć na widoki. Ach gdybyśmy tylko miały prawdziwe uczucia i odcienie, ubolewałybyśmy. Lecz dla nas lament to tylko nieznany ląd, tak hermetyczny dla naszych zrogowaciałych wnętrz."

A gdy minął rok Dzikie Jabłonie po odbarwiającej zimie zechciały znowóż zostać zabarwione, aby potem nie odstawać...

bluzka - sh
spódnica - sh
trampki - sh
korale - sh

Photos by Package

"Nowe Szaty Cesarza" - OFF Fashion 2010

2010-06-03T16:18:00.021+02:00

Cała ta maskarada przy której Panna Awangarda rozpływała się niczym cukrowy baranek w kakale, miała miejsce mniej wiecej tydzień temu. Tydzień uzbiera sie dokładnie jutro. Gwoli wtajemniczenia Off Fashion odbywało sie standardowo w Kielcach, jak co roku. O ile się nie mylę była to z VII edycja. Nie napiszę, czy najzacniejsza gdyż porównania nie posiadam. Ale epitet zacna jest tu na miejscu. Kreacje czasem przyprawiały o dreszcze, czasem o zachwyt, rzadko kiedy o apatię. Wszystkie od siebie nienagannie odstawały. Wszystkie jakby z innej bajki wyjęte. Pomógł w tym narzucony temat - "Nowe Szaty Cesarza", niezwykle poluzowany, jak na mój gust. Ale to słusznie. Przepełnieni talentem i kreatywnością młodzi projektanci mieli duże pole manewru. Popuścili wodze fantazji, co przypuszczam sami przyznacie spoglądając w dół na to co udało się uchwycic. Ledwo co, jak się można domyślić warunki do robienia zdjeć nie rozpieszczały.
Nie mniej jednak nie omieszkam się z wami podzielić moimi ulubieńcami.

1. Piastunka Słowika - ukojenia duszy Chińskiego Cesarza.

2. Szlacheccy Rzeźnicy, prosto z uboju tekstyliów.

3. Strażniczki - Edwarda Norzyco-Szyjna & Xena Wjownicza Księżniczka.

4. Swieże Damy Dworu prosto z Andromedy

6. Bracia Ptasieki - Wroniec i Gołębiec.

4. Ślepe Nimfy Qantina Tarantino

7. Papużki-Nierozłączki - Robin Hood i Mały John.

8. Klałnice Na Sprężynie - więźniowie drewnianych pudełek.

9. Rafy Koralowe Zakapeluszowane.

...Cyferki nie oznaczaj niczego bliskiego rankingowi. Bynajmniej proszę się nimi nie sugerować. Choć przyznam skrycie, iż Piastunka Słowika urzekła mnie absolutnie!
Wyróżniłam niespełna połowę zaprezentowanych kreacji. Wedle uznania. Więcej_zdjęć_i_info_tutaj. Coś mi podpowiada, że wypadało by też wspomnieć, iż tytuły to moja indywidualna interpretacja prac.
Jak wam się podobają? Czyż nie bajeczne?

A ponizej namiastka tego co działo się podczas obrad jury, których owoc zostanie lada chwila ujawniony.
Teatr Ruchu "Ocelot" zaprezentował artystyczno-akrobatyczny spektakl, który wprawił mnie w osłupienio-oniemienie.

Czas wyników ogłoszenia. Tamtaratam....

Trzecie miejsce powędrowało prosto w dłonie Agaty Krajewskiej.

Drugie na konto Witaliji Małyszko - Litwinki. ( Autorka "Szlacheckich Rzeźników", praca nr 2)

Uwaga, uwaga, przyszło sedno i posta gwóxdź! Na pierwsze miejsce zasłużył sobie 21-letni Marcin Podsiadło z Sosnowca, student angielskiej szkoły projektowania odzieży, który swoją obecnością na scenie zaskarbił sobie nie tylko uznanie, ale i sympatię publiczności. W końcu "No hands, no cookies!". A oto i on ze swoimi "Bracmi Ptasiekami".

A mnie tylko zostało ściagnąc czapkę, uchylić czoła i złożyc staranny pokłon w stronę uczestników OFF Fashion 2010. I tak jak to próbuje wykrzyczeć zatrute jabłko...

...Moje gratulacje!

Zdjęcia - Package

Sprawa Łańcuchów, Klatek, Szklanych Kul i Wanien.

2010-05-02T20:24:00.046+02:00

Najklarowniejszą prawdą było, że dniami się szlajała, a wieczorami szwędała. Prawdą też było, że udawało jej się niekiedy uniknąć powrotu do domu na noc. Dom był zagrodą, a ona dziką łanią nie potrafiącą spotulnieć do poziomu zwierząt hodowlanych. Jej temperament był zbyt skrzydlaty, a charakter zbyt rogaty, by na to przyzwolić. Tak został skonstruowany misterny mechanizm napędzający wnętrze Wodniczki. Rogami swojego charakteru bodła nerwy swej rodzicielki dzień po dniu. Co gorsza były to odruchy tak warunkowe, jak nabieranie powietrza w płuca, czy przymykanie powiek. Matula choć nerwy miała ze stali, odczuwała jak z każdym długotrwałym zniknięciem jej córy, malowała się na nich niespieralna rysa. Po 17 latach katuszy, układ nerwowy Matuli przyozdobiony był siteczką szram. Dekoracja przykrywana była gruzami milczenia, Wodniczka nigdy prze nigdy nie zdołała się do nich dokopać. Choć dysponowała łopatą, nie dysponowała czasem.

Matula wyczuwała dzień odlotu z gniazdka. Nie tylko się go obawiała, nie przyjmowała go do wiadomość, a wskazówki zegara wieku zbliżały się do liczby 18 swoim własnym, przewrotym tempem. Gdyby tak tylko wystarczyło wyciągnąć baterie, Matula nie zwlekałaby. Tak bardzo chciała zatrzymać córkę przy sobie, tak bardzo. A im bardziej chciała tym bardziej wydawało jej się to realne.
Pewnej znowóż bezdzietnej nocy Matula postanowiła zwrócić się z prośbą o ukojenie dla jej duszy do Mocarnej Wierzby, zamieszkującej brzeg pobliskiej rzeki od niepamietnych czasów. W ofierze złożyła rozpłataną srebrzystą rybę, którą wrzuciła do rzeczki, błagając przy tym o spełnienie jej życzenia za wszelką cenę. Pełna jak się okaże niepłonnej nadzieji, powróciła do swojej lichej chatki i zapadła w głęboki niczym studnia sen. Obudziła ją melodia rodem z dreszczowców. Była upiornie piękna. Mieszanka syreniej ballady z demonicznym jekiem. Dźwięki dobiegały z łazienki. Matula popędziła tam czem prędzej. To co ujrzała nie jedną matkę zwaliłoby z nóg, a i nie jednej postawiło by włosy dęba.

- Moja nadroższa, jedyna osłodo mego nędznego życia, cóżem ci uczyniła?! - zawodziła czarownica przykładajac dłonie do rozdziawionych ust.

Wodniczka wiła się spiralnie ze zespojonymi kończynami, zakończonymi srebrzystą, rybią płetwą, a z gardzieli miast ludzkiego głosu wydobywał się nieludzki, operowy lament. Zwróciła się do matki nienawistnym spojrzeniem, które przemawiało za tony pretensji które kumulowały się w jej syrenim ciele. Matula nie mogąc udźwignąć potwornego obrazu i dźwieku, wybiegła z domu w popłochu na podwórze. Udała się w stronę Mocarnej Wierzby, która lada chwila wyrosła przed nią majestatycznie. Matula miała ochotę obedrzeć ją z kory. Uważała ją bowiem za główną sprawczynię paranormalnej tragedii. Poczęła wszelakoż jedynie przeklinać swe tragedionośne słowa puszczone na wodę przede dzień nikczemnego wydarzenia. Natura nie pozostała obojetna na jej męki. Tchnienie wiatru przyniosło ostudzenie i powróciło postradane na moment zmysły. Matula dopiero teraz zdała sobie sprawę ze swego bezgranicznego szczęścia w nieszczęściu. Powróciła do swojej poza ziemskiej córki i złożyła na jej płetwie pełen czułości pocałunek. Spętana matczyną miłością biedaczka przyjęła go pokornie.

Pokonywała cztery ściany pokoju, pokonywała mury domy, pokonywała ogrodzenie, pokonywała granice swojego miasta, nie raz, nie dwa granice państwa. Żadna z przeszkód nie była do tej pory dość harda by stanąc na drodze Wodniczki do wolności. Do pochłaniania jej wszystkimi członkami ciała, każdego dnia, bez wyjątku. Teraz nie była w stanie pokonać cienkiego, porcelanowego naczynia wanny. Pies dingo na uwięzi to mało. Rajski ptaszek w klatce to mało. Śródziemnomorska rybka w szklanym, kulistym akwarium mało. Wszystko to mało napisane w obliczu fatalizmu w który została wplątana Wodniczka. Wysuszenie łusek nieszczęśnicy okazałoby się śmiertelne w skutkach, dlatego też wystawianie rybiego ogona poza ramy łazienkowego świata było zdecydowanie wzbronione. Wszelkie próby ucieczki od poczęcia zostawały skazywane na fiasko przez sąd rozsądku. Cóż czynić? Poddać się katorgiom symulowanego uszczęśliwiania matki bez walki, czy po rycersku stawić czoła przeciwnością losu, a co za tym idzie wydrążyć w matczynym sercu rysę głebokości Rowu Mariańskiego? Dla bohatera tragedii antycznej wybór nie do pozazdroszczenia.
Cierpiała po ludzku. Płakała nieludzko. Nieludzko płakała. Po ludzku cierpiała. Wymiennie. Nabrała wprawy i przyzwyczjenia, a to co kiedyś nie do przyjęcia, obróciło się w chleb powszedni.

Matula pochłonięta pieczołowitym doglądaniem swego wodolubnego ratolośla nie dostrzegała jej znojów. Z jej perspektywy wszystkie puzzle naraszcie zaczynały tworzyć niewybrakowaną układankę. O jakże się myliła beztrosko podlewając swoją latorośl, karmiąc ją, pojąc, pielęgnując. O jakże się myliła! O jakże zamydlone sielanką oczka ją zwiodły, o jakże! Aż cząsteczki wanny czasem drgały, rwąc się by ostrzedz Matulę przed katastrofą lewitującą w powietrzu. Po krótkim zastanowieniu odpuszczały jednak sprawę. Jakaż ta kobiecina rozradowana swoim macieżyńswtem, które nareszcie może uprawiać bez umiaru. Szczęście ma to do siebie, że nie trwa wiecznie. A skoro jest tak ulotne, niechaj trwa póki może, do woli. Gdy zniemoże dopiero wtedy przyjdzie pogodzić się z jego brakiem. Dochodziły do wniosku cząsteczki wanny i przestawały drgać. A Matula była im za to wdzięczna. Nikt nie miał prawa stracać jej z nosa drogocennych, różowych okularów, a mimo to doceniała wszytskich za ich godne poklasu trzymanie gęby na kutkę. Nie jednego z pewnością swieżbiło, ale się powstrzymywali. Matula była im za to stokrotnie wdzięczna. Gdyby nie oni, cała ułuda roztrzaskała by się na drobne, niemożliwe do pozbierania w jedną kupę kawałeczki.

Wyżyna dzień, góra dwa, dzieliły Wodniczkę od skońcenia 18 roku życia, z którym do czasu, wiązało się mnóstwo rozległych zamiarów i dalekosiężnych planów. Wszystkie zatopione. Każdy z nich jedynie przeźroczystym topielcem. Zamieszchłe. Porzucone. Wygnane. Zatopione. Zastąpione.

W związku z nowo nastałymi okolicznościami, stanowiska starych planów zajęły nowe modele. Nadwyraz adekwatne do niepodważalnie przykrych okoliczności. Wodniczka postanowiła bowiem dosłownie stawić krok w dorosłość. Załuskowane nogi i opłetwione stopy były dla niej jedynie tym co zagiety rąbek u spódnicy, dla baletnicy. Nie stanowiły przeszkody. Ostatnie chwile przynależności do królestwa ryb upływały Wodniczce na makabrycznych ariach chóralnych, w których przeważały triumfalne manipulacje głosowe. Prócz nieskazitelnej akustyki panującej w łaźniowym pomieszczeniu, nikt tego nie wychwycił. Wrzaski umilkły gdy nadeszła północ. Wraz z wybiciem godziny 00:00, wybiła chwila wyjścia.

Organizm wytrzymał dłużej niż którykolwiek z bilologów by oszacował. Natomiast Wodniczka wytrzymała areszt wannowy znacznie krócej niż spodziewała się Matula, spodziewająca się całej wieczności. Na powierzchni ziemi, bez nawadniania wytrzymała bite 10 minut. Ubezwłasnowolnienia przez swoją obsesyjnie oddaną matkę, nie wytrzymała dłużej niż 5 tygodni.

Zakończnie Dość Szczęśliwe:

Zerwała łańcuch. Złamała druciane kraty klatki. Stukła szklaną kulę na tysiąc kawałków. Odzyskała swój utracony bezcenny klejnot.

Zakończenie Niezbyt Szczęśliwe:

Zerwała więź z matką. Złamała jej serce. Stukła ułudę na tysiąc kawałków. Odebrała jej bezceny klejnot.

- Wybacz Matulo.
- Wybacz Wodniczko.

koszula nocna - SH
korale - prezent

Photos by Package

Bajkę i całą sesję wraz z Package pragniemy zadedykować naszej jednej jedynej w swoim rodzaju, niemożliwej do zastąpienia Mamie, która kończy dziś 41 latek. Najlepszego Mamuś!:*

P.S
=
Za gratulacje złożone w komentarzach pod poprzednim postem, za które do tej pory nie podziękowałam, dziękuję. :)

Komety, które wyszły z kryjówek i Etiuda Pasikonika.

2010-04-24T23:29:00.099+02:00

Tym razem czeka was historia oparta na faktach. Historia bandy młokosów, którzy pewnego dnia postanowili wystawić nosa z poza swoich kryjówek, by pokazać światu co w nich tkwi. A tkwiło sporo, choć były nie za wielkie. Do tego przełomowego posunięcia, los skusił każdego z nich przynętą. Postawił przed nimi szansę na sukces w postaci konkursu na zaprojektowanie kreacji. Kreacje, jak sama nazwa konkursu nakazywała, miały być "Otulone Szalem Pięciolinii", natchnione twórczością Fryderyka Chopina i wywodzące się z epoki romantyzmu, bądź przynajmniej nawiazujące do niej. Przynęta chwyciła w mgnieniu oka. Hordy przedstawicieli młodego pokolenia, zakasało rękawy i wzięło się do roboty. Początkowo w ich zadaniu leżało jedynie zaprojektowanie stroju. Pomysły kilogramami zaczęły kłębić się w głowach. Jeden za drugim zostawały przelewane na kartki szkicowników, na stronnice skoroszytów, na chusteczki higieniczne, na opakowania po bombonierkach. Nadawalo się wszystko co znajdywało się w zasięgu ręki. Gdy z pośród dziesiątek szkiców zostały nareszcie wyselekcjonowane najlepsze, powędrowały drogą pocztową koperty z zacną zawartością prosto do paszczy skrzynki pocztowej Zespołu Państwowych Szkół Plastycznych w Warszawie.

Poniżej "Etiuda Pasikonika" autorstwa Panny Awangardy.

Początkiem kwietnia z pośród setek prac wyłonionych 20, z pośród setek małoletnich entuzjastów mody wyłoniona garstka. Dla tych którzy zostali wydobyci i wyodrębnieni z całej masy, było to nielada osiągnięcie. Przeszli do kolejnego etapu, kolejne wrota otwarły się. Stopień trudności wzrósł, a czas na stanięcie na jego wysokości kurczył się z każdą minutą. Rozpoczęła się wielka gonitwa z bezwzględynym wrogiem zwanym złowrogo Czasem. Niektórym nie starczyło kondycji, innym zabrakło samozaparcia, a jeszcze innym pomocy ze strony drugiego człowieka. Ci jednak, którzy bez względu na przeszkody, nie poddali się, sprostali zadaniu. Pokonali wroga.

21 kwietnia gmach Zespołu Państwowych Szkół Plastycznych w Warszawie wyczekiwał śmiałków przy ulicy Smoczej. Uroczysta gala finałowa planowana była na godz. 13, jednakowoż młodocianych kreatorów mody spodziewano się już na 9 rano. Panna Awangarda spóźniła się gustownie niespełna godzinę, jak to na nią przystało. A gmach ZPSP Warszawa obawiał się już, iż się nie zjawi. Bynajmniej, pojawiła się, na dodatek z całym swoim batalionem, na który składali się modelka Sasza, fotografka Package (bądź Nelka, jak kto woli), prawny opiekun Ojczulek, oraz wykonawczyni stroju - Sorka. Ojczulek został w ulubowanym przez się granatowym Volviaku, by odespać minioną noc w obitym skrórą fotelu. Pozostała część kompani ruszyła przed siebie w stronę licealnej sali gimnastycznej, gdzie przygotowania do pokazu mody, odbywały się już pełną parą.

Jeden kąt sali należał do lekko osowjałej Fryzjerki, drugi do lekko oddanej zawodowi wizażystki, trzeci do lekko uginającego się pod poczestunkiem Stołu, a czwarty do lekko batikowych Parawanów. Pannie Awangardzie wszystko dookoła wydało się bardzo pociągające. Sala wręcz mieniła się ciekawymi twarzami, należącymi do ciekawie przyodzianych ciał. Sceneria iście inspirująca. Ciekawość zżerała ją bezlitośnie z każdym rzutem oka na umieszone na wieszaku opakowane materiałowe dzieła sztuki. Swoje własne trzymała w tekturowym pudełeczku. Wyglądało bardzo niepozornie. Był to kamuflaż. Choć raczej z przypadku.

Po godzinnej bezczynności, kuble kawy, kilkunastoma zamienionymi zdaniami, jednej terenoznawczej wycieczce do toalety i z powrotem, parokrotnym zlustrowaniu otoczenia Panna Awangarda zastała oddech czasu na swoich plecach. Przekonał ją, że przyszedł czas najwyższy by ustawić Saszę w kolejce do Fryzjerki, tudzież Wizażystki. Gdy Sasza znalazła się pod władaniem nieposkromionej prostownicy i nieokrzesanej kredki do oka, jak na złość postanowiono skrzyknąć wszystkich przed wybiegiem i wykonać próbę nr 1.

Siłą rzeczy Panna Awangarda zastąpiła poddawaną zabiegom upiększania Saszę. Przed wtargnieciem na wybieg natknęła sie na jedengo ze współczesnych potomków Napoleona Bonaparte. Okazało się, że ten doskonale zdawał sobie sprawę, z tego, jak bujne wirtualne życie P.Awangarda prowadzi. Słowem została zdemaskowana! Jej zdumienie odebrało jej na chwilkę mowę, ale w przeciągu paru sekund struny głosowe i język odzyskały przytomność. Kapelusz o dalekosiężnym rądzie na nic się zdał.

Na dole udokumentowana nowa znajomość, która zawarła się z Panną Awangardą. Po lewo Grześ - projektant, po środku Rafał - model Napoleon. Pozdrawiam, miło mi, że mnie zdemaskowaliście. ;)

Po owej miłej niespodziance, z nieznaczną niechęcią i krepacją podefilowała chwilę po wybiegu jak jej przykazano, i wróciła do swoich. Sasza zaczęła wyglądać coraz to bardziej olśniewająco, fryzura została dopełniona makijażem, a makijaż fryzurą. Strój usiłował się wydostać z pudełka, miał już dość egzystowania w ukryciu. Nastał jego czas.

O to i on:

Sasza po nałożeniu go przeistoczyła się w niesfornego Pasikonika rodem z Krainy Czarów.

Wraz z wybiciem godziny 12 przybyła próba generalna. Timberlake rozbrzmiał w głosnikach. Nogi pierwszej modelki powiodły ją na scenę.

Po próbie generalnej wszyscy skryli się za kulisami by na secenie mógł rozgoscić się przybysz z Azji - utalentowana pianistka, która bezwątpienia urozmaiciła całą uroczystosć. Widownia obfitowała w licealistów, nauczycieli, oraz innych mniej lub bardziej szacownych gości, a dotknięci stresem uczestnicy konkursu cierpliwie warowali za ścianą. Panna Awangarda odnajdywała ukojenie dla nerwów w ledwo słyszalnych dźwiękach klawiszy fortepianu. Nie trwało to jednak zbyt długo, bo gdy tylko energiczny Timberlake zastąpił, ulatujące daleko hen melodie Chopina, nie jeden układ krążenia oszalał. Zabobonne zaciskanie kciuków wydało się Pannie Awangardzie najsłuszniejszą czynnością na najbliższe dwie minuty. Skupiła się, więc głównie na uprawianiu przesądu.

Gdy Sasza stąpała po wybiegu, kciuki P.Awangardy siniały z braku dokrwienia, a oddech stawał się coraz to mniej uładzony. Gdy wróciła z publicznego spaceru, awykonalnym było trzymanie emocji w ryzach, więc z pełną dezynwolturą P.Awangarda zawisła jej na szyji. Zaraz jednak musiała ją uwolnić, ponownie wzywali na scenę, nie było przeproś. Cóż zrobić, taka kolej pokazu. Panna Awangarda znowu została za kulisami jak ten palec, otoczona ciekawymi twarzami należącymi do ciekawie przyodzianych ciał. Niektóre twarze wygladały w mniemaniu jej oczu całkiem znajomo, a w paru przypadkach zdawało się jej, że zetknęła się z autentycznymi sobowtórami. Na ten przykład z sobowtórem Alice Point! P.Awangarda dosłownie włosy by sobie dała obciąć, że jeśli nie sobowtór to już napewno krewna. Na doszukiwaniu sie znajomych wśród jeszcze nieznajomych zleciały jej ostatnie chwile, przed pogromrem. Nastąpiło on całkiem prędko. Przynajmniej dla osoby czymś pochłonietej. Projektanci pognali w szykownym korowodzie na drugą stronę, zajmując pozycje obok swoich ludzkich manekinów. Gdy P. Awangarda u boku Saszy górowała już nad publikom, w tłumie modelek, modeli i projektantów rozpierało ją gorąco i niepohamowana chęć zejścia ze sceny, bądź przynajmniej wstąpienia w ciało osoby z widowni. Gdy znalazła wzrokiem Sorkę, Ojczulka i Package zdecydowała pozostać w swoim ciele, na swoim miejscu. Gorąc był jednak dojmujący, trzeba mu to było przyznać. A osiagnął apogeum gdy doszło nareszcie do sedna całego zamieszania. Przyznawanie miejsc, nagród i gratulacji.

- Trzecie miejsce ex- aequo dla:

Z nagrodą trzecią przyszło się Pannie Awangardzie obejść. Obeszła się, bezboleśnie.

- Drugie miejsce, ex aequo nr 10, i nr:

10? Czyżby? A więc z tą nagrodą przyszło się Pannie Awangardzie pogodzić. Uczyniła to z niewymowną przyjemnością. "Pierwsze miejsce do zdobycia w przyszłości" - pomyślała. Zawsze wolała mieć coś przed sobą, niżeli za.

- Pierwsze miejsce dla:

Pogratulować jakże zacnego sukcesu w tak młodym wieku. :)

- Oprócz tego, nagroda publiczności... - z którą Panna Awangarda powinna się pożegnać bo z Warszawy nie pochodzi - ...dla nr 10.
Sasza spojrzała na numerek który dzierżyła w dłoni z niedowierzaniem. Pannie Awangardzie zgieło to stawy w kolanach. Zmuszona je była jednak migiew wyprostować, by ponownie czmyhnąć na scenę. Kolejne wystapienie z szyku, kolejne wystąpienie publiczne, za sprawą jej czelności jednak na tym nie poprzestało. Postanowiła dobyć mikrofonu raz jeszcze by złożyć dzięki całej społeczności warszawskiego plastyka, które zapragnęła powtórzyć i na łamach swojego bloga.

Znaleźliby się tacy co stwierdzili na co mi to było. Na upartego doszukało by sie i takich, którzy obmywali czerwone z podniecenia policzki własnymi łzami topiąc w nich nieopisywalny zawód. Ale dokopałoby się i do tych którzy cieszyli się sukcesem innych gratulując im bez pierwiastka zawiści. A co najlepsze nie trudno było odnaleźć tych, którzy nie żałowali złamanej sekundy, którą roztrwonili na często mordercze prace, po to tylko by wyjść z kryjówki, mieć swoją chwilę zajaśnienia w cudzych oczach i błyskawicznego zagaśnięcia. Po to tylko by stać się kometą.

Cudnie jest być kometą. Oj cudnie.

Kącik dziękczynny P.Awangardy:

Są osoby, bez których do niczego by nie doszło, a nawet jeśli by doszło to nie tak znakomicie. Dziekuję Sorko Alicjo Kuśmierczyk za ogromny wkład w realizacje mojego projektu, za wyrozumiałość, cierpliwość i poświęcenie. :*

Spasiba Saszka za twoją odwagę i dołożenie wszelkich starań, aby na moment zaczarować czas. Powtórzę się - spisałaś się! :*

Dziękuję Package za wierne udokumentowanie najmniejszego szczególiku. Ten post jest w połowie twój, jak zwykle zresztą. :*

Dziękuję Ojczulku za pieniądze i czas, których Ci wiecznie brakuje, a które mimo to udaje Ci sie dla mnie zagospodarować. :*

Dziękuję Tkaczuchy za rady i niemal namacalne wspracie, oraz osobno Kasi za pomysł babusowy, trafiony w dziesiątkę, oraz Wiki za próbki materiałów. :*

Dziękuję Sorze Figlu za zmajstrowanie nieprzeciętnej pałki z bambusa i ping-ponga.

Dziękuję jury i społeczności Liceum Plastycznego w Warszawie za uznanie i docenienie.

Oraz dziękuję rodzinie, przyjaciołom i czytelnikom bloga za to, że miałam się z kim podzielić wesołą nowiną. :)

Dolina Erudycji i Jej Pan i Pani.

2010-03-28T09:11:00.198+02:00

Dźwigamy dwa bagaże. Bagaż przyszłosci i bagaż przeszłości, które działają jakby klepsydrycznie. Z początku jeden jest pusty, a drugi tak przepełniony, że udźwignięcie go sprawiłoby nie lada trudność nie byle jakiemu kulturyście. Z czasem jednak z bagażu przepełnionego, kilogramu po kilogramie zaczyna ubywać, na rzecz bagażu pustego, który zaczyna masy nabierać. Przywodzi to na myśl piasek ulatniający się z jeden szklanej komory klepsydry do drugiej. Z tą różnicą, że w przypadku bagaży otwarty jest jedynie jenden z nich. Drugi, aż do ostatecznego opróżnienia pozostaje niezbadany. Jego pełne poznanie gwarantuje pozbycie sie obydwu, i napełnienie obolałych ramion i nadwyrężonego kręgosłupa niewymowną ulgą.

Podreptywała teraźniejszo i chyżo. Taka jedna bezpretensjonalna obieżyświatka.

Uczepiił się jej cień przyszłości którego chciała sie pozbyć. Przyszłości nie można odciąć od tak sobie. Co za purnonsens strzelił jej do głowy?! Wszak z przeszłością jest jak cieniem. Przeszłość, która nie dawała się odciąć, raz była zamierzchła, a raz tak nieopodalna, że można ją było bez większego trudu pomylić z teraźniejszością. Gdzie by jednak nie popatrzył była cienista, a rzetelnie tłumiona przez prawowitą teraźniejszość, dawała się we znaki umiarkowanie często. Jakby tego było mało na ramieniu nosicielki swego losu, zawisła zwinięta w kłębuszek, bądź guzełek może nawet prędzej, przyszlość. W odróżnieniu od skażającej przeszłości, przyszłości nie chciała się pozbyć za nic w świecie, poprzez chociażby pozostawienie na bruku. Była zbyt fascynująca, i zbyt obiecująca. Niekiedy odległa jak Mongolia, niekiedy bliska jak Słowacja, nie mniej jednak zawsze równie fascynująca.

Tobołek dyndał beztrosko, uwieszony na kiju. Kij uginał się pod ciężarem dyndaka tak pokaźnie, że na jego powierzchni zaczeła wytyczać się trasa przyszłego peknięcia. Kij jeden tylko wiedział, że kroi się podwójne peknięcie. Był on bowiem medium, miedzy przyszłoscią, a jej właścicielem. Nie pisnął jednak ani słówka. Czekał cierpliwie. Los niejakiego poprzecznie prążkowanego dziwadła, które zwykło płatać ludzkim istotą figle i pękać bez ich pozowlenia, nie leżał w jego interesie. "Serce idzie utrzymać w jedym kawałku, w nienaruszonym stanie póki jest drewniane", pomyślał, po czym myśl o organach wewnętrznych odgonił, podobnie jak odganiał nekajace go wizje przyszłości i natrętne muszki co rusz go obsiadające. Skupił się na falującej za nim drodze, chowając język za drzazgami.

Wyczuwale było dla Naturalistki rozkojarzenie towarzyszące kijowi gdyż co chwila obsuwał się z jej poirytowanych swoją dolą ramion. Uparcie upominała go i wyrywała z niemych dywagacji. Znacznie jej to bowiem wędrówkę utrudniało. A dystans, który się przed nią rozpościerał nie szczędził jej kilometrów. Starała się go pokonywać, ze sprawnościa młodego boga. W końcu przystanęła jednak, gdyż sprawowanie Kija Jasnowidza było nie no zniesienia.

-Co z tobą u licha? Cel nasz odległy, więc nie rozrzedzaj mi ruchów z łaski swojej. Wietrzę kolejną wizję przyszłości. Podzielisz się skoro już przycupnęlismy? Jakiej treści wiadomość otrzymałeś od zawartości zawiniątka, które Ci ciąży?
- Pppp... Pęknie Ci... Pęknie Ci Kij Twój Jasnowidz znaczy się, lada moment.
- Nie pekaj brahu, nie pękaj, bo serce mi pęknie, a wtedy obydwoje będziemu straceni. - a to przenikliwa bestia, przejrzała mnie na wylot! Pomyślał zdumiony Kij Jasnwidz.

- Zostało nam niewiele czasu. Wedle przepowiedni Twoja zagłada zbliża się milowymi krokami. Prócz pęknięcia mojego szkieletu świeci sie również pekniecie Twojego serca. Twoja zagłada depcze nam po piętach. Los nasz nieuchronny pani najłaskawsza, przyjaciółko najserdeczniejsza. Pozbyć się go możemy w sposób jeden jedyny w swoim rodzaju.

- Absolutnie. Nie będziemy uciekali się do ostateczności! Dobrze zdajesz sobie sprawę z tego jak tragiczne w skutkach by to było. Nastąpi to dopiero po dotarciu do Świątyni Omnibusa, on nam pomoże. Tylko jego rozsądek może się mierzyć z otchłanią przyszłości. Nie pękaj wiec brahu, nie pękaj.

- Zaiste. Nieznaczne opróżnianie zawiniątka, mogłoby skończyć się wysypaniem wydarzeń niezbędnych, które w rezultacie doprowadziłyby do zahwiania misternie utrzymanej równowagi we wszechświacie. To odpada. Ryzyko zbyt wielkie. Wstrzymamy sie więc dla dobra nieuchronności.

- Nie pękaj brahu, nie pękaj. - Takim o to pokrzepiającym akcentem zakończyła Naturalistka posiedzenie i zapoczatkowała dalszą podróż opierając się na wzorowo piechórskich stopach.

Świątynia Omnibusa znajdowała się w sercu odludzia. Aby możliwość przetrwania tam, równała się więcej niż zeru, wystarczyło odznaczać się niepojmowalnym dla społeczniaków samotnictwem, oraz niepojmowalnym dla humanistów mizantropizmem. Obie te cechy były nieodzownymi domenami Naturalistki. Tak, więc dopóki trudny do zdzierżenia kij trzymał swe emocje na wodzy, cień przeszłości nie podstawiał jej nóg, a zawiniątko przyszłości nie przybierało na wadze, dopóty kroczyła pewnie, nie dając się zatrzymać nawet ostro zakończonemu kamieniowi balangującemu w bucie. Gdy dbrnęła do rozwidlenia dróg pozwoliła sobie na wątpliwości. Jeden ze szlaków był kręty, i prowadził w dół doliny. Przywoływał na myśl serpetntnę wyłożoną muszelkami, wszelkich gabarytów. Drugi natomiast jakby na siłe chciał się sprzeciwić swojemu sąsiadowi, był antagonicznie prościuteńki jak autostrada, i prowadził pod górę. Awykonalnym było doszukanie sie jego kresów gołym okiem. Naturalistka w geście załamywania rak, znowu chciała zabierać się za rozwiązywanie zwiniątka, ale tak samo jak razem poprzednim, Kij Jasnowidz bronił sekretów przyszłej gehenny dziewczyny zaciekle.

- Nie możesz wiecznie polegać na tym bezbronnym zawiniątku. Napewno jest słuszniejszy sposb na upwnienie się która droge obrałaś w przyszłości. - zaprotestował kompan.

- Jakież to utrudnienie, ten brak znajomości tego co nas czeka. Wydaję mi się, że wyczekuje mnie ścieżka wybrukowana piaskowcem. Wyglada tak, jakby wyciągała do mnie swoje otwarte ramiona. Jest taka prostolinijna, a to co prostolinijne z regułu właściwe. Brakuje mi jednak pewności. Może to pozór.

- Zerknij na pobocze drożyny z piaskowych płytek i drożyny z muszelek. Przed każda z nich obija się na nieskoszonej trawie bliżej nieokreslony typek. Podejdźmy i spytajmy się czy mają pojęcie o tym, przy czym legli.

Zbliżyli, więc nosa, ale Naturalistka zaraz odsunęła go z powrotem zostając odrzucona stęchłym fetorem. Z poczatku nie wierzyła własnym nozdrzą, ale gdy ośmieliła się zbliżyć raz jeszcze, nie miała watpliwości. Mała, zleżała istotka cuchnęła jak legiony rozkładających się sunksów - sunksów zombi. Odór był wręcz widzialny, wręcz namacalny, ale z pewnością nieopisywalny.

- Co ty najlepszego wyprawiasz?! - zbulwersował się Kij Jasnowidz, którego drewniany zmysł powonienia od poczęcia odmawiał mu posłuszeństwa.

- Ten ususzony cudak, capi jak stopy ogra po tygodniowej tułaczce. - wyjaśniła zdrętwiała ofiara smrodu, a Kij Jasnowidz zachichotał na tę wieść, co jeszcze bardziej wyprowadziło ją z równowagi.

- Kimże jesteście wonni przyjaciele? Musicie być niezwykle pracowici skoro tak smakowicie pachniecie. - zagaił jeden z roślinnych degeneratów, a z paszczy to mu śmierdziało, tak, że badziej wrażliwy to by trupem padł.

- Na imie mi Naturalistka. A to mój druh Kij Jasnwidz. Jak się ma zapach do pracowitości, bo chyba nie chwytam, ale pan to wytwornością zapachu nie grzeszy.

- Ma się i to grubo. Otóż moje ty pachnidełko na dwóch kończynach, smród to kara za lenistwo mówiąc najprościej. Jestem przysłowiowym Leniem Śmierdzącym. Leżę na trawie i nic nie robię cały dzień. - przyznał się bez ogródek.

- Nie chcesz się tego pozbyć?

- Lenistwa czy smrodu?

- Jedno idzie z drugim w parze, z tego wynika.

- Zaiste, zaiste. Pozbyć się tego chcę nie za specjalnie. Dobrze mi z tym. Taka moja natura. Ja próżnuje, a inni harują. Jestem jedym z elementów utrzymującym równowagę w przyrodzie. Gdyby nie ja, wszytsko to poszłoby z dymem. Choć o pracy czasami lubię sobie pomarzyć.

- Hmmm. Skoro tak, to można uznać, że się w pewnym sensie poświęcasz dla dobra sprawy. Tak, więc nie bede Cie namawiała do zmiany stylu życia. Mam wszelakoż niebagatelną prośbę.

- Jeżeli tylko będzie mi się chciało, to ją spełnię. Wydajesz się być rezolutna, a takie to zawsze urzekają.
- Dokąd prowadzi droga przy której leniuchujesz? - spytała pełna nadzieji.

- Ojojoj. Będę musiał wytężyć moją ususzoną pamieć. Wydaję mi sie, że po paru krokach wzdłuż owej drogi trafia się do Doliny Erudycji, którą włada jakiś Alfa i Omego. Czy jak to mu tam.
- Chcesz powiedziec Onibus?

- Tak, tak. W istocie. Onibus. Podstępny monarha z niego. Podobno już nie jedną niewiastkę omamił swą bezdenną wiedzą i przenikliwością. Słyszałem różnorakie legendy na jego temat. Jeżeli to do niego się udajesz, miej się na baczności. Poznanie nieznanego to ogromna pokusa. Nie daj się zwieść wszechwiedzy, nie powinna ona przysłaniać całego świata. Miej się na baczności dziewczyno. Wiedząc wszystko można równie dobrze we wszystko zwątpić.

- Wysiliłeś się tym razem. Nie ma co! Dziękuję za rady, ale nic mnie już nie powtrzyma. Obiecuję trzymać rękę na pulsie. Wielce mi pomogłeś! Jestem twą oddaną dłużniczką. A teraz muszę już pędzić przed siebie.

- Potyraj za mnie co nieco to będziemy kwita. Do widzenia pachnidełko na dwóch kończynach!

- Żegnaj Leniu Śmierdzący!

Nasza piechórka nie zdążyła postawić dziesiatego kroku z kolei, a już uczuła że ktoś, coś, gdzieś w nią tchnął. Wszystko co tego tyczyło było zupełnie bliżej nie określone. Jedno było pewne, zmieniły się reakcje jej zmysłów. Wszystko było wyraźniejsze. Tak jak to oczom astygmatyka, po włożeniu dopasowanych doń szkieł, ukazuje sie wyraźniejszy świat, tak i jej się teraz taki ukazał. Przekroczyła barierę oświecenia. Oznaczało to, że dotarła na miejsce, a panoszący się do tej pory okurantzm został zażegnany.

Każda najdrobniejsza komórka jej ciała, każdy atom, który się na nią składał, mógł poszczycić się intelektem dorównujacym freudowskiemu. Światłość umysłu Omnibusa była zakaźna. Zarazić sie nią można było w promieniu 10 km., zarówno droga kropekową, pokarmową, jak i inhalacyjną. Unikniecie zakażenia było przpuszczalnie niemożliwe. Naturalistka nie znała dokładnej przyzyny jej olśnienia, mimo że znajdowała się wprost, na wprost jej bystrych ślepi. Zniebieściały z mądrości, zadrapany pazurem czasu, wystawnie zapuszczony i zapomniany wehikuł. Sprawca metamorfozy mentalnej Naturalistki.

Fale w czasie sztormu, nie dorastały do piet, potędze fal inteligencji jakie wysyłała niepozorna, błękitna maszyna. Były tak intensywne i mocno skupione, że przedarcie się przez nie, było cięższe, niż zdobycie Mont Everestu. Kij Jasnowidz pragnął się wycofać jak nigdy dotąd, Naturalista jednak była nieugięta. Wyczuwał podstęp, ale ta parła dalej. Coraz to więcej intelektu pulsowało jej w żyłach, a to sprawiało jej nieprzeciętną rozkosz. Na nic nie baczyła. Była zachłanna. Łaknęła tej osobliwej substancji, która teraz zajęła cały jej układ krwionośny, bardziej niż szczęścia, bardziej niż miłości, bardziej niż czego kolwiek. Gdy dotknęła sztywnej, szorstkiej skóry okrywającej Onibusa znalazła się na rubieży rozkoszy. Rozpierał ją oślepiający blask. Tak oślepiający, że oślepił nawet jej cień.

- Witaj jaśniepani, jam Omnibus. Sługa uniżony twej urody i elokwencji. Oddaj mi swą duszę, serce i wolną wolę, a ja pozwolę Ci spojrzeć do zawiniątka kryjącego największe tajemnice nieuchronnej przyszłości, bez poniesienia konsekwencji. Mało tego, pozwolę zgłębić ci tajniki najbardziej mistycznej wiedzy, oraz uczynię Cię swą królową i obdaruje życiem wiecznym. Jesteś Pani zainteresowana ofertą? - przemówił opanowanym, klarownym, absolutnie męskim i męrdczym głosem władca Doliny Erudycji.

Naturalistce wciąż jeszcze kołowało się w głowie od natłoku wrażeń. Była paradoksalnie otumaniona inteligencją. Jej intuicja podpowiadała jej jednak, że powinna się trzymać od tego oferującego się nonszalanta z daleka. Jej rozum był wycieńczony, a ciało domagało się odpoczynku. Mimo to nadal była głodna wiedzy i nadal korciło ją by przejrzeć przyszłość na wskroś. Pokusa goniła pokusę. Na ratunek jej rozsądkowi przybył na całe szczęście Kij Jasnowidz, którego niestety nie poznała bo stała się ślepa na wszystko co nie wiązało się z Doliną Erudycji.

- Nie słuchaj tego obłudnika. Chce Cię zbałamucić, o ile już tego nie dopiął! - przemawiał do rozsądku przyjaciółki.

- Haha! Cóż to za suchelec nam tu tyle zgiełku i zamętu przyspaża. Moi podwładni zaraz się nim zajmą, tymczasem ty podaj mi swą jedwabistą dłoń i racz złożyć mi pokłon. Uznam to za przyjęcie mej propozycji.

Kija Jasnowidza bezwłocznie pojmano. Biorac pod uwagę, że teoretycznie należał do przyrody nieożywionej był bezsilny. Naturalistka została sama ze swoją decyzją, ze swoją cienistą przeszłością i ze swoją zawiniętą póki co w kłębuszek przyszłością.

- Pozwól mi pierw zajrzeć do zawiniątka. Wtedy zdecyduję. Potrzebuję zaliczki. Pewności, że mnie nie oszukujesz. - postawiła warunek.

Omnibus podumał chwilkę, podumał momencik, podumał minutkę, aż dał się przekonać iskierkom błagalnym świergocącym w oczach jego wybranki. Mocą swoją niepojętą uchylił, więc rabka tajemnicy jej przyszłości. Oczywiście miał w zamierzeniu zadbać o to, by wszystko zostało przedstawione w jaskrawych barwach. W tym celu wystarczyło napocząć zawiniątko z północno-wschodniej strony. Nieopacznie jednak stało się tak, że strony świata mózgowi na czterech kołach się pomieszały. Geografia nie była jego mocną stroną. Zamiast wspaniałości które niecierpliwie czekały na Naturalistkę tuż za framugą drzwi, dziewczyna ujrzała sytuację kontrastową. Omnibus ukazał jej jak po zaprzedaniu mu duszy nigdy nie będzie się mogła stad wydostać, choćby nie wiem jak mocno jej serce z tęsknoty za światem zewnętrznym pekało (tu też się miała wypełnić wizja Kija Jasnowidza). Ukazał jej jak z każdym dniem serce jej, które odda mu na dłoni, zacznie jej zanikać nie będąc używane. Ukazał jej jak bardzo będzie miała skorumpowaną wyobraźnię i rozum wyrzekając się wolnej woli. Naturalistka widząc to podskoczyła z przestrachu, tak wysoko, że upadając wylądowała na grzbiecie Omnibusa.

Omnibus był w podeszłym wieku, więc był bardzo podatny na wszelkie schorzenia. Jednym z nich była osteoporoza. Gdy ciężar ciała, kości, a przede wszystkim umysłu Naturalistki, który ważył już prawie tonę, obarczyły grzbiet przekletego szarlatana, kregi z jego kręgosłupa zaczęły odskakiwać niczym pchełki. Jego kruche kości nie podołały temu incydentowi. Przez to Omnibus stracił piątą klepkę, bo w głowie mu się nie mieściło, że zamiast górować nad wszystkim i wszystkimi, znalazł się tym razem widzialnie pod. Był jak po zabiegu lobotomii. Naturalistka wykorzystała dogodną sytuację by uderzyć. Będąc w stanie intelektualnego rozkwitu, siłą swego umysłu, pokonała Omnibusa.

Cała mądrosć ulotniła się w postaci błękitnego pyłu, który jego oprawczyni schowała skrzętnie w srebrnej urnie. Pył został uznany za prochy świetności byłego króla Doliny Erudycji, który został zdeanimizowany. Stąd urna. Miała wydźwięk iście symboliczny. Po deanimizacji prorok stał się najzwyklejszym, zgruchociałym pojazdem, nadajacym się jedynie na skup złomu. Naturalistka ulitowała się nad ofiarą i sporzadziła sobie z niego swoją własną Światynie Kultu Erudycji.

Ślepy cień przeszłości wzroku nie odzyskał jednak już nigdy, dlatego Kij Jasnowidz nadal murszał w lochach. Naturalistka nie uważała tego za słuszne, z niewiadomych dlań przyczyn. Po dwóch latach znaleziono w którejś z celi, jego przepołowione zwłoki. Dochodzenie wskazało na to, że obsunął się ze swojej leżanki z taką niefortunnością, iż wyzionął ducha na miejscu. Taka była kolej rzeczy. Ostatni pomost ze światem zewnętrznym został zerwany. Naturalistka została, więc sama jak ten palec, w Dolinie Erudycji po wieki wieków. I choć była karykaturalnie inteligentna czuła się bezkresnie głupia życiowo. Dzień po dniu odnosiła wrażenie, jakby rodziła się na nowo z każdym przebudzeniem. Bez wspomnień, bez umiejetności, bez doświadczenia. Każdego poranka, wraz z wypatrywaniem nadejścia jutrzenki, wypatrywała nadejścia wspomnień z ubiegłego dnia. Te jednak tendencyjnie nie przybywały. Gdy wyjrzała za nimi razu pewnego, po raz enty, z monstrualnego zawodu pekło jej serce. Został jej jedynie przepełniony zbednościami mózg, który na nic się już zdawał. Sam zatracał sie w swojej zasobności, czym sprawił, że Naturalistka zwątpiła we wszystko.

Ostatkiem racjonalności zwróciła się o pomoc, do zawiniątka, które jako jedyne napawało ją płonną nadzieją na jaskrawsze jutro. Ku jej zdziwieniu było lekkie jak okruch kurzu. Okazało sie puste. Wypełnione jedynie ciemnością i zpachem fiołków.

sukienka (właściwie to spódnica) - SH

sweter - SH

chusta, ktróą przepasanam - SH

trampki - SH

Photos by Package :*.

[*].

Dziewczynka Tym Razem Bez Zapałek. Paranormalna Podróż Nostalgii.

2010-03-15T14:35:00.148+01:00

A co jeśli za samiusieńkim krańcem wszechświata zaistnieją kręte ulice prowadzące do nikąd? Miliardy, może nawet biliardy ulic. A na tych ulicach zaszyją się wymiary stuwymiarowe. Przepełnione one bedą stuwymiarowymi przedmiotami i piędziesięciowymiarowymi wydarzeniami, które wcale nie będą lepiły się w integralną całość.
A co jeśli prowadzące do owych arcyurojonych zon portale będą dreptały bezkarnie po ziemskim padole? Wydaję mi się, że na domiar cudactwa portale te będą niczym pazerne wygłodniałe wilki, nie mogące oprzeć się ludzkim kreaturom, wchłaniając je. Czasem z ówczesnym zamysłem, z konkretnego powodu, a czasem bardzo bez niego. Podejrzewam, że te żarłoczne bestie zwykle będą się chwytały jednostek rachitycznych, najsłabszych ogniw, czarnych owieczek, i zagubionych dziewczynek z zapałkami (zapałki dla zmyły często zostają zastepowane innymi przedmiotami, substytutami). Przełykami portali, bądź kanałami międzywymiarowymi, jak kto woli, ofiary będą przedostawały się do stref zróżnicowanych niczym cyrkowe atrakcje. Wszystko w zależnosci od tego gdzie potencjalny wyrzutek losu będzie pasował.
Rzucićmy się z prądem wyobraźni, myślę, że wtedy stek tych fikcyjnych absurdów nie zostanie poroniony.

Po bezlitosno-nienawistnym świecie błąkała się kiedyś osierocona panienka. Wygnana z serc rodzicieli swych od dawien dawna. Jak ją ochrzczono, nigdy się nie przyznawała. Nawet w myślach. Sama zwykła nazywać się Nostalgią. Ewidentnie zaliczała się do grupy zagubionych dziewczynek z zapałkami, których było co nie miara. Ten przypadek odznaczał się jednak niewiarygodną wrażliwoscią, wrażliwością egzotycznej rośliny jednosezonowej. Łakomy kąsek dla żądnego krwi i kości portalu. Bez chwili nawysłu usidlił bezradne dziewcze, porywając je w paranormalną podróż po przestworzach za wyimaginowanym biletem w jedną stronę.

Imitacja świata w której się znalazła mieniła się tysiącem przytłumionych barw i staromodnych kształtów. Oszołomienie jakie ją rozpierało sięgało zenitu. Wszystkie członki jej ciała czuły się nieswojo do tego stopnia, że zaczęły uprawiać makabryczny taniec rytualny, który Nostalgia odbierała jako drgawki. Gdy jej puls i cisnienie unormowały się, dziewczyna poczęła ostrożnie się rozglądać. Za wszelką cenę starała uniknąć szoku percepcyjnego. Zewsząd otaczały ją klamoty wszelkiego kalibru. Każdy z nich, bezwyjatku, jakby tendencyjnie ukurzony. Pokaźna kolekcja zapuszczonych i zapomnianych przez wszystkich bibelotów. Nostalgia zaczeła wyraźnie odczuwać, że uchodzi z niej wszystek racjonalizmu jaki udało jej się przez życie nagromadzić. Intryga. Pojawiła się intryga. Bez ogródek wyparła lęk i dyskomfort jakie myszkowały jeszcze przed momentem po wnętrzu dziewczyny.

Ostatkami świadomości ze sterty XVIII-nasto wiecznych miniaturkowych rzeźb i figurek udało jej się wygrzebać uzupełniony woskiem świecznik. Na jego podstawie usytuowany był amorek zastygniety w wiecznie trwającym podskoku. Objęła go w pasie, wskrzeszając tym samym płomień na czubku świec, które kurczowo podtrzymywał. Tym oto sposobem pojaśniało nie tylko zagadkowe pomieszczenie, ale też lico panny Nostalgii. Władając światłem, postanowiła spenetrować zagraconą klitkę, nim zacznie dokładać wszelkich starań by się z niej wydostać.

Nie zdąrzyła mrugnąć ni prawym, ni lewym okiem, a już znalazła się na drugim końcu swej obecnej enklawy. Bezwiednie zabrała się za zakłucanie stoickiego spokój enigmatycznym fotografiom utopionym w antyramie. Pierwsza z nich przedstawiała Dostojną Damę o nostalgicznym spojrzeniu. Nostalgia wcieliła się w rolę detektywa w spódnicy, dzierżącego w ręce świecznik miast lupy. Zbliżyła go do obiektu swoich dochodzeń, badając go tak skrupulatnie jak tylko potrafiła. Konsternacja ukuła z całych sił. Dama za szklaną barykadą przesunęła wzrok na bladą jak gips twarzyczkę Nostalgii. Rozchyliła wargi i wydobyła z siebie melodyjny dźwięk.

- Czasy palenia czarownic żywcem przeminęły z wiatrem jakieś V wieków temu, nie chcesz chyba ponownie tej jakże prymitywnej tradycji zainicjować?

Pod Nostalgią ugięły się kolana, kąt między łydką a udem mierzył sobie góra 100 stopni.

- Przepraszam.

- Kogo przepraszasz? Martwe, nic nie warte obrastające kurzem zdjęcie? Czy też nienagannie pałską staruszkę? Daj sobie siana. dobrze Ci radzę. Wystudiowaną kurtuazją niczego tu nie osiągniesz. - odburknął zarozumiale element niezupełnie martwej natury.

- Gdzie ja jestem? - odparła tak trzeźwo jak tylko umiała.

- Dokładnie w 550 Wymiarze Pozawszechświatowym na ulicy Bezkresnej Zapominajki.

- Skąd ta iście poetycka nazwa ulicy?

- Zdejmij mi no tylko z buziuni ten sardonistyczny uśmieszek, bo to jest to co działa na mnie jak gryzący sweter na skórę. Drażni mnie. O niebo lepiej. Niewinność jest nieprzemijalnie mile widywana. - skwitowała kobieta, podtrzymując górnolotny ton.

- Mogę liczyć na wyjaśnienia z Pańskiej strony? - dziecina nie dawała za wygraną, indagując coraz to bardziej cedząc słowa.

- Rozbawiasz mnie. Ale niech tam. Nazwa ulicy jak bystrze mogłaś się domyślić bierze się od tego co się na niej znajduje. Wszystko co cię tu tak perfidnie otacze to rzeczy, które wieki temu popadły w nieodwracalne zapomnienie. Jesteśmy wyrzutkami, nad którymi miłosierne portale ulitowały się eksmitując z wysypiska śmieci do jedengo z pozawszechświatowych wymiarów. Jeżeli nie nastąpiła pomyłka, co zdarza się epizodycznie, jesteś jedną z nas. Jesteś istotką skazaną przez swoich opiekunów na wieczną tułaczkę życia. To dość przykre, ale nie łkaj tylko, powietrze tu i tak jest zbyt wilgotne.

- Nie mam najmniejszego zamiaru. Fakt, który pani stwierdziła stał się dla mnie oczywistością 2 lata temu. Chcę tylko wrócić na ziemię i pal licho wieść tułacze życie. To niewątpliwie lepsza perspektywa od spędzenia młodości wśród staroci które od zawsze były i zawsze już będą martwe.

- Waż słowa, bo z tego co zaobserwowałam twoja gębka robi się coraz to bardziej niewypażona. Jeśli chcesz uzyskać jakąkolwiek pomoc, po pierwsze poweźmij szacunek dla mojej martwej osoby, po drugie wyświadcz mi przysługę. Przystajesz na to?

- Nie widzę słuszniejszego wyjścia. Co mogę dla Pani zrobić?

- Odnajdź proszę mojego męża i pozwól mi raz jeszcze na niego spojrzeć.

- Nie lada wymagania!

- A kto powiedział, że wolność przychodzi z łatwością. Mój luby znajduje się pośród innych klamotów. Wyszperanie go nie powinno sprawić Ci większego kłopotu. Zostaliśmy okrutnie rozdzieleni i rozrzuceni po dwóch różnych końcach tego świata. Co za ironia losu. Odzyskanie go byłoby najrozleglejszym szczęściem.

Nostalgia odpłynęła już w połowie jakże ckliwej, chwytającej za skrawek serca tyrady. Z popłochem zaczęła przerzucać wszystko co się po drodze napatoczyło. W mgnieniu oka wykopała sekretny portret spod wysypiska obrazów, które roztaczały wokół siebie lekki fetor tandety. Przetarła go nieco urywkiem rękawa, by upewnić się, że widniejąca na nim postać to samiec. Gdy nagle do jej uszu przywędrował męski bas stała się pewna swego.

- Czym sobie zasłużyłem na względy tak powabnej duszyczki? - zagaił nonszalancko.

-Tym, że przekonanie mówi mi, że to Pan, a nie nikt inny. Proszę mi wybaczyć jeżeli tym sposobem zbrukam pański honor, ale jestem zmuszona Pana podźwignąć.

Wedle swojego uprzedzenia, wzięła Mężnego Męża pod pachę i ruszyła z nim przed siebie. A przed sobą miała góra 2 metry. Oczami mrówki, bądź roztocza szmat drogi. Dotarłszy pod popiersię Dystyngowanej Damy, z dumą ukazała swoją zdobycz. Zleceniodawczyni trzy łezki zakręciły się. Dwie pary oczu przez które zerkała ta sama dusza, upajały się swoją obecnością. Nostalgia nie zdobyła się na czelność by przerwać tą niewytłumaczalnie magiczną chwile.

- Jestem Twą dozgonną dłużniczką, wiedz o tym. Aby transakcja dobiegła końca czas na moją dobroczynność. Aby się stąd jakimś cudem wydostać przede wszystkim trzeba dokładnie dowiedzieć się dlaczego się tu trafiło. Odpowiedzi na to pytanie najlepiej udzielisz sama sobie, z tym, że siedząc po drugiej stronie, widząc siebie jakby na opak, ale jednak wciąż siebie, nikogo innego.

- Nie chciałabym być niegrzeczna, ale mogłaby Pani ująć to mniej zawile, a bardziej zrozumiale?

Cisza. W odpowiedzi uzyskała bosą ciszę, którą przerwało pryśniecie szklanej bańki mydlanej, oprawionej drewnem i wypełnionej pergaminem. Wraz z ciszą ulotniły się fotografie, jakby rozpływając w powietrzu. Nostalgia uczuła szturchnięcie pokaźnego bodzica samotności i bezradności.

Przechytrzyła ją. Wyspryciła się. Podstępna żmijka. Wystarczyło odzyskanie męża. Odzyskanie utraconego gwarantuje powrót? Jej ostatnie rozproszone słowa nijak się do tego mają, więc zapewne na niewiele się tu zdadzą. "Odpowiedzi na to pytanie najlepiej udzielisz sama sobie, z tym, że siedząc po drugiej stronie, widząc siebie jakby na opak, ale jednak wciąż siebie, nikogo innego." Co za brednie! Co za brawurowa szalbierka. - lamentowała wystryknięta, jak jej się wydawało na dudka Nostalgia.

Poza rozpaczą nie pozostało jej nic innego jak pozbieranie się do kupy i włączenie z powrotem racjonalnego toku myślenia. Niestety tu oznaczało to popadnięcie w permanentne szaleństwo. By ją od tego uchronić cały równoległy wszechświat postanowił dołączyć do jej opozycji. Przeciwstawiał się jej potrzebom chwili, nasyłając nań porywiste zawroty głowy i obfite nudności. Biedaczysko usilnie starało stawiać im czoła, bezskutecznie. Wysuszenie ciała solidnie dawało się we znaki. Zemdlała. Omdlenie przyniosło ukojenie.

Lustro. Skoro jest to składowisko tak urodzajne, musiało występować tu i lustro.

Była to myśl, która przywróciła Nostalgię do przytomności. "Odpowiedzi na to pytanie najlepiej udzielisz sama sobie, z tym, że siedząc po drugiej stronie, widząc siebie jakby na opak, ale jednak wciąż siebie, nikogo innego." Lustro. A więc to o nie rozchodzi się w złośliwie pogmatwanej metaforze.

Olej ponownie napływał jej do umysłu, a siły witalne do ciała. Pokołowała głową z prędkością 1 km/h, aż wychwyciła je. Było nie przesadnio bogato zdobione, ale wystaczająco by wybijało się z ponurego zakątka w, którym przyszło mu dogorywać. Cały zaułek wyglądał niczym miniaturka zwierzęcego mauzoleum. Rogatych, rozpanoszonych czaszek spoczywało tam bez liku. Wizualnie przyprawiłyby o dreszcze nie jednego chrobrego śmiałka. Ale my tu nie o scenerii, lecz o zajściu całym. Mimo paraliżującej panienki bojaźni, zblizyła się do zwierciadła, które miało odegrać rolę wyrocznii wszechwiedzącej, nieomylnej i jasnowidzącej. Presja musiała w takich okolicznościach cisnąć nieprzecietnie. Nostalgii jednak nie tego pokroju rozmyślania w głowie buszowały, skupiła się żetelnie na swoich dążeniach do autonomii. Przycupnęła wizawi własnego odbicia i poczeła kontemplować swoje rysy, tak jakby zaznajamiała się ze sobą od podstaw. Szklana płyta niżeli samą siebie, po 33 sekundach przypominała bardziej tafle wodną, w której zaczęły taplać się obrazy. Ukazywały one liczne twarze, pełne serdeczności, w większości cienie nieznajomych ludzi z rozportartymi rękoma skierowanymi w stronę Nostalgii, dokładnie to czego wyrzuconej na bezludną wyspę dziewczynie dotkliwie brakowało. Bliskości drugiego człowieka. Odbierała seans jak bezlitosną kurację akupunktury.

- Pomiłuj pierw jedego bliźniego swego, potem pozwól na nowo pomiłować się drugiemu bliźniemu swemu. Co wysyłasz powróci do ciebie, co przyjmiesz pozostanie przy Tobie.

Ku zdumieniu Nostalgii słowa te niemal prorocze wykrzesało jej rozmyte odzwierciedlenie. Przenigdy nie śmiała uważać się za osobę grzeszącą inteligencją i przenikliwością, a więc zaskoczenie jej było tym większe. Powiadają czasem światli ludzie i nie tylko, że zamiast bezustannie radzić innym, powinniśmy pierw sami zastosować się do swych rad. Za tymi słowami postanowiła udać się Nostalgia. Stawiając tiptopowy kroczek za kroczkiem dobrnęła do uwikłanego pustką Lisa, który został brutalnie odebrany swoim organom wewnętrznym przypuszczalnie kilkadziesiąt lat temu. Trwał w rozłące, nie oddalając myśli o swych ukochanych płucach, mięśniach, żołądku i sercu nawet na sekund pięć. Starał się wytrwale pamiętać o nabieraniu świeżego, jutrzenkowego powietrza w płuca. Starał się nie mniej wytrwale pamiętać o poruszaniu się przy pomocy mięśni ze zwinnością wiewiórki. Starał się równie wytrwale nie zapominać o smaku cierpkiej krwi i surowego kurzego mięsa. A przede wszystkim starał się wytrwale pamiętać różnorodne uczucia jakimi potrafił darzyć każdego z osobna. Pozostały mu jedynie wspomnienia, którymi karmił swoją spreparowaną skórę dzień w dzień. Nostalgia poczuła żałość, bo posiadła tu umiejętność odczytywania cudzych pragnień jak wspomnień zapisanych na stronnicach pamietnika. Niebywałe, iż w miejscu nieodwracalnego zapomnienia możliwe do ziszczenia stawało się wszystko, o ile intencje były czyste, a determinacja potężna. Dziewczyna ostrożnie zbliżyła dłoń do rozpiętego na ścianie lisowego futra. Nim je stamtąd zdjęła pomuskała opuszkami palców jego powierzchnie, aby mogło oswoić się z ciepłem bijącym od jej ciała. Wolała uniknąć popażenia. Dośc już się biedaczysko nacierpiało za swego żywota i po nim. Gdy to uznała za stosowne, oddaliła skórę od chłodnej jak lód ściany i przywarła do niej własnym ciałem. Tuliła ją i głaskała z taką czułością, że ocuciła jej właściciela.

Jak nadmuchiwany balon lisia skóra zaczęła nabierać swojej utraconej trójwymiarowości. Gdy jej prawowity pan odzyskał nad nią władanie złożył na policzku swojej wybawicielki mokrego liza. Dziewczyna momentalnie rozpromieniała, co uznał za przyjęcie podziękowań. Nim się ulotnił, wskazał swoim lśniącym w świetle świecy, nowonaostrzonym pazurem wisielca pokutujęcego na sąsiedniej ścianie za czyny swoich oprawców. Nostalgia pojęła w mig, że jest to kolejny przystanek parapsychicznej podróży, którą przyszło jej odbyć. Bez namysłu wyruszyła na podbój czyhającej nań misji. Makabryczny widok nie odrzucił jej, mimo bardziej kruchego od zwietrzałego cistka serducha. Seria wydarzeń, na które się tu napotykała uodporniły ją przykładnie. Uzbroiła się w pokaźny zapas empatii, wygrzebanej ze wszystkich zakamarków jej osobistej sfery uczuć i z owym arsenałem stanęła na baczność przy osobniku w opałach. Swój dogłębny brak teorii z zakresu telepatii postanowiła niezwłocznie zastosować w praktyce. Czy się powiodło? A jakże.

Porcelanowo-lalkowe wahadło zdradziło bez krępacji swoje największe strapienie, które i Nostalgia podzielała. Bowiem zarówno ona jak i Porcelanowy Królewicz nim zostali zepchnięci do zakresów wszechświata nie zaznali, ani smaku, ani nawet woni prawdziwej miłości. Wszelako był to bezcenny skarb za którym tęsknili najbardziej, mimo, że jeszcze go nie odszukali i nie dostali w posiadanie. Tęsknota ta była tesknotą podświadomą, a to własnie ona, ze wszystkich odmian tesknot okazała się najbardziej dojmującą.

- 550 Wymiar, wymiar nieodwracalnego zapomnienia, powinien być raczej uwieńczony nazwą nigdy niezaspokojonej tęsknoty za nieosiągalnym. Rzuca się tu ona w oczy, o niebo bardziej, niżeli samo zapomnienie. Ofiaruj mi swoją miłość Porcelanowy Królewiczu, a wrócimy skąd przybyliśmy, osiągając nieosiągalne, i pokonując niepokonane - mocarną tęsknotę. Naszego największego wroga, a zarazem największego sprzymierzeńca.

Tym oto sensualnym sposobem obalili wszelkie prawa rządzące 550 Wymiarem Pozawszechświatowym znajdującym się przy ulicy Bezkresnej Niezapominajki, bądź jak przechściła ją Nostalgia - ul. Bezkresnej Tęsknoty Za Złudnie Nieosiągalnym. Wraz z prawami obalili cały wymiar, gdyż nie miał się już na czym opierać. Runął niczym budowla pozbawiona konstrukcji, a jej strawieni tęsknotą mieszkańcy zostali łagodnie odesłani do swoich pierwotnych siedlisk.

żakiet - sh
spódnica - sh
koronkowe leginsy - od Package
botki - ?
pasek - sh
krawat symulujący kokardkę - sh
torba -sh

Fot. Package

"Złota Igła & Helga"

2010-02-21T10:10:00.088+01:00

Zamiast anemicznych nici i antypatycznej wełny rajcowały tu stęgi rozbrykanej słomy i siana. Prócz igieł prymitywnych i przeciętnych, można się tu było poszczycić również jedną, jedyną w swoim niepowtarzalnym rodzaju Igłą Złotą. Szczero złotą dla rozwiania wszelakich wątpliwości. Potwierdzeniem był bijący od niej mimo podeszłego już wieku, oślepiający blask i urok osobisty. Była to mistrzyni swego fachu. Możnaby się nawet było porwać na mianowanie jej królową świata krawieckiego. A dla ulegająch jej nieopisywalnemu wdziękowi materiałów i tekstyliów była istną metalową femme fatale.

Dopóty, dopóki właścicielem zakładu krawieckiego "Złota Igła" był podstarzały niedołęga wszystko grało jak w orkiestrze, a interes kręcił się jak koła nie byle jakiej bryki, takiego ferrari chociażby. Odnosiło się wrażenie, że w tym przypadku fortuna zamiast toczyć się kołem, toczyła się linią prostą. Pasmo pomyślności. Była to nade wszystko zasługa starego piernika do reszty oczarowanego Złotą Igiełką. Pozwalał jej bowiem na ciągłe przejmowanie steru. Ta czując komfort jaki oferowała jej samowolka, korzystała ze swojego przywileju do woli. Zatapiała swoje pełne rządzy żądło w egzotycznych materiałach, które sama sprowadzała zza siedmiu mórz, i wyczyniała z nimi cuda na kiju. Potencjalną klientelę jej wyroby zarówno szokowały, jak i zachwycały swą nietuzinkowością. Tak, więc firma zbijając kokosy każdego dnia, rozrastała się, a chryzmatyczna igiełka całkowicie wyręczała wiekowego właściciela, zapewniając mu dostatnią, spokojną starość.

Pewnego sztampowego dnia, jak to w życiu bywa, pojawiło się złowrogie, niszczycielskie słowo JEDNAK. Woda w słomianym bajorku została natychmiastowo zmącona. Mianowicie pewnego sztampowego dnia wszystko się jednak posypało. Poczciwy, boguducha winien senior, który swym zachowaniem już dawno zrzekł się stanowiska szefa firmy, odszedł drogą niezbyt kretą i wyboistą, w zaświaty. Śmierć okazała się być równie spokojną jak cały kres jego życia. Wyzionął ducha na miejscu, w swoim mahoniowym bujanym fotelu, który darzył szczególnym uczuciem. Bywało tak, że zwracał się do niego jak do nieożywionego, zdrewniałego przyjaciela, na którego można zrzucić ciążące nam na sumieniu problemy, bądź po prostu zrzucić nań ciężar fizczny. Zarówno to jak i to, bujany druh, o mało bujnej wyobraźni przyjmował z pokornym milczeniem.
Na temat przykrego zajścia, które zaserwowało mu równie mocny cios jak innym, również miał niewiele do powiedzenia. Nie raczył sie nawet przyznać, że w swych ramionach skrywał niebagatelny dokument. Tastament. Wszyscy, prócz podejrzanie spostrzegawczej wnuczki, przeoczyli to. Treść testamentu bezapelacyjnie wskazywała na to, że spadkobierczynią całego majątku zostanie wnuczka Helga, której intencje nie zawsze były krystaliczne. W każdym bądź razie, zgon i zaskakująca wola zmarłego wprowadziła do błogiej harmonii zakładu krawieckiego nie lada zamęt.

Złota Igła przeczuwała nadchodzące fale zagrożenia.
Zdematerializowana wola świętej pamięci Horacego bezlitośnie rwała się do wypełnienia. Na imię było jej Helga. Podpisując w nieludzkim pośpiechu pismo za pismem, dopięła swego. Akt własności dostał się w jej łapczywe łapska, nie było odwrotu. Wtargnęła ze swoimi buciorami na teren celująco prosperującego zakładu, i zadeptała wszystko z czego słynoł. Miotała zachłannością i materializmem, dlatego też obyczaje które dotychczas tam panowały, zostały nie tyle zahwiane, co pełnopłaszczyznowo pogwałcone.

Helga solidnie zakasała rękawy wszystkim podwładnym. Czy to ze złota, czy to ze słomy, czy to z krwi i kości. Nie baczyła na to. W jej obliczu wszyscy byli tacy sami, tak samo nędzni. Byli jedynie siłą roboczą, zlaną masą, która stanowiła paliwo do maszyny, którą Helga sama konstruowała i nadzorowała. Suwerenność została wyrzucona do lamusa bez cienia skrupułów. Teraz to Helga była głową, mózgiem operacyjnym i wreszcie twarzą całej firmy, która swoją drogą została rychło przechrzczona. Nadano jej naturalnie imię obecnej właścicielki - "Helga i spółka".

Złota Igiełka spoglądała na pejoratywną reformę z rozpaczą. Wszystko to czemu się poświęcała bez reszty zostało jej o tak sobie odebrane. Nie mieściło się jej to w jej calineczkowatej główce. Lata jej świetności przejęło w mgnieniu oka krnąbrne, chciwe, wielkomieszczańskie babsko. Na dodatek jeszcze niezasłużenie, bo z tego co było Złotej Igle wiadomo, to nie można było jej nazwać przykładnym wnuczęciem. Odwiedzała dziadka, który bez wątpienia znaczył dla niej tyle co pierwszy lepszy włóczykij, raz na ruski rok. Przy dobrych wiatrach. A każda wizyta składana była z czystego obowiązku. Nurtowało ją więc pytanie, po kiego grzyba i z jakiego grzyba dziadek przepisał na nią cały swój dobytek z namiastką (i tu pomyślała o sobie, bo do starego piernika wcale nie należała, a teraz czuła się jak rasowa niewolnica). Tak czy siak biorąc pod uwagę, to jak zaciekle była do pracy zaganiana, nie miała zbyt wielkiego pola do popisu przy rozwikłaniu tej intrygi. A nawet gdyby próbowała momentalnie zostałaby zwietrzona przez wszystko widzącą Obmierzłą Helgę, jak to zwykli ją po jakimś czasie nazywać.

Ogólna sytuacja przedsięwzięcia zdawała się dąrzyć ku bezdennej beznadzieji, klęsce o jakiej sprawczyni zamieszania nie śniło się w najczarniejszych koszmarach. Marna przyszłość była tak ewidentna, że tylko zamydlone oczy Helgi tego nie dostrzegały. A jej uszy były tak samo zatkane na rady innych, jak jama ustna na pochlebstwa. Jej osoba była kolejnym wcieleniem zaślepionego rządzą władzy i bogactwa tyrana. Na domiar złego sknerowatego tyrana. Słów pochwalnych szczędziła dla pracowników, podobnie jak wynagrodzeń. Po pewnym czasie, z powodu nieznośnych warunków pracy igły, maszyny do szycia, kępki siana zaczęły składać rezygnacje chórem. W rezultacie wszystkich swoich "pomocników" mogła na palcach u swej jednej, zbrudzonej dłoni zliczyć. Klienci instynktownie zaczęli omijać zmieniający się w ruinę, z powodu braku remontu warsztat coraz to szerszym łukiem. Budynek świecił pustkami, tak mocno, że bez większego wysiłku można było dostać oczopląsu. Obmierzła Helga wpadła w panikę, która błyskawicznie przerodziła się w pokaźną histerię. Czyżby nie nawykła do samotności?

Złota igła, która obrastała kurzem coraz to bardziej, postanowiła wykorzystać dogodną do podejścia Helgi fortelem sytuację. Z zaparciem, godnym człowieka z niedoborami błonnika w organiźmie, oznajmiła, że niedolę sprowadzoną na ich firmę weźmie na swoje braki. Helga nie pojmowała się z wdzięczności dla tej miłosiernej istotki. Ta jednak miała w tym wszystkich cel własny. Za wszelką cenę pragnęła wyłudzić od parszywej kobiety całą prawdę na temat testamentu, w którego autentyczność powątpiewywała. Ofiara fortelu po krótkotrwałym trzymaniu języka za zebami, wyśpiewała wszystko jak na spowiedzi, uciekając się tym samym do aktu desperacji.

Okazało się, że wola zmarłego była porządnie naciągana, tak jak to złoty instynkt Złotej Igle podpowiadał. Grubo miesiąc przed swego rodzaju tragedią, wnuczka przypomniała sobie o zamożnym dziadku i usilnie starała się go podłechtywać. Mało tego, wzorowo zaczęła wzbudzać litość w jego miekkim niczym gąbka sercu. Nawciskała do jego naiwnej łzepetynki, łaknej uwagi i czułości ze strony rozdziny, steku bzdur o tym jak to się obecnie tapla w błocie rozpaczliwej nędzy i biedoty. Utrzymywała również, że nie zanosi się na poprawę. Tak więc szczodrobliwy staruszek, idąc za swoją dobrodusznością, zdecydował się oddać ufnie cały swój dobytek marnotrawnej wnuczce, która wydała mu się być w gruncie dobrym, ale zagubionym człowiekiem. Dziewczęciu udało się trafić w moment, gdyż długo na łaskę czekać nie musiała. Bezstronny czas pokazał jednak, że jej charakter strawiony głownie chciwością i zaborczością, nie był w stanie spożytkować majątku należycie. Dotknęła dna, i nadal dotykała, wszystko na oczach Złotej Igły, która w przypływie miłosierdzia pomogła jej się w końcu z tego dna odbić. Helga, której udało się pozbyć pierwszego człona w nazwie, doznała katharsis. Teraz była już nieco mniej obmierzła, a bardziej ludzka, jadnakże niektórych drażniących cech charakteru nie udało jej się wyzbyć do tej pory. Złota Igła była zdolna to bezustannie przełykać, i mimo wszystko świeciła lojalnością jako jej przyjaciółka, którą poznała w biedzie.

Zakład krawiecki "Złota Igła & Helga" został solidnie wyremontowany, a prace wznowione. Z predkością światła odzyskał zamieszchłą renomę i prestiż, które zostały utrzymane jeszcze przez wiele pokoleń. Naturalnie do czasu, aż w rodzinie nie pojawiła się kolejna tępa zakała, która ponownie obróciła lat pracy przodków w niwecz. W końcu fortuna kołem się toczy.

Spódnica, wsparta starym drutem, ukształtowanym w rondo - SH
Czarna bluzka - SH
Chusta - SH
Korale - Indie shop
Glany - SH
Rajtki - Bieliźniany
Rękawiczki, epizodycznie (gdy mi już skostniałe place zaczęły wymiekać) - Nelki :*

Photos by Package :*.

O Tym Jak Poskromiono Ekscentryczną Gosposię.

2010-01-22T18:22:00.034+01:00

Przelatywał sobie niegdyś przez boskie palce poczciwy dzionek. Jedna taka co go w biegu pochwyciła, chciała go zagarnąć tylko dla siebie. Nie dzieląc się nim z nikim. Usiłowała zmusić go do padnięcia jej do stóp.
Tak nie licząc się z niczym prócz swoich chorych ambicji, zdobywając dzień i wszystko co ze sobą niósł, straciła dumę.

Mowa o Ekscentrycznej Gosposi. A no uchowała się taka jedna. Wyjątkowo egoistyczna sztuka. Na dodatek pyszałkowata! Bytowała sobie w bezkresnej samotni, więc jej usposobienie znosić musiał jedynie Biegun Północny, który zamieszkiwała.

Pewnego wybitnie mroźnego razu, nawiedziła ją nieodprata zachcianka. Być może to chłód uderzył jej do głowy. Jest jednak prawdopodobieństwo, że była to samotność we własnej osobie. Czyżby zaczęła załazić za delikatną skórę swojej egocentrycznej towarzyszce? Nie całkiem wykluczone.
Jaką treść niósł za sobą świeżo upieczony kaprys? Otóż zachciało się Ekscentrycznej Gosposi sproszenia pewnych szacownych gości. Nie ważne jakich, byle byli szacowni. Należałoby, jako nie byle jaka gospodyni jakiś poziom reprezentować.

Mówię mam. To była odwiecznie wyznawana przez nią prawda. Mówię mam. Wystarczyło pstryknąć a łoże było pedantycznie zasłane, stół burżujsko zastawiony, a podłoga nienagannie wypucowana. Życię na łatwiznę, życie na skróty. Tak jej się wiodło od niepamiętnych czasów. I w sprawie gości posłużyła się słynnym "Psssstryk"!

Przybyli. Niewiadomo skąd. Niczym z bicza strzelił. Radocha Ekscentrycznej Gosposi nie posiadała granic. Czuła, że ten dzień należy do niej. Tylko i wyłącznie do niej. Podobnie traktowała gości. Jak i wszystko co ją otaczało. Gosiom rozkazała zagrać misternie dopracowany utwór wspólnego podwieczorku, pod własną batutę.

Niezmierzona była mieszanka jej zdziwienia i bulwersu, kiedy okazało się, że szacownym gościom nie do końca podeszła konwencja spotkania. Ani im się śniło zastosowanie do zaleceń incjatora. Upijanie się śniegiem w filiżankach i baczne wsłuchiwanie się w niewypowiedzianie nudne dykteryjki przytaczane przez panią domu, wcale, a wcale się im nie usmiechało. Gwiazda podwieczorka została zepchnieta na drugi, bądź nawet trzeci plan. W obieg poszły tematy, o których przybita zaistniałą sytuacją, Ekscentryczna Gosposia, nie miała zzieleniałego pojęcia.
Dwoiła się i troiła, wyjatkowowo bezskutecznie. Doprowadzało ja to do szewskiej pasji.

Dała za wygraną bandzie rozwydrzonych Pluszaków i zmanierowanych Porcelanowych Laleczek. Zamiast trudzić się poskromieniem jakże niedystyngowanego towarzystwa, postanowiła opuścić ich niepostrzeżenie. Wymknęła się tylnym wyjściem. Szacowne grono było tak pochłoniete zawziętą dyskusją na temat tego czy plusz jest bardziej uniwersalny niż porcelana, że zanik Ekscentrycznej Gosposi puściło mimo oczu. Został się jednak taki obywatel, który to płazem jej tego nie puścił. Obywatelem tym okazał się Pan Pluszak. Natychmiast dostrzegł niedobory w doborowym gronie. Tak więc udał się za uciekinierką. Ogrom jej zawodu i poczucia niższości wyczuwalne były na kilometr. Nie trudno było ją wytropić pluszowym noskiem. Gdy już niedźwiadko pododbne stworzenie dorwało ją w swoje wypchane pluszem łapska, postanowiło przemówić do jej wynisłego rozumu.

- Droga Ekscentryczna Gosposio, czy zamiast dostosowywać bezustannie świat do swoich potrzeb, nie lepiej samej się dostosować czasem do potrzeb tak niewybrednego świata?

Podumała chwilę. Chwilę krótką, a zarazem decydującą o jej dlaszych losach. Pan Pluszak zatriumfował. Jego finezyjne słowa, trafiły w samo sedno. Uprzątnęły zahwianą hierarchię, która została bezmyślnie ułożona w głowie Ekscentrycznej Gosposi już od poczęcia. Przywołały ją do porządku w takim stopniu, że od tej pory mogła swobodnie koegzystować z innymi istotami na tej planecie.

Fot. by Package

swetrzysko - sh
leginsy - ?
botki - podwędzone mamie
czapa uszata - znalezisko
rękawice wełniane - sh
białe skarpetki - ?

Zmarznięta Łza i Czarne Płatki Śniegu.

2010-01-16T23:30:00.038+01:00

Fot. by Package

Twarz przeszył trójgłowy sopel lodu. Ślepie załkało. Uroniło najszczerszą, najmokrzejszą i najbardziej niezbrudzoną i Zmarznietą Łzę na jaką mogło się zdobyć. Nie z powodu lodowatego bólu. Raczej ze wzruszenia, bo powroty na (nie do końca) stare śmiecie, wzruszają. Wszystkich bez wyjątku (nie do końca). Za to niektórych z wyjątkami.

(W woli uściślenia jeszcze poprzedniego - łza spłynęła ku ziemii głównie z przemrorzenia gałki ocznej od zbyt częstego jej wybałuszania na mrozie).

Powrót nie zmierza się odbywać w wielkim stylu.
Towarzyszył mu będzie za to rzucający się w oczy brak fajerwerek i rozgłosu. Przyczłapie sobie tak samo cichuteńko i dyskretnie, jak zaraz odczłapie. To mi przypomina przelotny deszcz.

Czyżby Panna Awangarda, wraz ze swoim snem, zapodziała w sieci i dobre maniery?

Ni nie przeprosiła, ni godnie epizodycznych gości oraz stałych bywalców (o ile takie zjawiska jeszcze w tym wirtualnym światku wystepują) nie powitała.

Skandal. Skoro tak - WrrrróĆ...

Witajcie ponownie. Witajcie na nowo, ale po staremu. Nie opuszczajcie pochopnie tego miejsca i nie wyrzucajcie z pamięci na bruk. Jeszcze nie jest na to najodpowiedniejszy czas.

Publiczne przeprosiny:
Przepraszam Ciebię i Was równie mocno jak samą siebię. Głównie za zaniedbanie i zaniechanie obowiązków zakichanej szafiarki, na którą się mianowałam, a z której zostałam zdegradowana. Wyrażam, więc skruchę. I wcale nie gwarantuję poprawy. Ale ją przeczuwam. Przynajmniej w najbliższym czasie. Czarne Płatki śniegu na zzieleniałym swetrzysku i Zmarznieta Łza to właśnie zwiastują.

Po połroczne zmiany? Jakiekolwiek?

A i owszem.

Znalazłam się pod gradobiciem zmian. Metamorfozy życiowe trzymały się mnie jak diabli. O dziwo nie miało to jednak większego wpływu na moj słabo wykształcony gust. A to ma natomiast, misło spory wpływ na mój średnio wykształcony styl, który zastygł jakieś pół roku temu w bezruchu.

W skrócie w jaki sposób wiodę przyziemne życie:

Przypuszczam, że moja nienajfatalniejsza sytuacja życiowa przedstawia się w tamten sposób --------------------------------------------------------------------------------------------------------->

Mieszkam nie zawsze tam gdzie trzeba, nie nader ciągle uczę się tego co trzeba, myślę często o tym, o czym/o kim nie trzeba, a robię rzadziej niż za często to co trzeba. Bez wątpienia.

Rozpisywanie się w środku nocy spędza sen z powiek. Bez wątpienia. Nie zmienia to bynajmniej faktu, że miło wreszcie co nieco napisać i pokazać, od siebie dla niesiebie. Dla kogoś więcej. Bez wątpienia.

Mam cichą nadzieję, wkupić się ponowie zdjęciami w wasze łaski. (Zdanie na składni poległo. Ale to nic. To nic. Skupmy się na sensie.)

ZZIELENIAŁE SWETRZYSKO - SH
LEGINSY - SZAFA SIOSTRY
BOTKI - SZAFA MAMUŚKI
USZATA-CZAPA - DOMOWE ZNALEZISKO
ZWĘGLONE SKARPETO=PODKOLANKI - PREZENT
RĘKAWICE GIGANCI - SH

Gonić, Chwytać, Spełniać...

2009-09-05T15:37:00.016+02:00

...Marzenia.

"Kiedy czegoś bardzo prganiemy cały wszechświat pomaga nam realizować marzenia." Paulo Coelho "Alchemik"

Ufam temu Panu.

Z wielką radością mam okazję poinformować was o moim debiutanckim, amatorskim pokazie mody. Odbędzie się on 7 (pon.) września 2009 roku o godzinie 12:00 w Bogorii - niewielkiej miejscowości oddalonej od Tarnobrzega o około 50 km. Podczas drugiego dnia III Wojewódzkiego Święta Ekologii, będę miała okazję zaprezentować pare swoich osobistych stylizacji złozżonych jedynie z ciuchów z odzysku, czyli inaczej mówiąc ze szmatek z drugiej ręki.

Po pokazie odbędzie się Konkurs Młodzieżowej Mody Ulicznej, podobnie jak w programie Czary-Mary Goka, będę starała się wybrać najlepszy styl Gminy Bogoria, oraz okolic. Do wzięcia udziału w konkursie zapraszam wszystkich, również tych z zewnatrz. Do wygrania liczne gażety oraz nagroda główna - profesjonalna fashionowa sesja fotograficzna u Arakdiusza_Stokłosy, którego prace możecie kojarzyć chociażby z moich poprzednich postów. :)

A teraz, zachęcam do cofnienięcia się na chwilę pare dni, lub nawet tygodni, do czasu kiedy pierwsze promienie wschodzącego słońca układały nas do snu, a fale wodne ochładzały wieczorem rozgrzane po całym dniu ciało.

Pare wakacyjnych zdjęć, które tym razem chcą przemówić własnym językiem, bez wyrazowego barwnika.

(...)

(...)

Rozstania i przerwy są, były i będą nieodłączną częsciątego bloga, tym razem być może będzie to trwało nieco dłużej, ale w końću zostanie wyparte nowym postem. Wrócę tu jeszcze, wrócę :)...

Photos by Package. - Nelka.

Moczarna Bestia

2009-07-22T18:27:00.043+02:00

Idziemy w przekonaniu, że nasze iście jest tylko nic nieznaczącym iściem. I choć podświadomie jesteśmy przez coś wabieni prosto w jego, jej sidła, nie zdajemy sobie z tego sprawy, gdyż wabienie to jest to na pozór, pozornie bardzo niepozorne.
Nawet najmniejsze drobnostki składają się na tajemną moc wabienia, przyciągania. Ale zarówno jak i będąc przyciąganym, można być po drugiej stronie i samemu przyciągać. Świadomie czy też nie, przyciągamy się i jesteśmy przyciągani non stop.

Przechadzała się beztrosko po parku, nie wiedząc o nim, nie zastanawiąjąc się nad niczym. Szukała sobie jak to na rusałkę przystało, nienazbyt ambitnego zajęcia. Liczenie komarów zdawało się być idealne! Zaczęła liczyć je na głos, niespodziwawszy się, iż może ją ktoś usłyszeć. Naliczyła: jednego, pięć, szesnaście, dwadzieścia osiem, aż doszła do trzydziestego pierwszego. Za trzydziestym pierwszym ją usłyszał. Z początku spostrzegł jedynie kosmyki jej długich, falowanych włosów, przemykające mu co chwila przed wielkimi, zielonymi ślepiami, ale to wystarczyło by zapadła mu głęboko w pamięć.

Ona wykonała swe zadanie, i choć zrobiła to mimowolnie, udało się jej. Potwór został zwabiony. Teraz jego kolej, teraz on musiał włożyć wszelkie starania w to, aby znalazła się w zasięgu jego grubych, potężnych lap. Nadszedł czas na prawdziwe wyzwanie, świadome wabienie. Moczarna Bestia był w tym mistrzem. Nie jedna bezbronna istota padła już jego ofiarą.

Tak jak każda rusałka, tak i ta szukała wciąż nowych atrakcji, wrażeń. Nie trudno było ją więc zaciągnąć w zamierzone miejsce. Tam gdzie działo się coś szalenie interesjącego, tam też nie mogło zabraknąć Rusałki.

Moczarna Bestia wiedział o tym doskonale, dlatego też gdy następnym razem Rusałka pojawiła się w okolicy postanowił użyć podstępu. Zaczął wydawać z siebie dźwięki, na pododbiznę tych wydawanych przez rusałki podczas zabawy w chowanego. Gdy tylko odpowiednie fale dźwiękowe dotarły do uszu Rusałki, ta bez zastanowienia ruszyła w ich stronę. Potrzebowała rozrywki jak ryby wody, jak moczarne bestie ofiar.

Gdy znalazła się na środku stawiku z którego dochodziły znajome głosy, spostrzegła, że wokół nie ma żywej duszy. Ale to nie byłoby najgorsze, najgorsze dopiero miało nadejść. Po minutach spędzonych na samotnych oczekiwaniach koleżanek być może pochowanych za drzewami, przez jej przewód słuchowy przemknął inny, nieznany jej do tej pory dźwięk. Był paraliżujący, sprawiał, że żadna cząstka jej ciałka nie mogła samodzielnie się poruszać. Nagle poczuła również, że grunt pod stopami zaczynał się zapadać. Z każdą chwilą grzęzła coraz bradziej w stawie, który teraz przypominał już bardziej lepiący się, czarny smar, w którym wykonanie jakiego kolwiek manewru zakończyłoby się klęską.

To nie był żaden staw, tu nie było żadnych rusałek, a zabawa nie nazywała się chowany. Bardziej pasowałoby tu określenie "zabawa w kotka i myszkę". Ale tym razem to kocur był górą, dzięki swej umiejętności wabienia, zwabił głupiutką, nieostrożną, podatną na moc wabienia rusałkę prosto do swego siedliska.

kwiecista sukienka - sklep indyjski
trampki - targ
bandanka - targ
rrróżowe podkolanówki - jakiś tam sklep z bielizną (?)
pieszczocha - gift :*
korale - również gift :*

Photos by Nelka:*

Brunonalia 2009! Zapraszam :).

2009-07-09T14:44:00.012+02:00

Podobno ludzie, a już w szczególności rodzina i przyjaciele powinni sobie pomagać. Tak, więc tym postem chciałabym w jakiś sposób pomóc jedenemu członkowi mojej rodziny. Mojemu tacie.

Mianowicie organizuje on co roku, bardzo ciekawą imprezę plenerową, na którą już na wstępie pragnę wszystkich serdecznie zaprosić. Nie jest ona zbytnio związana z modą, właściwie to w ogóle, więc może i na tym blogu nie ma racji zaistnienia. Jednak mimo wszystko chcę, o niej napisać, gdyż z pewnością jest tego warta. Zachęcam choć do poczytania o niej poniżej. :)

„II Edycja Gali Finałowej Klimontowskich Brunonaliów”.

Gala odbędzie się 18.07.2009 r. na terenie „Dworu na Wichrowym Wzgórzu” w Przybysławicach k. Klimontowa (większość sesji zamieszczanych na blogu, właśnie tu się odbywa).
Impreza ta jest zwieńczeniem ogłoszonego w kwietniu ogólnopolskiego konkursu poetyckiego „Euterpe na Wichrowym Wzgórzu” (konkurs organizowany po raz drugi), oraz zamknięciem trwających już od 13.07 imprez_kulturalnych_w_Klimontowie (warsztaty teatralne, warsztaty poetycko-muzyczne, koncert Jarosława Wasika).

Program gali:

16.00 – piknik rodzinny (do dyspozycji dzieci dmuchany zamek, bandżi, konkursy i zabawy), otwarcie wystawy malarskiej w sali myśliwskiej
18.00 - uroczyste otwarcie gali z udziałem Wójta Gminy Klimontów i starosty powiatu sandomierskiego
18.15 – odczytanie wyników i wręczenie nagród w konkursie poetyckim „Euterpe na Wichrowym Wzgórzu "
18.45 – prezentacja piosenek powstałych podczas trwających od 15.07 warsztatów poetycko muzycznych (prowadzący: Asia Pilarska i Arek Zawiliński)
19.30 – koncert Lidii Jazgar z zespołem Galicja z Krakowa (poezja śpiewana)
21.00 – koncert Jana Kondraka i zespołu Federacja (poezja śpiewana)
23.00 – Zabawa taneczna do muzyki polskiej

Organizator imprezy - Jarosław Paczkowski. MY DAD.

Impreza ma niesamowity, niepowtarzalny klimat, jak i samo miejsce, gdzie się odbywa. Zachęcam do przybycia nań wszystkich i każdego z osobna. Z osobami, które się zdecydują, do zobaczenia. :).

Jezeli macie tylko jakies pytania, piszcie - nati_paka@vp.pl, badz po prostu pytajcie w komentarzach pod postem, postaram sie udzielic odp na kazde pytanie.

Photo by Nelka.

Historia Rock&Roll'owej Dziewczynki.

2009-07-02T10:28:00.000+02:00

Uciec od czegoś, lub uciec do czegoś. Bądź uciec od czegoś do czegoś. Czegoś, albo kogoś. Ludzie robią to non stop, uciekają od wszystkiego.

Rock&Roll'owa dziewczynka o, której jest ta historia również uciekała. Pragnęła uciec od swojego przeznaczenia i przyszłości zaplanowanej przez jej rodzicieli w każdym najdrobniejszym szczególiku. Od przejęcia po rodzicach małej, przydrożnej restauracyjki, od wyjścia za mąż za średnio interesującego ją sąsiada, od utknięcia z pięciorgiem dzieci w ciasnym domku jednorodzinnym w małej mieścinie, a przede wszystkim od toczenia przeciętnego, nudnego, bezsensownego życia.

Ucieczka była konieczna. Tylko dokąd? Do kogo? W jakim celu? Nieważne. Powinna mieć choć cel podróży, ale nie było czasu na pytania i odpowiedzi, z każdą, jedną sekundą zbiżała się do nędznego życia, które czyhało na nią za rogiem. Musiała działać natychmiast.

Jeden SMS wystarczył by utwierdzić ją w jej decyzji: " Nadchodzi przełomowy moment w Twoim życiu. Jeżeli zamierzasz coś zmienić, teraz jest idealny czas. Gdy podejmiesz się zadania, czeka Cię sowita nagroda".
Normalnie nie zwróciłaby najmniejszej uwagi na tego typu brednie, ale teraz potrzebowała pretekstu, aby ziścić swój plan.

Spakowała więc pare najpotrzebniejszych rzeczy i ruszyła prosto przed siebie, bez zastanowienia. Nie wiedziała gdzie idzie, postanowiła zdać się na los, który jak mówiła przepowiednia miałbyć dla niej szczególnie łaskawy.

Z początku rzeczywiście był. Odkrywała nowe, ciekawe miejsca o których nie miała wcześniej bladego pojęcia, nareszcie zaczęła poznawać świat i bawić się życiem. Jednak na dłuższą metę to nie wystarczało, bawić się, nie przejmując niczym dookoła, można przez pare tygodni, co najwyżej miesięcy, ale nie na dłuższą metę. Inaczej możnaby zatracić właściwy sens życia. Sensem życia Rock&Roll'owej Dziewczynki było zmienienie jej przeznaczenia, odnajdując gdzieś drugie. Wciąż o nim pamiętała i miała zamiar nadal do niego dążyć. Zaprzestała więc nic nie wnoszących do jej życia zabaw i ruszyła dalej.

Szczególną uwagę zaczęła zwracać na znaki, które napotykała na swej drodze. Uważała je za przewodników, którzy mają doprowadzić ją do miejsca znajdującego się na końcu jej trasy, miejsca przygotowanego przez los specjalnie dla niej.

Przeszła, więc posłusznie 200 metrów w prawo, zgodnie ze znakiem. I co? Dotarła na miejsce? To właśnie miał być ten obiecany raj? Nawet jeżeli to nie było to, nie miała już siły udać sie w dalszą drogę. Przycupnęła więc chwilę, napoiła się, pożywiła i postanowiła poczekać. Po prostu poczekać.

Czekanie zaraz ją znużyło. Zdżemnęła się, więc chwilkę. Dosłownie chwilkę, bo po jakiś 20 minutach coś raptownie ją przebudziło. Był to dźwięk nadjeżdżającego pociągu, od którego dzieliły ją zaledwie cztery metry... Leżała beztrosko na torach, a od pociągu dzieliły ją zaledwie trzy metry... W końcu czuła, że znalazła swoje miejsce, a od pociągu dzieliły ją zaledwie dwa metry... Mogła uciec, myślała o tym, ale wówczas, ujrzała siebie przerażoną całym tym incydentem, wracającą czym prędzej do domu, do restauracji, nieinteresującego ją sąsiada, pieciorga dzieci i nędznego życia, które niecierpliwie jej wyczekiwało. Myśl o tym przeraziła ją jeszcze bardziej niż nadjeżdżający pociąg. Została więc na torach, a od pędzącego w jej stronę pojazdu dzielił ją zaldwie metr... Kiedy pociąg uderzył gwałtownie jej bezbronne ciało, czuła się nadzwyczaj silna. Pokonała przeznaczenie, zmieniła je, chwilowo posiadła nad nim całkowitą władzę, a to uczyniło ją najsilniejszą dziewczynką na świecie.

Old, Denim Shorts - my dad's
T-shirt with Mickey Mouse - SH
Shoes - CCC
Emo-Socks - SH
Belt - Nelka's
Wristlet - gift (from Jurasz ;*)
Bag - SH
Sunglasses - Biedronka ^^.

Photos & Photographic Processing by Nelka;*

Gorzki Smak Dorosłości.

2009-06-26T10:28:00.000+02:00

W życiu każdej przeciętnej dziewczynki przychodzi pewien moment. Moment, w którym nade wszystko pragnie stać się dojrzałą kobietą. Tak też było w przypadku tej Przeciętnej Dziewczynki.
Chciała się zmienić jak naprędzej, chciała wreszcie osiągnąć szczyt swoich marzeń, być dorosła.

Pierwszym, najprostszym krokiem w stronę dorołości miałabyć zmiana garderoby. Wymiana różowych sukienek, kaszkietówek i niechlujnie zawiązanych trampek, na eleganckie, wysokie spodnie, czarną bluzkę przozdobioną cekinami, 15 centymetrowe platformy, wysadzone ćwiekami, oraz klasyczny, męski melonik.

- Idealnie! - pomyslała. Faktycznie, strój był idealny, ale czegoś tu brakowało. Jej mimika, sposób poruszania się, pozy, nijak miały się do dojrzałego sposobu bycia. To też, postanowiła to zmienić. Po chwili zniknął naiwny, głupawy wyraz twarzy, i niewinny uśmiech, a na ich miejsce zawitały wyniosłość, duma, powaga, przede wszystkim powaga.

- Idealnie! - pomyślała. Faktycznie, jej twarz wyrażała idealną mieszankę emocji. Ale to był dopiero początek życiowej metamorfozy.

- To nie było trudne. Przeciwnie, to było, wręcz dziecinnie proste. - stwierdziła usatysfakcjonowana.
Rzeczywiście. Z pierwszym, banalnym i nic nieznaczącym etapem wchodzenia w dororsłość dała sobie radę perfekcyjnie. Teraz czekały ją nieco trudniejsze zadania.

Skoro była dorosła, musiała sama o siebie dabać, sama ponosić odpowiedzialność za swoje czyny i sama się utrzymywać. Do tego niezbędna była praca. Nie posiadała żadnego wykształcenia, ani doświadczenia, dlatego też nie miała zbytnio w czym przebierać. Jedyna posada na której miałaby mozliwość zaistnienia, to sprzątaczka. Nie uważała tego za haniebne, więc bez zastanowienia podjęła się pracy. Jej, pierwszym, odpłatnym zadaniem było wyczyszczenie niezwykle zabrudzonej wanny.

Zamiast czyścić wanne, postanowiła jednak najpierw pobawić się, poodpoczywać, a morderczą pracę odłożyć na poźniej. Doprowadziło to do nieodwołalnego wydalenia jej z pracy. Była bezrobotna, bez grosza przy duszy, bez dachu nad głową, pozostawiona sama sobie, na pastwę losu. Jedyne co jej pozostało to żebranie.

W przeciwieństwie do bycia sprzątaczką, bycie żebrakiem uważała za haniebne. Było jej z tym źle, czuła się gorsza od innych. Milion razy gorsza od dojrzałych, niezależnych bizneswoman, które czasem litowały się nad nią, wrzucając pare groszy do kapelusza. Poza tym, datki przechodniów starczały jedynie na wyżywienie. Brakowało jej dachu nad głową, wygodnego łóżka i malinowych ścian z jej starego pokoiku. Po nocach spędzonych na przydrożnych ławkach, dręczyły ją koszmary. Nie mogła tak dalej żyć.

Wszystko postanowiła dokładnie sobie przemyśleć. Chciała nadal żyć, ale nie tak. Chciała nadal być częścią dorosłego świata, ale nie w taki sposób. Dorosłość miała sprawić, że poczułaby się wolna, niezależna. Tymczasem jak nigdy od nikogo, uzależniona była od Pieniądza, który dorosłym światem rządził. To on decydował o jej bycie, lub niebycie. Nie ona sama, ona nie miała w dorosłym świecie nic do gadania. Pozostało jej, więc jedno, jedyne wyjście. Opuszczenie dorosłego świata i powrót na stare śmiecie. Tak zadecydowała.

Po powrocie do domu, Przeciętna Dziewczynka została wyszydzona przez swoje stare koleżanki, które nadal nosiły kolorowe sukienki i niechlujnie zawiązane trampki, ale nie przejęła się tym. Cieszyła się, że wróciła do dziecięcego, świata złudzeń. Wciąż mogła stroić głupie miny, nie musiała zarabiać, ani martwić się o swoje przetrwanie. Jednyną cząstką dorosłości jaką sobie pozostawiła była garderoba, bo jedynie to w byciu dorosłym tak naprawdę polubiła.

trouses - SH
blouse - SH
shoes - SH
hat - my dad's

Photos by Arek_Stokłosa. Once again: Thank you :*!

Photographic Processing by me.

Samotnica

2009-06-13T10:42:00.000+02:00

W pewnej małej wiosce, żyła sobie kiedyś samotna dziewczynka. Nazywano ją Samotnicą. Mieszkała w wieży, i nigdy, przenigdy jej nie opuszczała. Wielu było śmiałków próbujących wyzwolić ją z nieznośnej samotności, lecz żadnemu się to nie udało. Nie wiedziała co przez to traciła, gdyż nigdy tego uczucia nie zaznała. Oprócz niej, na całej potężnej wieży nie było żywego ducha.

Pewnego razu ujrzała jednak szczęście. Dostrzegła, je między dwoma bocianami przelatującymi nad jej głową, między drzewami szumiącymi razem żwawo w rytm wystukiwany przez wiatr, między koziołkiem, a ciemnowłosą dziewczynką prowadzącą go przez drogę, miedzy mężczyzną, a kobietą oddającym sobie skrycie pocałunki. To było szczęście wypływające z przyjaźni. Samotnica nie wiedziała co to przyjaźń, ale wiedziała, że to dzięki niej żywe istoty przepełnia szczęście. Postanowiła więc stawić czoła światu i szczęściu, które w jej przekonaniu gdzieś tam na nią czekało.

Z początku postanowiła poszukać go u Zbożowych Sióstr. Zaczęła je dotykać, rozmawiać z nimi, śpiewać im, bawić się z nimi w berka. Czuła się przy nich wolna i beztroska, ale nie do końca szczęśliwa. Czegoś jej brakowało. Pożegnała się więc ze Zbożowymi Siostrami i ruszyła dalej.

Dalej na swej drodze napotkała Pana Psa. Zaczęła go dotykać, rozmawiać z nim, śpiewać mu, bawić się z nim w berka. Czuła się przy nim bezpieczna, ale nie do końca szczęśliwa. Czegoś jej brakowało. Pożegnała się więc z Panem Psem i ruszyła dalej.

Następnie spotkała Strażnika Snów. Zaczęła go dotykać, rozmawiać z nim, śpiewać mu, bawić się z nim w berka. Czuła się przy nim wypoczęta i zrelaksowana, ale nie do końca szczęśliwa. Czegoś jej brakowało. Pożegnała się więc ze Strażnikiem Snów i ruszyła dalej.

Pod koniec natknęła się na Słomiane Nimfy. Zaczęła je dotykać, rozmawiać z nimi, śpiewać im, bawić się z nimi w berka. Nie czuła się dobrze. Czuła się przez nie osaczona i przytłoczona. Czegoś jej wyraźnie brakowało. Pożegnała się więc ze Słomianymi Nimfami i ruszyła dalej.

Nie miała już siły na dalsze poszukiwania. Czuła się wykończona i rozczarowana rezultatami swych zmagań. Przycupnęła przy Starej Mądrej Drodze. Nie miała jednak ochoty się z nią zaprzyjaźniać, po dzisiejszym dniu straciła zapał.

- Nie znajdziesz tutaj tego, czego szukasz, gdyż to czego szukasz jest bliżej, bliżej niż sądzisz. - To odpowiedziawszy Stara Mądra Droga, wskazała Samotnicy, którym z jej ramion ma teraz podążać.

Gdy droga się urwała dziewczyna dostrzegła przed swymi oczyma znajomy budynek. Wieżę. Jakże mogłaby jej nie rozpoznać, skoro spędziła nań całe swe życie.

- Ty jesteś moją najlepszą przyjaciółką, ty czynisz mnie szczęśliwą, dzięki Tobie czuję, że oddycham. O moja Samotność, dleczgoż wcześniej Cię nie dostrzegałam. O ile łatwiej jest coś docenić tracąc to.

dress - Indie shop
sandals - h&m
bolero - Nela's
chaplet - Nela's & Karina's
belt - SH

Photos by Nelka :*

Złotowłosa Dziewczynka W Warkoczykach i Czerwony Traktorek

2009-05-25T19:14:00.000+02:00

Była sobie Złotowłosa Dziewczynka W Warkoczykach i był sobie Czerwony Traktorek. Spotkali się kiedyś i zakochali w sobie od pierwszego wejrzenia. Czerwony Traktorek pokochał ją za jej długie warkoczyki. Złotowłosą Dziewczynkę w Warkoczykach, zauroczył natomiast jego piękny czerwony kolor. Uwielbiała bowiem czerwony kolor.

Postanowili, więc pozostać razem już na zawsze. Uwielbiali spędzać ze sobą czas, podziwiając się nawznajem. Napawając się otaczającym ich pięknem, czuli się szczęśliwi.

Pewnego dnia spadł jednak deszcz. Cudowny Czerwony Traktorek został pokryty rdzą. Nie był już cudowny. Cudowna Złotowłosa Dziewczynka W Warkoczykach ze smutku postanowiła obciąć sobie warkoczyki. Nie była już cudowna. Okazało się, że prócz zauroczenia, nic ich nie łączyło. Czerwony Traktorek nie umiał ze Złotowłosą Dziewczynką W Warkoczykach rozmawiać, ani jej słuchać, a ona nie umiała tego zrozumieć, bo Czerwony Traktorek nie umiał jej tego wytłumaczyć. Postanowili się, więc rozstać już na zawsze. Właściwie postanowiła to Złotowłosa Dziewczynka W Warkoczykach. Czerwony Traktorek, choć w głębi duszy pragnął by została, nie umiał jej tego powiedzieć, mimo, że bardzo chciał. Ta nie słysząc żadnej reakcji stwierdziła, że się z nią zgadza i odeszła, nigdy już nie wracając. Czerwony Traktorek został odmalowany, a warkoczyki Złotowłosej Dziewczynki w Warkoczykach odrosły. Ich uczucie nigdy już jednak nie powróciło, a oni żyli pogrążeni w smutku.

shirt dress - SH
legins - ?
bag - SH
shoes - Heavy Duty
cup - SH

Photos by Nelka ;*

I'm In Love With My Guitar! Oh Yeah!

2009-05-17T19:58:00.000+02:00

Była sobie taka pioseneczka kiedyś, lubiłam ją, kiedyś. Tytuł posta to tylko nic nieznaczący cytat. Chociaż pewnie wielu mogłoby się pod nim bez zastanowienia podpisać, nie ja. Nie dość, że gitara nie moja - sąsiada, to na dodatek, przeze mnie niekochana - przykro mi. Nawet przyzwoicie brzdękolić na niej nie potrafię. Ale, że leżała sobie samotnie w kącie, stwierdziłam, że miło się jej zrobi jak wyciągne ją na sesję. Zarówno jej, jak i mi pomysł się spodobał, fotograf z początku kręcił trochę swoim, małym noskiem, ale w końcu też się przekonał.

To tylko tak przerażająco wygląda, gitara wróciła do swojego zakurzonego kącika cała i zdrowa :). Siedzenie na gitarze polecam, ciągniecie jej po betonie nie szczególnie - pół wsi dudniło.

Zielony gąszcz, coby się zrehabilitować po ostatnich smutnych szarościach. Tym razem grzeszę kolorkami, i to ostro. Nawet stylizacja wyszła tęczowa. Nawracam się powoli na te kolory. Lato idzie, w czerni byłoby za gorąco.

Kraciasta suknia, którą dziś prezentuję, to jedno z moich pierwszych handmadeowych dzieł^^. Była zwykłą ciuchlandową, długą, nuuuudną spódnicą. Lecz moje oczy dostrzegły w niej coś fajnego. Wystarczyło podciągnąć ją na pierś, w pasie ścisnąć pasiorem, a u dołu ściągnąć nitką i bombka jak znalazł!

Następne handmadeowe dzieło to jeasowa kamizelka. W prawdzie tutaj wystarczyło jedynie odciąć długie rękawy, no ale to zawsze coś.

Warto też wspomnieć o łańcuszku, który mam obleczony wokół ręki - już go uwielbiam. Taki mały prezent od mojego Jurasza (Madzi - dla niewtajemniczonych), dziękuję :*.

A poniżej coś trochę mroczniejszego^^. Musi być!

dress - SH, handmade
west - SH
T-shirt - SH
belt - deep
shoes - diverse
bracelet - gift

Photos by Nelka

A u mnie szaro, buro i ponuro!

2009-05-11T11:50:00.000+02:00

Olewam i zlewam. To wcale nie tak. Mi po prostu notorycznie brakuje na wszystko czasu. Nie umiem nim umiejętnie gospodrarować. W ogóle nie umiem nim gospodarować. No cóż...

W związku z tym, że tak sobie bloga,czytelników i podglądaczy zaniedbałam (przepraszam no^^), powinnam urządzic jakąś mega fashion photosession, tryskającą tęczowymi kolorami, wiosną itp... Ale rzadko kiedy robię to co powinnam, więc znowu podążę mroczną ściezką mody. Koloru nie będzie. Żadnego, ani jednego. Szarości, same szarości, coby nie było za słonecznie i wesoło. Choć na moim blogu chyba jeszcze nigdy nie było za słonecznie i wesoło.

No tak. Rysowanie i pisanie na zwykłych kartkach już mi się znudziło. Praktykuję to od ok. 3 roku życia, ileż można? Zmiany są potrzebne, ja postanowiłam zamienić papier na nogę. Muszę powiedzieć, że piszę się po niej dużo przyjemniej. Ostatnio zaczęłam też sobie poddługopisywać trampki. Dzięki temu wygldają jakoś tak żywiej. Zawsze uważałam, że mają w sobie coś z żywych stworzonek, ale jeśli doda się im oczy i uśmiech to już wgóle zamieniają się w małych przyjaciół. Te prezentowane dzisiaj uchwycone jeszcze przed metamorfozą. Teraz wyglądają tak uroczo ^^. Kiedyś tam, kiedyś wam je w obecnej postaci zparezentuję.

Mlecze jednak mają coś w sobie... jeszcze nie wiem do końca cóż takiego, ale dowiem się!

Za to wiem co pociąga mnie w studniach. Są takie głębokie i tajemnicze. Nigdy nie jesteś pewien co kryje się pod powierzchnią wody, i jak głęboko znajduję się dno. Po za tym Ring to mój pierwszy horror (obejrzałam go mając 7,8 lat?) - sentymenty ^^.

Dzisiaj zaserwuję wam nawet drut koczasty! (skojerzania chyba wszyscy mają jednoznaczne) ... I mój nowy, wspaniały zakup. Zeszycik, który pręży się już dostojnie na nagłówku. To kolejna pozornie zwykła i nieznacząca rzecz, którą ostatnio postanowiłam uwielbiać.

shirt dress - h&m
shoes - diverse
belt - deep

P.S

Męskie rzeczy w poprzednim poście były jedynie dwie. Kapelusz i gacie. Nie odgadł nikt! No wiecie co.

Photos by Nelka

P.S 2

Pozdrowienia dla Wielbicielki Beauty i J., które dzielnie towarzyszyły nam w sesji :*...

Przeistaczam się w Pana.

2009-04-14T11:26:00.000+02:00

Pete Doherty. Pierwsze skojarzenie jakie nasuwa mi się na myśl widząc na sobie tatusiowy kapelusik. Taaaak! Znowu tatusiowa rzecz, ja już jestem chyba od podkradania mu różnych części garderoby uzależniona. Podsumowywując mój dzisiejszy strój mam na sobie dwie męskie rzeczy. Oooo i teraz wpadł mi do głowy pewien genialny pomysł - mała zagadka, którą tak dla urozmaicenia posta mogłabym wam zadać. - Ile jest w dzisiejszym poście ubrań i dodatków nie pasujących do płci osoby na nich przedstawionej?
Teraz jeszcze przydałoby się wymyślić jakąś super wypasioną nagrodę dla pierwszej osoby, która wykona tak skomplikowane działanie. Myśl, myśl, myśl... Tak! Mam, już mam. A więc osobie która poda prawidłową liczbę męskich szmatek zamieszczonych na zdjęciach, dedykuję następnego posta. Oraaaz BONUS dla osób posiadających blogi bądź inne strony internetowe, w przyszłym poście podaję do nich link i robię mini reklamę ^^. Co wy na to?

No, ale powróćmy może jednak na chwilę do rutyny - zdjęć i stylizacji.
To chyba pierwszy raz kiedy odważyłam się pokazać moje białe jak ściana, śnieg, mleko, porcelana (i wszystko co najbielsze), nogi. Z racji tego, że jest coraz cieplej (cieszy mnie to niezmiernie) taki widok tutaj będzie na porządku dziennym, więc już można się zacząć oswajać z moimi skramencko bladymi kończynami. Szczerze to ja nie dość, że się do nich przyzwyczaiłam to nawet je polubiłam. Przynajmniej się będę dzięki nim wśród spalonych na solarce Pań wyróżniała ^^(trzeba się jakoś pocieszać no!).

Tak wogóle po raz 1 - trampki to najwygodniejsze obuwie na świecie. Polecam każdemu.
Tak wogóle po raz 2 - to w końcu pomalowałam sobie paznokcie na czarno, a właściwie to ktoś mi pomalował. Gdybym zrobiła to sama, zbyt by na tym ucierpiały moje opuszki palców, więc wolałam nie ryzykować. Anyway mam emo pazury i to się liczy!
Tak wogóle po raz 3 - uwielbiam marynarskie pasy, i kilogramy bransoletek na rękach. To taka, moja ostatnia nieodłączna część garderoby.
Tak wogóle po raz 4 - źle się czuję w tym kapeluszu, szanse, że jeszcze kiedyś go założę znikome.
Tak wogóle po raz 5 - w końcu udało mi się wykopać czerwonokrwiste skarpetki! Uwielbiam je, jeszcze teraz czerwone sznurówy i stopowy zestaw jak znalazł.
Tak wogóle po raz 6 - gacie które dzisiaj prezentuję są drugimi gaciami z mojej garderoby, które postanowiłam opublikować, czynię tak z jedengo prostego powodu - kocham je ^^
Tak wogóle po raz 7 - przez pisanie tego posta jestem totalnie, fatalnie spóźniona!!

Trouses - SH
Blouse - Reporter
Cardigan - SH
Belt - SH
Hat - my dad's
Shoes - ?

Photos by Nelka ;*

PS. Mój wspaniałomyślny fotograf , za moją namową założył sobie w końcu photobloga! Zapraszam wszystkich - http://www.photoblog.pl/package

Nadzwyczaj zwyczajnie

2009-03-23T19:46:00.000+01:00

Czyli jak wyglądam kiedy mi się nie chce wyglądać, jak jedyne na co mam ochotę to pomęczenie moich dwóch zwierzów, albo wyłożenie się przed telewizorem. Strój równie ambitny jak powyżej wymienione zajęcia. To samo można powiedzieć o zdjęciach, mimice, pozach, miejscówce i wszystkim, wszystkim... Taki totalny spontan & luzik, czasami (albo nawet dużo częściej niż czasami) jak najbardziej wskazane!

Niezbędniki najwygodniejszego wdzianka na świecie? Jak dla mnie konieczne: za wielkie, męskie, raperskie gacie, workowaty t-shirt w rozmiarze przynajmniej XL , trampy... a jeżeli pogoda się buntuje to i żulerskimi dodatkami nie wzgardzę.

Chcieliście mój codzienny, nieodpicowany outfit - ależ proszę was bardzo ;)

T-shirt - SH
cardigan - SH
trouses - SH
shoes - Deichman
bag - Top secret
cap - SH
scarf - SH
gloves - ?

Photos by Nelka ;*

Słodka Słodycz

2009-03-16T16:42:00.000+01:00

Kolekcje projektantów mody wiosna/ lato 2009, zasypały nas mnóstwem pastelowych, cielistych kolorków i eterycznych taknin (jakbyście jeszcze nie wiedzieli :D). Idealny sezon dla pań gustujących w dziewczęcych, delikatnych kieckach, podkreślających kobiecość. Mi będzie się w tym odnaleźć dosyć ciężko, ale że wyznaję zasadę, iż w modzie wszystkiego choć raz trzeba spróbować, i z tymi subtelnymi propozycjami postaram sobie poradzić. Dzisiaj owoc mojego pierwszego eksperymentu z różem i zwiewną kiecą (którą tak btw porwałam siostrzyczce, ale ciii^^) w roli głównej. Jakoś te wszystkie romantyczne wzory, kolory i takniny, które miałam okazję w ostatnim czasie podziwiać, udało mi się okiełznać, przełamują je czernią i szarościami. Nie wyszło nawet tak totalnie słodziutko, więc czułam się w tym wyjątkowo dobrze. Sądze, iż tej wiosny oprócz ograniczenia ponurych barw, będe starała się również dodawać do swojego stroju dziewczęcych akcentów...

W porównaniu z poprzednim postem zmiana diametralna, myślę, że również ze względu na pogodę, która w tą sobotę miło mnie zaskoczyła. To ona umożliwiła nam popstrykanie paru zdjęć w plenerze, co w jeszcze w tamtym tygodniu równałoby się z przemoczeniem do suchej nitki, obrośnięciem w błotko, a przy dobrych wiatrach, na drugi dzień, jeszcze porządnym choróbskiem.

Z tego wszystkiego uadało mi się nawet wykrzesać lekki uśmiech, co u mnie jest raczej rzadkim zjawiskiem ;]. Może nie jest on idealnie szczery i naturalny (oczy się nie śmieją, a to już wyklucza jego realistyczność), no ale jest ... Ufff, ależ słodko się tu zrobiło! Żeby trochę tą słodycz zrównoważyć na koniec coś bardziej mrohnego.

Skirt - Indie shop
Blouse -Troll
Sweater - SH
Scarf - SH
Chaplet - Troll
Shoes - SH
Mini Rucksack - SH
Tights - ?
Tape - ?

Photos by Nelka ;*

P.S Ktoś kiedyś prosił o skan artykułu o moim blogu i szafiarkach, który pojawił się niedawno w lokalnej gazecie, do poczytania odsyłam tutaj. Nie żebym się jakoś specjalnie przechwalała ;P

P.S 2 - Reklama

Jakoś sobie trzeba dorobić ;]

Just Like A Wampire

2009-03-15T20:54:00.000+01:00

Za sprawą książki i filmu na jej podstawie, ostatnio o tych nadzwyczaj pięknych, a za razem przerażających istotach dosyć głośno, a właściwie dosyć to nawet mało powiedziane. "Zmierzchu" pełno wszędzie, dotarł (czego zresztą można się było spodziewać) nawet do garderoby paru osób, ostatnio widziałam na kimś koszulkę z jego logo. A co za tą "twilight manią" idzie, wampiry znowu powróciły do łask. Pannie Awangardzie to jak bardziej spasowało bo za nimi przepada. Przepada do tego stopnia, że sama postanowiła choć na chwilę wcielić się w jednego z nich i stworzyć swoje własne, osobiste wyobrażenie wampirzego stroju. Czuła się w nim fantastycznie ;]

Książkę polecam jak najbardziej, szczególnie jej kontnuację - "Księżyc w nowiu" .... Trzeciej części - "Zaćmienia", jeszcze pochłonąć nie zdążyłam, ale wydaję mi się, że również mnie nie zawiedzie. Co do filmu... hmmm nieźły, choć po przeczytaniu książki czuje się spory niedosyt. Za to zachęcam do zobaczenia go chociażby ze względu na ścieżkę dźwiękową. Do posłuchania paru kawałków odsyłam do playlisty ;)

Zwolenników mojej falowanej, blond czupryny muszę rozczarować, tym razem baty proste jak druty. Ileż można wytrzymać w jednej fryzurze, a że panicznie boję się każdego napotaknego na swej drodze fryzjera, ścięcie nie wchodziłoby w grę!

Skirt - SH
Violet Blouse - SH
Cardigan - SH
Shoes - SH
Shawl - SH
Tights - ?
Tape - ?

Photos by Nelka ;*

Back in blue...

2009-03-12T20:50:00.000+01:00

... Trochę mnie tu nie było, ale teraz już wracam, i to tak na dobre! Szybko się mnie nie pozbędziecie, bo zabawa z lustrzaną w roli głównej spodobała się nam chyba, aż za bardzo:D.

Przez ten miesiąc, dwa, zbyt wiele się w mojej szafie nie pozmieniało (brak funduszy, czasu itp itd), ale po nakarmieniu oczu wiosennymi kolekcjami min. Cavalliego, Lanvin, Diora,Ungaro, Blugirl, Celine (...).... nie mogłan nie pokusić się o zabawę kolorami. I choć zazwyczaj trzymam się od łączenia ze sobą jaskarwych kolorków z daleka, to tym razem się przełamałam! I mam wrażenie, że tej wiosny będe odstępowała od tego swojego upodobania do czarnej czerni coraz częściej. Ale z jej akcentami choćby nie wiem co, chyba mi się rozstać nie uda nigdy ;)

Zdjęcia jeszcze z weekendu (jak najbardziej udanego), ale niestety obowiązki wzięły górę, i zmusiły mnie do odłożenia napisania posta aż do dzisiaj... Jak to już się pare razy zdarzało i tym razem towarzyszył mi Jurasz. Za niektóre zdjęcia zostane pewnie uduszona, ale nie mogłąm się powstrzymać ^^

big cardigan - SH
blue blouse - SH
skirt - e-buy
shoes - SH
yellow leggings - some shop with under wear
chaplet - gift

Photos by Nelka of course;*

Takie a'la Retro Girls po mojemu :]

2009-02-10T11:30:00.000+01:00

Nelka (sis)

Pewnie się zastanawiacie co ten rudzielec zamiast mnie tu robi [?]. Otóż od tej chwili to ta miedzianowłosa dziewczynka będzie mnie przez jakis czas zastępowała.... Of kors żaruję :), jak narazie jeszcze nie mam zamiaru was opuszczać, ale na chwilę robię sobie krótką przerwę. Powód jest prosty i oczywisty - brak zdatnego do robienia zdjęć sprzęciora, bo czasu, zważając na moją obecną feriową sytuację, mam pod dostatkiem. Trochę mnie to zaczyna dobijać, ale mam nadzieję że to tylko kwestia czasu... krótkiego czasu :]

No to teraz czas wyjaśnić skąd się wzieły i dlaczego zamieszczam tu, zdjęcia poniższych pań i powyższego gingerka (siostrzyczki mej i blogowego fotografa tak btw) . Są to efekty mojej współpracy, przy stylizacji z zaprzyjaźnionym fotografem, którego dzieła się już tu pare razy pojawiły. Obrabiałam osobiście, więc niewiadomo jakich fajerwerków proszę się nie spodziewać :D

Kaśka

Karina

Powyższa spódnica ma fajowe guziki, których na zdjęciu niestety nie widać, ale jeszcze fajowszejszą czyni ją to, że jest od Marks & Spencers (prawdopodobnie w Polsce z nowej kolekcji, bo widziałam identyczną w nowym wydaniu Elle), a wykopałam ją własnoręcznie (no prawie własnoręcznie :P) w SH za 7 zl. Trafiło się ślepej kurze ziarno ;)

Aga

Bluzka i korale w rzeczywistośi w odcieniu wściekłego różyku, na zdjęciah, nie wiedzieć czemu, przemetamorfoził się w czerwonokrywisty.

Pan Fotografer : Arek

Pani Mejkapistka : Anćka

Pani Stylizatorka : Me

P.S
Uadnych wlantynek życzę

Pora Mroku

2009-01-13T19:02:00.000+01:00

Wpis bynajmniej nie o filmie, choć z chęcią bym go zobaczyła... Tym razem postanowiłam w 100% skupić się na stylizacji i stylu mym, który dopiero się kształtuje, więc nie wiem czy można tu narazie mówić wogóle o stylu, no ale tak już się przyjęło, że sposób odziewania się tak się właśnie zowie. Otóż ostatnio zeszłam na bardziej mroczną i brudną (jak kto woli) stronę mody, stąd też cała sesja będzie właśnie w takim klimacie . Postanowiłam wskrzesić niby umarłego już punka ( chociaż co do jego śmierci krążą różne opinie) sprawiając sobie, jak się okazało - niezawodne glany. Muszę powiedzieć, że owe buciory uzależniają w niezwykle szybkim czasie, odkąd założyłam je pierwszy raz na nogi, nie mam zamiaru zamienić ich na żadne inne. Bardzo, sobie nawzajem spasowaliśmy :)

Mają wiele, wiele zalet, które pozwolę sobie tutaj wymienić :
- przeporządna podeszwa, dzięki czemu po dłuższym, zimowym spacerze nie trzeba od razu zmieniać skarpetek
-są antypoślizgowe - nie wyrąbiemy się na pierwszym, lepszym, zlodowaciałym terenie, co mi się dosyć często zdarzało :]
- ładne są ]:-> - ale tak wiem, to rzecz gustu
- w moim zacofanym miasteczku wzbudzają sporo skrajnych "emocji", czyli poprostu zwracają na siebie uwagę, ale nie jestem pewna czy to tak do końca ich zaleta (zależy chyba jeszcze kiedy)
- a moje do tego, były nieziemsko tanie!, wprawdzie z drugiej ręki, ale i tak jestem z nich (a nawet bardziej z siebie z wykopanie ich) dumna :)

No, ale niestety nie obyłoby się też bez wad:
- są z jak najparwdziwszej w świecie skóry ;/, a jak wiadomo, mi noszenie na sobie truposza się nie uśmiecha, ale moje G są z SH, więc tłumaczę to sobie jako swego rodzaju recycling. Albo po prostu noszenie naturalnej skóry zaczyna mi coraz mniej przeszkadzać, co mnie trochę martwi.

Jak widac na zdjęciach powyżej starałam się wyeksponować, w każdy możliwy chyba sposób, swoją drugą zdobycz. Mianowicie gigantyczną torebkę, w której kocham się już jakieś 3 miesiące, ale dopiero od niedawna jej cena spadła na tyle, że mogłam sobie na nią bez wyrzutów sumienia pozwolić :]
O niej, tak jak o glanach rozpisywać się nie mam zamiaru, napiszę tylko jej główne zalety (niestety nie znam, lub nie mogę sobię na tą chwilę przypomnieć synownimu tego słowa, więc z góry sory za powtórzenia):
- jej rozmiar - w końcu te wszystkie, beznadziejnie ciężkie i nuuudne książki do sql się mieszczą
- ilość kieszeni - uwielbiam jak torba ma dużo przgródek
- jej image - albo lepiej wygląd zwnętrzny (image w tym wypadku troche dziwnie brzmi), no sami powiedzcie czyż ona nie jest piękna?
- cena - cudo złowione na wyprzedaży, więc cena jest, jaka jest, choć osobiście uważam, że zasługuje na sporo wyższą
- materiał - eco skóra - żeby ją nosić nie muszę łamać sowich zasad i sprzeciwiać się osobistym przekonaniom :)

No to jak już było o butach i torbie, to głupio byłoby nie napisać ani jednego słówka o tunice, która również rzuca się w oczy. Jest to takie dopełnienie mojej dzisiejszej "punkowej kreacji".
To chyba jedyna rzecz, której można zarzucić kiepską cene.

Mam nadzieję, że żulerska czapa, kraciasty szalik, rękawice mej mamuśki i korale których na dodatek nie widać, się na mnie nie obrażą, że o nich nie wspomniałam, ale to już by chyba była przesada .

Eng. Today I won't translate whole text cause I don't have time and strength - I am sorry :(. I will only write that lately I 've started to dress up in punky style. It is becaouse of my new bovver boots which I am in love with. I am wearing them all the time! Today I also want to show you my new huge bag - which is very practical cause I can wear there everything I want!

I am going to the mountains tomorrow so see you at Monday! :*

bovver boots - SH - 13zl
bag - top secret - 49zl
shirt dress - Cubus - 99zl
scarf - SH - 4zl
hat - SH - 2zl
gloves - my mum's - ?
chaplet - gift
tights - ?

Na koniec taka totalna dzicz żeby było po mojemu ... Dziadziowi za użyczenie niezwykle fotogenicznego podwórka dziękujemy

Photos by Nelka ;*

PS. Jutro wyjeżdżam zaczerpnąć świeżego, górskiego powietrza i wyszaleć się na narciarskim stoku ( w tym roku może w końcu uda mi się wymienić dwie deski (narty) na jedną), więc na szafiarskich blogach do zobaczenia pewnie dopiero w pon, pzdr :*!

Śniegowy Skrzat

2009-01-07T21:03:00.000+01:00

Zimna zimność, mroźny mróz, biała biel, śnieżny snieg - to chyba to, co mnie na chwilę obecną otacza, i otaczać nie chce przestać. I bardzo dobrze!, bo jestem stworzonkiem jak najbardziej zimo lubnym!

Eng. Cold coldness, frosty frost, white whiteness, snowy snow - that's probably all what is surrounding me right now and what doesn't wanna stop doing it. And for me that's awsome! Cause I love winter!

Nie wiem co mi się ubzdurało, może totalne przemrorzenie tak na mnie zadziałało, ale postanowiłam poprzymocowywać do chusty klucze, a na rajtkach sprawić sobie gigantyczne oczka - czego człowiek nie zrobi dla orginalności.

Eng. I don't know what I imagined, maybe the fact that I was chilled to the marrow made me feel like that and I resolved to fasten the keys to the kerchief and on my tights I made giant ladders - what wouldn't people do just for originality?

A tak przy okazji chciałabym podziękować naturze, że oszczędziła mi lęku wysokości, z którym o wejście na starą, spróchniałą drabinę i drzewa, pokusic bym się raczej nie mogla :]

Eng. By the way, I wanted to thank wonderful Mother Nature for not giving me the the fear of heights with whom climb up to an old, rotten ledder and trees would have been impossible.

dress (skirt) - SH ( 3zl)
shoes - heavy duty (179zl)
shawl - SH ( 4zl)
gloves - my mum's
belt - my mum's
blouse - ?
tights - ?

Photos by Nelka ;*... And Alice- thanks a lot , you know for what ;*

P.S .....Uprzedzę was z pytaniami o to czy było mi zimno - tak było mi cholernie zimno, i tak - trochę się podziębiłam... no, ale cóż mogę rzec - czego nie robi się dla bloga :D ??

Eng. I will forestall your questions about the weather ;) - yes- it was damn cold and yes - I caught a little cold but I can live! - what wouldn't I do for my blog??

New Year is coming!!!!!

2008-12-30T14:44:00.000+01:00

Kolejny rok się kończy, więc postanawiam zmaieścić dzisiaj jego podsumowanie i parę postanowień na nadchodzący...

Roku 2008 nie mogę zaliczyć do tych bardziej udanych, właściwie to był jednym tych z cięższych, trudniejszych i bardziej pokręconych, po za tym pogmatwało się i skomplikowało parę spraw, ale jedna uczyniła go niezwykłym i niepowtarzalnym. Mianowicie odkrycie "szafiarstwa", tak, to jest chyba jedna z najfajniejszych rzeczy jaka mnie w tym roku spotkała :)

Jeżleli chodzi o postanowienia to mam ich jak zwykle mnóstwo! M.in:

1. Skombinowanie sobie, a właściwie to Nelce lustrzany :]
2. Dokończenie czytania niezwykle nudnej książki " Moda - projektowanie"
3. Zakupienie sobie maszyny do szycia - i nauczenie się jej obsługiwania
4. Poświęcanie więcej czasu na projektowanie i rysunek - mniej na kompa
5. Dostanie się do Plastyka w Rzeszowie (albo gdzieś indziej)
6. Rozpoczęcie sprzedaży swoich szmatek np. na allegro.pl
7. I wiele, wiele innych, ale nie chcę was zanudzać...

Eng. Next year is coming so today I've decided to put here my new year's cogitations and
resolutions.

2008 year wasn't the best year, it was hard, crazy and and made lots of things complicated. But one thing made it special - writing this blog and discovering lots of other fantastic fashion blogs! - it was one of the best things which happend this year.

Now my resolutions, for example:

1. Buying a new, professional photo camera
2. Finishing reading my boring book about fashion - "Moda - Projektowanie"
3. Buying sewing machine and learn how to use it :P
4. Spending more time on drawing and designing - fewer at computer
5. Admitting to Art High School in Rzeszow
6. Starting selling my clothes on allegro.pl
7. And many, many diffrent resolutions but but let’s finish it(!!) - I don't wanna bore(!!!!) you ;)

Jak widać sesja zajeżdżająca jeszcze Świętami Bożego Narodzenia, które tak nawiasem mówiąc były w tym roku bardzo udane :)... Zapewne po części dlatego, że spędzone w moim domku na wsi w bardzo przyjemnej i rodzinnej atmoswerze.W sesji tym razem towarzyszyć mi będzie moja piękna kuzynka Alice :), no i masmuka tak epizodycznie (zdjęcie poniżej)

Eng. As you can see today photo session is also a little bit Christmas, which was very nice this year :). It was Because I spent my Christmas time in my house in the village, I guess. This time my beautiful friend Alice will escort me! And my mum too, but only in one picture which is below.

W związku z dzisiejszą datą należałoby również życzyć wszystkim udanego, szalonego sylwestra spędzonego w gronie przyjaciół, znajomych bądź rodziny, oraz szczęścia i pomyślności w 2009 roku!

Eng. This year is ending so that’s time I should wish you crazy New Year’s Eve and a Happy New Year!

Alice:

black dress - santa claus
jacket - Vintage
shoes - Mine ;]
earrings - from Gradmother
belt - her mum's
tights - ?

Me:

dress - SH (4zl?)
brown blouse - SH (3zl)
shoes - Deichman (100zl)
neckerchief - SH (4zl)
belt - SH (2zl)
tights - ?

A powyżej został udokumentowany mój wspaniały upadek :D

Eng. Above you can see my beautiful fall at the end of the photo session:D

Photos by Nelka:*

Pink Christmas

2008-12-24T00:46:00.000+01:00

Święta Bożego Narodzenia zbiliżają się wielkimi krokami, a ja w związku z tym chciałabym was obdarować jakimś prezentem, a jedynę co mogę w tym kierunku uczynić to sklecenie nowego posta ;]

Z Bożym Narodzeniem zawsze kojarzyły mi się takie barwy jak czerwień,bordo, zieleń, granat, złoto, srebro, błękit, biel.... Ale tym razem postanowiłam nagiąć tradycję i pokolorować Święta na różowo, jeszcze bardziej świąteczny klimacik osładzając.

Eng. Christmas is comming so I decided to celebrite this on my blog by writting a post. But my "blog Christmas" will be diffrent then ordinary Christmas... They will be all pink! Just to make Christmas time more and more sweeter :P

Dress (skirt) - SH (2zl)
Pink Blouse - SH (2zl)
Scarf - SH (4zl)
Gloves - BJL (15zl)
Sockes - from my Gradnmother wardrobe
Shoes - Some shop in Rzeszów (70zl)
Tights - ?
Glass buld as Necklace - ?

A teraz czas na życzenia! - oj kiepsko będzie, bo kompletnie nie mam głowy do wymyślania takich rzeczy.. no ale próbuję

Wszystkim szafiarką, czytelnikom i wogóle wszystkim, wszystkim życzę, aby te święta były dla was magiczne, abyście zapomnieli na chwileczkę o szarej, codziennej rzeczywistości i dostrzegli piękno w momentach spędzonych z najbliższymi, .....oraz standardowo spełnienia wszystkich najskrytszych marzeń :) Panna Awangarda

Eng. I wish all of you Merry Christmas and Happy New Year :*!

Here with Madzia ;*

Photos by Arek, Thanks a lot:*

My Perfect Friend

2008-12-18T18:19:00.000+01:00

Dzisiaj postanowiłam napisać post o tym, jaki powienien być idealny przyjaciel!

1. Chętny niesienia pomocy

... Albo poprostu chętny noszenia ciebie na baranie kiedy nie jesteś w stanie sam się poruszać, przez diabelsko niewygodne buty

2. Łączący się z tobą w bólu i cierpieniu

.......Szczególnie jeśeli chodzi o marznięcie w za cienkich łaszkach!

3. Nie robiący, ani nie mówiący niczego za twoimi plecami

4. Wspierający cię we wszystkim co robisz

...oraz biorący na poważnie i szanujący twoją pasję

5. Zawsze pogodny i uśmiechnięty

.... nawet jeśli jest totalnie zmarznięty i wymęczony

6. Tolerancyjny

.... powinien cie akceptować takim jakim jesteś, nie zwracając nawet uwagi na twoje dziwaczne pozy, miny itp.

7. No i hojny of course

... w szczególności jeżeli chodzi o pożyczanie butów i ubrań ]:->

8. JEŻELI TWÓJ NAJLEPSZY PRZYJACIEL NIE SPEŁNIA PODANYCH POWYŻEJ WYMOGÓW JEDYNE CO POZOSTAJE TO......

Oczywiście wszystko zamieszczone powyżej to ironia, bo jak dla mnie nie ma takiego stworzonka jak idealny przyjaciel... Z całą pewnością, mogę za to napisać, że istnieje takie coś jak najlepszy przyjaciel, bez którego nie da się normalnie funkcjonować (no przynajmniej w moim przypadku)

.... nawet jeśli śmieje się z twojego ramienia, sądząc, że wygląda jak cycek:D

Post dedykuję Madzi, która pewnie pojawi się tu jeszcze nie raz nie dwa:)

A teraz może coś o stylizacjach. Są to moje dwie propozycje na zbliżającą się noc sylwestrową.

Ja odziałam się jakże modnymi w tym sezonie falbanami, a Madzia równie modnymi barwami - violetem i czerwienią.

Eng. As you can see on the photos I decided to dedicate this post my friend Madzia. She isn't my perfect friend, but perfect friends just do not exist, I think. She is my best friend and this is enough for me:).

Today I've decided to show you two costumes for New Year's Eve 2009 which is coming soon!
I am wearing frills and Madzia is wearing violet & red, which are in fashion this season!

Me:

skirt - SH (3zl)
blouse - don't know
little red bag - SH (5zl)
bow-tie = belt - SH (1zl)
tights - from Santa Claus
shoes - from Madzia:*

Madzia:

dress - SH (4zl)
blouse - New Yorker(54zl)
bag - some shop (15 zl)
shoes - h&m (70zl)
tights - don't know

Zdjęcia robione przez mojego zdolnego kolegę-fotografa - Arka , któremu serdecznie dziękuję:)! O to jedno z jego dzieł:

Photos by my friend Arek, this is one of his work:

I LOVE IT!

2008-12-08T16:13:00.000+01:00

Cała ta przygoda z szafiarstwem sprawiła, że mój mini styl zaczął zmieniać się z każdym dniem, a znajomość mody i nowych trendów ewoulowały w błyskawicznym czasie.... Dzięki szafiarkom odkryłam i polubiłam rzeczy o których do tej pory nie miałam pojęcia. Cieszy mnie niezmiernie jedna rzecz - w końcu znalazłam swoje miejsce, w ktorym czuję się dobrze, a nawet świetnie! Nie spodziewałam się, że szafiarstwo będzie mi sprawiało taką frajdę!

eng. This whole adventure with virtual-wardrobes changed my fashion in lightning time. Thanks to all "wardrobers" I discovered and liked lots of things which have been unknown for me before. I am so glad of being here, I think I have finally found my place, where I feel very very good:). I didn't expect that!

Dzisiejsza sesja bedze jeszcze niestety bezśniegowa, ale miejmy nadzieję, że w najbliższym czasie się to zmieni:). Mam również nadzieję, że w końcu uda mi się wyłudzić od rodziców obiecaną już jakiś czas temu lustrzankę, bo nie oszukujmy sie, ale jakość zdjęć pozostawia wiele do życznia:P

eng. Today photo session will be unfortunately again without snow, but I hope it will change in the near time;)I hope too, that I will finally get better camera from my parents, cause cause let’s face up to the fact quality of photos isn't very good...

Shoes - Deichman (99zl)
Dress - Indyjski (39zl)
Denim Jacket - SH (2zl)
Tights - Present from Santa Claus :P

Photos of course by Nelka:*

Rainbow With Nerd Glasses

2008-12-05T19:04:00.000+01:00

W końcu postanawiam zaprezentować się w żywych, pogodnych, jaskrawych kolorkach. Są ku temu dwa powody - 1. Kocham ciemne, przygaszone kolory, ale raz na jakiś czas odmiana jest wskazana, a 2. Mam już dosyć smutku, który mnie cały czas otacza - pogoda, ogólne samopoczucie i nastawienie... zbuntowałam sie i przynajmniej w sprawach ciuchowych postanowiłam być weselsza. No, a po za tym oglądając te wszytskie piękne kolekcje wiosna/ lato 2009, zapragnęłam koloru!

Finally I decided to show you more colorful clothes from my wardrobe! There are few reasons : 1. Black, sad colors have already bored me!, and 2. I've got enought of sad things which enclose me -weather, mood ect. Oh and of course I fell in love with colorful colletions for spring/summer 2009!

Nie ma to jak sesyjka na górze własnych .szmatek.. Jak widać moja szafa nie jest taka ponura ;)

eng. Nothing is better than a photo session on hill of clothes! ... Now you can see that my wardrobe isn't as black, as it seems to be ;)

nerd glasses - SH (1zl)
blouse - SH (6zl)
shoes - SH (6zl)
chaplet - present from sis
tights - don't know
belt - don't know

Włażenie do szafy, wylegiwanie się na stercie swoich ciuchów - dla mnie normalka :)

eng. Sitting in a wardrobe, lying on clothes - come on, this is my ordinary day :P

Lusterko widząc moją stylizacje nie pękło! - to już coś!

The Mirror didn't break seeing my costume - what a success!

Pod koniec robienia zdjęć, ktoś na przeszkodził, a mianowicie pani Magdalena:* ze swoimi Nerd Glasses - przysięgam, że nie umówiłyśmy się!

eng. At the end of the photo session someone has distracted us! It was my friend Magda :* with her Nerd Glasses - we didn't plan it, I swear!

Photos by Nelka :*

P.S - dzięki Cindiddy udało mi się zamieścić nowy bajer na blogu! Mianowicie moją mini playlistę. Troche się przycina, ale lubię jak na blogach leci gdzieś w tle muzyka, można wtedy bardziej wczuć się w jego klimat :)

eng. PS - Want to thank Cindiddy, because of her blog I put on my blog my own playlist!

Prosto Z Szuflady

2008-11-28T14:05:00.000+01:00

Dzisiejszy post bedzie trochę inny od poprzednich, nie bedzie w nim ani zdjęć moich szmatek, ani mnie;). Trohe się co do tego whałam, ale w końu postanowiłam podzielić się z wami czymś co towarzyszy mi praktycznie non stop, myślę, że mogę tu spokojnie użyć słowa pasja... Jest nią pewnego rodzaju rysunek, a innymi słowy mówiąc projektowanie mody(chociaż nie wiem czy to nie jest słowo zbyt mocne).

Z rysowaniem, malowaniem miałam styczność od małego dzieciaka, było to to coś co sprawiało mi ogromną frajdę i przyjemność, ale projektowaniem szmatek zaczęłam się interesować dopiero jakieś półtora roku temu. Teraz robię to praktycznie non stop, odruchowo wręcz bym powiedziała. Jak tylko mam przy sobie kawałek papieru i jakiś przyrząd do pisania, zaraz zazynam coś bazgrolić...

Eng. Today I decided to show you something different. It won't neither my clothes nor me. It will be few of my fashion designs :), btw they are very amateurish:P.

I've always loved drawing and painting but now my favourite one is fashion designing, it is my passion I guess. I strated doing this one and half year age, and now I'm doing this all the time!

A tu kilka moich szkiców z szuflady (są totalnie amatorskie, ale to też ma swój urok:P): /Here you are few of them:

1. Moja najnowsza "kolekcja" na wiosnę/ lato 2009:P (troche czarno i ponuro, ale jakoś ostatnio tak właśnie lubię), została podzielona na dwie części:/ My new colletion for sprint and summer 2009:

a) "Balonowo"

b) "Z nutką vintage"

2. I kilka moich ulubionych ze starszych kolekcji: / Some designs from my old cellections:

P.S

Jeżeliż chcesz wykorzystać bądź skopiować któryś z moich projektów napisz do mnie - nati_paka@vp.pl
If you want to use or copy my designs, please ask me first - nati_paka@vp.pl

Cmentarna "Dama"

2008-11-17T22:13:00.000+01:00

Zdęcia zrobione zostały już jakiś czas temu, a dokładniej 1 Listopada w Dzień Wszystkich Świętych - jeden z moich ulubionych i najpiękniejszych dni w roku, przepełniony melancholią i zadumą. Tak jak co roku i tym razem wybrałam się z siostrą w nocy na cmentarz pokryty tysiącem kolorowych światełek, - niesamowity widok. A jeszcze bardziej niesamowity jest klimat tam panujący, wręcz czuje się obecność innych istot, istot już nie z tego świata (no dobra, może trochę przesadziłam). Zawsze się łudzimy, że któraś z nich nam sie ukaże, niestety na darmo :P.....

Eng. Photos was taken in 1-st November -One day after Halloween - one of te most beautiful day in the hole year, when cemeterys are living, and becaouse of lightened they are look very pretty. As I am doing this every year I went to cemetery with my sister at night to watch beautifull view, to pray and to lokking for a gohst of course:D. There is an amazing climate there this day too. We always hope that we will meet some ghost, but it has never happened yet!:P

Odziwo tym razem było dosyć ciepło, więc moglam sobie pozwolić na nieco lżejszy strój, a że nastawiłam się na sporo łażenia ( 2 godz wyszło) to przyodziałam sie czymś bardziej sportowym;) Chociaż szczerze powiedziawszy teraz trochę żałuję, że zamiast trampek nie włożyłam swoich czarnych platform :P

Eng.This year weather was very pretty so I could wore quite light and sporty clothes;)

Skirt - Troll (80 zł)
Coat - SH (3zł)
Shirt - SH (2zł)
Shoes - Deichman (100zł)
Bag - reporter (15zł)
Necklaces - Christmas present

.........& Beret - present from Paris :)

P.S

Niektórzy mogą pomyśleć, że urządzanie sobie sesji zdjęciowej w tak poważnym dniu, na cmentarzu to lekkie przegięcie, ale ja dla czystości sumienia tłumaczę to sobię uczczeniem pamięci zmałych, w postaci fotografii:P

Photos by Nelka & Aśka

Teddybears :)

2008-11-10T22:05:00.000+01:00

Szczerze, to nigdy nie przepadałam za pluszowymi misiami - zawsze wolałam bawić się z ołówkiem i kawałkiem papieru, i tak mi już chyba zostało;). Ale stwierdziłam, ze moi pluszowi przyjaciele nadadzą zdjęcią swoistego klimatu, a więc ich ze sobą zabrałam:). Zinspirowały mnie stare zdjęcia mojej mamuśki z lat szkolnych ;)

Oprócz pana Babuchy (misiek-łoś) i pana Uszatka (rudy niedźwiadek), na mini sesję zawitała pewna miła i urodziwa modelka - Jola. Był to raz pierwszy, ale mam nadzieję, że nieostatni, bo była to niezła zabawa :D

Eng. Honestly, I've never liked teddybears very much. I' ve always prefered to play with pencil and piece of peaper as I'm doing this now:). But today I decided to take some photos with my teddyfriends - just becaouse of my whim ]:-> . My mum's school photos inspire me - she was looking georgous:)

Besides mr. Babucha ( bigger teddybear ) and mr. Uszatek (smaller teddybear) to my little photography session come my pretty friend Jola:). It was the first time, but I hope not the last time, becaouse it was a lot of fun :D!

ME:

skirt - from my mum's wardrobe
sweater - from my mum
blouse- Indyjski - 29zl
shoes- from Rzeszow - 70 zl
belt - from my gradfather wardrobe
shawl - SH - 4zl

JOLA:

skirt - Indyjski - 30 zl
brown shirt - SH - 2zl
blouse - SH - 1zl
shoes - SH - 6zl
belt - from my mum's wardrobe

Photos by Nelka :* Models : Jolka, Mr. Babucha, Mr. Uszatek, and Me ;)

P.S Pozdrowienia dla miłego pana spotkanego w dosyć dziwnych okolicznościach podczas sesji xD!

Village Girl !

2008-11-03T16:09:00.000+01:00

Życie na wsi? Czemu nie, ale raz na jakiś czas:)........... Jestem taką szcześciarą, że mam możliwość zasmakowania życia i na wsi, i w mieście ( a właściwie to miasteczku) ....... Za nic nie powiem które jest ciekawsze, lepsze, fajniejsze bo najzwyczajniej w świecie nie wiem.

Mojego ostatniego posta możnaby było spokojnie nazwać wypracowaniem z j. polskiego:O! (się rozpisałam), dlatego też, dzisiaj postanowiłam nie zamęczać was swoimi wywodami nie na temat:P (chociaż pofilozofować czasem bardzo lubię)
Po za tym są jeszcze 4 proste powody:
1. pustka we łbie
2. totalny brak CZASU ( nie wiem jak ja to robie)
3. brak umięjetnosci ładnego pisania ( niesety nie odziedziczyłam talentu po tatusiu:( )
4. brak : pomysłu, chęci, weny

eng. I will try to translate it, but I am sure that i will make lots of mistakes, so if you notice anything, please tell me:).

Living in village? Why not, but not everytime........I am lucky, couse I can touch village and town life style;). I won't tell you with is better caouse I've got no idea!

My last post was longer than essay, so today I decided to write lots of shorter. There is few reason:
1. emptiness in my head
2. no time
3. no writting abilities
4. no concept, no vein

Me&Nelka

photo by. Nelka, dzięki:*

spódnica skirt - SH (3zl)

koszula shirt - SH (2zl)

gorset corset - sklepik na rynku little shop in the centre

platformy shoes - SH (4zl)

rajtki tights - od babuszki from my grandmother :)

Milosniczka Zwierzat

2008-10-27T11:00:00.000+01:00

To bylo chyba jakies 5, 6 lat temu...... Pojechalam po tate na oboz jogi ( biedaczek juz nie dawal rady, potrzebowal wyciszenia i zrelaksowania). Bylam podescytowana, bo nigdy wczesniej z joga sie nie styknelam (polecam joge, wytrwalym i wytrzymalym)..........Jezeli mnie moja ( bradzo zawodna) pamiec nie myli to za raz po radosnym powitaniu, tatusiek wypalil z pytaniem : No to co dziewczyny, chcecie zostac wegetariankami? (wiekszosc joginow bylo wegetarianami, wlacznie z moim tata;)) - ja jako 10ciolatka szukalam w glowie tego slowa, ale niestety nie moglam go odnalezc ( wegetarianka - co to wogole znaczy) - To zrezygnowanie z miesa, nie jedzienie go - przerwal mi moje rozmyslanie. Popatrzylysmy sie z siostra na siebie i z naszego wyrazu twarzy od razu mozna bylo wyczytac - Czemu nie? moze byc ciekawie!......... Tak to sie wlasciwie zaczelo:), nie wiem jak to sie stalo, ze znalazlam w sobie na tyle silna wole zeby miesa nie tknac do chwili obecnej, zwazajac na to, ze jako dziecko delektowalam sie jego smakiem. Na poczatku to raczej bylo to tylko glupie postanowienie, nie bylo w tym zadnej ideologii (dziwne zeby byla u 10-ciolatki), nie jadlam dla tego, zeby cos sobie i innym udowodnic, a nie dlatego, ze mialam wstret do miesa, czy ze nie moglam zniesc mysli, ze wkladam do ust biedne zwierzatko. Po jakims czasie sie to jednak zmienilo, czytajac o wegetarianizmie i dowiadujac sie o nim wiecej i wiecej, moje spojrzenie na to odmienilo sie kolosalnie. Nagle nie chodzilo tylko o samo mieso, ale ogolnie o krzywde jaka czlowiek wyrzadza zwierzeta w kazdej dziedzinie. .............Do zwierzakow mialam slabosc od zawsze, uwielbialam konie, psy, ale zwierzeta hodowlane byly czyms innym - byly czyms w rodzaju owocow rosnacych an drzewach, ktore rosly tam tylko po to zeby czlowiek mogl je zerwac, zjesc, lub zrobic z nimi wszystko inne co mu sie podoba. Ale pozniej troche do tego dojrzalam, i stwierdzialam, ze to wcale tak nie jest, kazde zwierze (nawet to najbrzydsze) to zywe stworzenie, ktoremu nalezy sie szacunek i zycie. W prawdzie teraz juz doszlo do tego, ze niektorych zwierzat gdyby nie mieso z nich, zapewne by juz nie bylo, bo niebyloby potrzeby hodowania ich, ale jedno jest pewne, nawet im nalezy sie godne zycie (w odpowienich warunkach) i smierc (humanitarna, jak najbardziej bezbolesna).

Traz wegetarianizm, to nie jest dla mnie tylko zwykla dieta, eksperyment, ale sposob na zycie i na patrzenie na wiele sprwaw. Nie jestem ekologiem, nie naleze do Green Peace, ale z pewnoscia jestem milosniczka zwierzat, ktora stara sie im pomagac w miare mozliwosci, np. poprzez podpisywanie petycji ( linki do petycji, na samym koncu linkow na blogu ) i jest przeciwna wszelkiemu okrucienstwu jakie te bezbronne stworzenia spotyka ze strony czlowieka.

Wegetarianizm to naprawde fajna sprawa, do ktorej wszystkich serdacznie zachecam:)!

You eat other animals don't you?
Moje dwa kundle, bez ktorych zycie byloby nudne:)

Ja bym takiego cuda w zyciu nie skrzywdzila. W Chinach to chleb powszedni:(.

Fot. Nelka

Modelki : Ja & Beauty, Model: Czeki :)

Co, gdzie, za ile?:

Brazowa kurtka ze skory ekologicznej (NIE zabijaniu ziwrzat) - sklep na rynku - ok. 100zl
Trampki z zamszu ekologicznego (NIE zabijaniu zwierzat), w srodku wylozone kozuszkiem:) - deichman - ok. 100zl
Bordowa spodnica - SH - ok. 2zl
Czarny sweter - SH - ok. 2zl
Chusta etno - SH - 4zl
Karmelowy pasek, w ludowe wzorki - SH - 2zl
Czarne rajtki - Nie mam pojecia;)

Czarna Wdowa

2008-10-20T17:47:00.000+02:00

Od kad pamietam, zawsze uwielbialam przerazajace opowiesci o duchach, wiedzmach, wilkolakach i innych dziwnych stworzeniach.......... ale najbardziej przypadly mi do gustu bajeczki o tajemniczej kobiecie ubranej w dluga, czrana suknie,.... zwano ja czarna wdowa....... Tym razem w swojej stylizacji sama postanowilam sie w nia wcielic ]:->......ale za nim wkleje zdjecia, opowiem wam pewna mroczna historyjke ( nie moglam sie powstrzymac ^^)

W czranych, czarnych czasach,....w czranym, czarnym kraju...w czarnym, czranym miescie....na czarnym, czarnym osiedlu, ... na czarnej, czranej ulicy, ... w czarnym, czarnym domu.... w czarnym, czarnym pokoju..... mieszkala czarna, czarna................................................................. panna awangarda, ... a przyodziana byla w czarna czarna suknie.............

.................... Mam nadzieje, ze czytajac powyzszy tekst ciarki przeszly wam po calym ciele, jesli nie to proponuje obejrzec ponizsze zdjecia ( uprzedzam, ze sa one dla ludzi o mocnych nerwach..... moga one na dlugo zagniezdzic sie w waszej psychice, dlatego ogladacie je na wlasna odpowiedzialnosc, ) :D...........

fot.Nelka:*

Co, gdzie, za ile?:

dluga, czarna sukienka (gdybym miala zalobe, pewnie bylaby nieodlaczna czascia mojej garderoby) - ciucholand - 2 zl?

bialo czarna koszula w kratke - ciucholand - 3zl

czarne szpilki - nie zaliczam sie do butomaniaczek, a wiec znowu te same szpileczki z galeri "Plaza" w Rzeszowie - 70zl

biale rajtki - dzieki Alice_Point ze mnie do nich przekonalas;), gdzyby nie twoje ostatnie stylizacje, zapewne trzymalabym sie od nich z daleka - pochodzenie nieznane

Ostatnie Promienie Slonca

2008-10-16T21:00:00.000+02:00

.... No i mamy jesien (tak wiem, ze w pore jestem;P), a slowo jesien kojarzy mi sie z dwoma skrajnymi obrazami: 1. Piekny, wrecz bajeczny zloty krajobraz, przeplatany ostatnimi promieniami slonecznymi, ktorych z kazdym dniem ubywa.....idealna pora roku dla malarzy, poetow, fotografow, no i oczywiscie projektantow mody, bo jesien jest jedna z tych por roku w ktorej mozna miec na sobie dosyc sporo szmatek i dodatkow, - jednym slowem raj...... no i 2. Ciapa, chlupa, bloto, syf, przemoczone buty, przyklapniete wlosy, rozmazany makijaz, a potem kaszel, katar, bol gardla, - jednym slowem masakra;/........

Ale we wtr pogoda byla wrecz nieskazitelna, prawie taka jak opisana w 1 punkcie, wiec glupio byloby tego niewykorzystac;),... a ze akurat tak sie zlozylo, iz bylo wolne (dzien nauczyciela), to skombinowalo sie fotografa (a nawet dwoch, Kube i Arka, pzdr:*) druga modelke, zeby bylo weselej i ciekawiej ( Madzie, pzdr:*).... I tak o to powstaly zdjecia do mojego 4 posta:)

Tym razm panna awangarda postanowila przyodziac siebie i kolezanke czyms bardziej eleganckim;)... galowym wrecz bym powiedziala;)

fot. Arek
fot. Arek
fot.Arek
fot.Kuba - http://corax.digart.plfot.Arek : http://synthesizer.digart.pl
fot.Arek

Modelki: Madzia i Ja;)

Dzieki wielkie ludzie:*

Co, gdzie, za ile?:

JA: zielona sukienka (moze byc rowniez spodnica;p) - ciucholand - 3zl
czarna bluzka pod spodem - ciucholand - 2zl
czerwone szpilki - vintage (wykopane na strychu u babuni)
kopertowka - ciucholand - 2,50 zl
czerwone korale - indyjski - 18 zl

MADZIA: czerwona sukienka - ciuchland - 4 zl
czarna narzutka - ciuchland - 2zl
koraliki - bazarek - 9zl
czarne szpilki - h&m - 70zl

P.S Przez pisanie tego posta nie ogladnelam dwoch odc LOSTOW, coz za poswiecenie, nieprawdaz:D

Autumn In Skirt.... Skirt in Autumn

2008-10-09T17:46:00.000+02:00

Troche mi sie w niedziele nudzilo, a ze nie chcialam marnowac jej na bezcelowym kreceniu sie po domu (chcoiciaz zazwyczaj nie mam nic przeciwko temu), wybralam sie na spacer do parku, bo byla calkiem niezla pogoda ....... Wzielam ze soba osobe towarzyszaca (odziwo nie mialam ochoty na samotnosc) i postanowilam ja troche wykorzystac:P..... Juz mialobyc wszystko pieknie ( jesienna scenografia, ciekawy stroj, mily fotograf;P, no i troche wolnego czasu) ale oczywiscie cos musialo nie wypalic.... mianowicie wysiadly baterie w cyfrowce i zostalysmy zmuszone do skorzystania ze wspanialego aparatu w komorce;/ ..... no ale coz, nie zawsze wysztko musi byc tak jakbysmy tego chcieli;).... Moze zdjecia nie beda najlepszej jakosci, ale stylizacje w miare widac..........

Cos mnie ostatnio wzielo na spodnice z wysokim stanem, bluzki z zabotem, no i na moje wymarzone oxfordy, ktorych jeszcze niestety nie posiadam:(,..............

Kolory w rzeczywistowsci takie jak na zdjeciu powyzej, te na dole troche "znieksztalcilo"

Fot. Juraszek:*

Co gdzie za ile?:

brazowa spodnica z kieszeniami po bokach: ciucholand - 3 zl
bluzka z zabotem, w drobna fioletowo-niebiesko-brazowa kratke: prezent od siostry, rowniez z sh
buty: Rzeszow "Plaza" - ok. 70zl
czarny pasek: wykopalisko z mamusinej szafy
czarne rajtki: nie mam pojecia
na 1 fot brazowa kurtka ze skory ekologicznej ( NIE zabijaniu zwierzat): jakis sklep z odzieza na rynku - cos ponad stowke

P.S....... ostatnio zainwestowalam w magazyn fashionowy, bo stwierdzilam, ze najwyzszy czas na ich przegladanie, samo ftv i inetrnet juz mi nie wystarczaja;D ... i co odkrylam - ze calkiem spontanicznie nawiazalam swym strojem do jesiennej kolekcji D&G ;P.... ktora tak nawiasem mowiac bardzo mi sie spodobala;)

Dlaczego P. Awangarda?

2008-09-30T21:36:00.000+02:00

.... Jak na razie pozostanie to moja slodka tajemnica;), ale po niekad nazwa wiaze sie z moim "stylem" ubierania sie, jezeli wogole mozna mowic tu o stylu;p...... W tym oto poscie postanowilam opublikowac pare zdjec z mojej pierwszej, "jakze profesjonalnej sesji forograficznej" :D

Fot. by: Nelka
Modelki: Ja i Beauty:*

Co? gdzie? za ile?:

szpilki - wycieczka do rzeszowskiej galeri "Plaza", nazwy sklepu z obowiem nie zdolalam zapamietac. ale jakies 70 zl ( jestem przeciwniczka wszelkiego rodzaju wyrobow ze skory naturalnej, zabijaniu zwierzakow zdecydowanie NIE)
meska, kraciasta koszula - house - 80zl
sweterek z golfem - ciucholand - 2 zl?
czarna mini - ciucholand - 1,5zl... cos takiego
czerwone korale - indyjski sklepik - 18zl
dzinsowa torebka - reporter - byla wyprzedaz:D i udalo mi sie ja upolowac za 15 zl
skarpetki;) - gwiazdkowy prezent

Kilka innowacji wprowadzonych do pierwszej stylizacji

Fot. by Nelka

porozszarpywane przez dziekiego kota rurki :D - deep - 80zl
czarny, "skorzany";p pasek - e-buy - 10zl
szara kurteczka, zawieszona na ramieniu - prezent;)
Czerwony pickup - niestety nie moj;P

Kolejna, polska szfiara do kolekcji;)

2008-09-29T19:52:00.000+02:00

Hmmmm... przydaloby sie co nieco o sobie napisac, ..... Tylko co?.... Ogolnie to nie lubie zbyt duzo o sobie mowic, wole to pokazac...... Np. strojem. ....Podobno nie szata zdobi czlowieka, ale jednak podkresla ona jego osobowosc i wbrew pozorom moze opowiedziec nam sporo o jego charakterze, ......Dlatego wlasnie do ubioru przywiazuje dosyc spora wage...... Wlasciwie to mozna by powiedziec, ze dobieranie do siebie ciuszkow, przerabianie ich, projektowanie wlasnych to moja pasja zaraz obok rysunku i malarstwa:P ....... "Hobby" to moze sie wydac troche powierzchowna, ale bawienie sie moda jest znakomita odskocznia od szarej rzeczywistosci przepelnionej roznymi problemami i niepowodzeniami......... a wiec zamiast sledzic historie bohaterow tzw. tasmowcow:D, zimne, jesienne popoludnia postanowilam zajac sobie prowadzeniem internetowej szafy;)..... No i to jak na razie chyba koniec moich filozoficznych wywodow..... ufffff.... jak sie rozpisze to moglabym tak bez konca, ale jestem dumna ze w koncu udalo mi sie wypocic pierwszego posta!:D